Российский Крым и друзья: Тред №318

>>64549013
Зачем, когда они сами просятся к нам?

>>64548656

Вайпер предыдущего треда пофапал и готов к новым свершениям. Поехали. Теперь без сажи.

Амедэо Мадыльяні
Амедэо Мадыльяні
Мадзільяні ў 1918 годзе
Мадзільяні ў 1918 годзе
Дата нараджэння:
12 ліпеня 1884
Месца нараджэння:
Ліворна, Італія
Дата смерці:
24 студзеня 1920 (35 гадоў)
Месца смерці:
Парыж, Францыя
Жанр:
яскравы прадстаўнік экспрэсіянізму
Уплыў:
Брынкушы, Тулуз-Латрэк, Сезан, Пікаса, Рэнуар
Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы
Амедэо (Едыда) Клементэ Мадыльяні[1] (італ.: Amedeo Clemente Modigliani; 12 ліпеня 1884, Ліворна, Італія — 24 студзеня 1920, Парыж, Францыя) — італьянскі мастак і скульптар, адзін з самых вядомых мастакоў канца XIX - пачатку XX стагоддзя, яркі прадстаўнік экспрэсіянізму.
Мадыльяні вырас у Італіі, дзе вывучаў антычнае мастацтва і творчасць майстроў эпохі Адраджэння, пакуль у 1906 годзе не пераехаў у Парыж. У Парыжы ён пазнаёміўся з такімі значнымі мастакамі, як Пабла Пікаса і Канстанцін Брынкушы, якія аказалі вялікі ўплыў на творчасць Мадыльяні. Мадыльяні меў слабое здароўе - ён часта пакутаваў ад захворванняў лёгкіх і ва ўзросце 35 гадоў памёр ад сухотаў. Пра жыццё мастака вядома толькі з нешматлікіх вартых даверу крыніц.
Спадчыну Мадыльяні складаюць галоўным чынам карціны і эскізы, аднак з 1909 па 1914 гады ён займаўся ў асноўным скульптурамі. Як на палотнах, так і ў скульптуры, асноўным матывам Мадзільяні з'яўляўся чалавек. Акрамя гэтага захаваліся некалькі пейзажаў; нацюрморты і карціны жанравага характару не цікавілі мастака. Часта Мадыльяні звяртаўся да твораў прадстаўнікоў Рэнесансу, а таксама да папулярнага ў той час афрыканскага мастацтва. У той жа час творчасць Мадыльяні нельга аднесці ні да аднаго з сучасных напрамкаў таго часу, як напрыклад, кубізм або фавізм. З-за гэтага мастацтвазнаўцы разглядаюць творчасць Мадыльяні асобна ад асноўных плыняў таго часу. Пры жыцці працы Мадыльяні не мелі поспеху і сталі папулярнымі толькі пасля смерці мастака - на апошніх аўкцыёнах «Сотбіс» у 2010 годзе дзве карціны Мадыльяні былі прададзеныя па рэкордным для яго спадчыны цэнах - 60,6 і 68,9 мільёна долараў ЗША.
Змест [не паказваць]
1 Біяграфія
1.1 Дзяцінства
1.2 Вучоба ў Італіі
1.3 Парыж
1.4 Скульптура
1.5 Вяртанне да жывапісу і Першая сусветная вайна
1.6 Паўднёвая Францыя - Парыж
2 Галерэя
3 Зноскі
4 Спасылкі
Біяграфія[правіць | правіць тэкст]



Дом у Ліворна, у якім нарадзіўся Мадыльяні
Дзяцінства[правіць | правіць тэкст]
Амедэо Мадыльяні нарадзіўся ў сям'і яўрэяў-сефардаў Фламінія Мадыльяні і Яўгеніі Гарсен у Ліворна (Таскана, Італія). Ён быў самым малодшым (чацвёртым) з дзяцей. Яго старэйшы брат, Джузэпэ Эмануэле Мадыльяні (1872—1947, сямейнае імя Мена), - пасля вядомы італьянскі палітык-антыфашыст. Прадзед яго маці, Саламон Гарсен, і яго жонка Раджына Спіноза пасяліліся ў Ліворна яшчэ ў XVIII стагоддзі (аднак іх сын Джузэпэ ў 1835 годзе пераехаў у Марсель); сям'я бацькі перабралася ў Ліворна з Рыма ў сярэдзіне XIX стагоддзя (сам бацька нарадзіўся ў Рыме ў 1840 годзе). Фламінія Мадыльяні (сын Эмануэле Мадыльяні і Алімпіі Дэла Рокка) быў горным інжынерам, кіраваў вугальнымі шахтамі ў Сардзініі і кіраваў амаль трыццаццю акрамі лясных угоддзяў, якімі валодала яго сям'я.
Да часу з'яўлення на свет Амедэо справы сям'і прыйшлі ў заняпад; маці прыходзілася зарабляць на жыццё выкладаннем французскай мовы і перакладамі, у тым ліку твораў Габрыэля д'Аннунцыо. У 1886 годзе ў доме Мадыльяні пасяліўся яго дзед - збяднелы Ісаакій Гарсен, які да сваёй смерці займаўся выхаваннем унукаў. У доме таксама жыла яго цётка Габрыэла Гарсэн (пасля скончыла жыццё самагубствам) і такім чынам Амедэо з дзяцінства быў пагружаны ў французскую гаворку, што пазней палегчыла яму інтэграцыю ў Парыжы. Лічыцца, што менавіта рамантычная натура маці аказала велізарны ўплыў на светапогляд юнага Мадыльяні. Яе дзённік, які яна пачала весці неўзабаве пасля нараджэння Амедэо, з'яўляецца адным з нямногіх дакументальных крыніц аб жыцці мастака.
Ва ўзросце 11 гадоў Мадыльяні захварэў плеўрытам, у 1898 годзе - тыфам, які быў у той час невылечным захворваннем. Гэта стала паваротнай кропкай яго жыцця. Па аповядах яго маці, лежачы ў ліхаманкавым трызненні, Мадыльяні трызніў шэдэўрамі італьянскіх майстроў, а таксама распазнаў сваё прызначэнне ў якасці мастака. Пасля выздараўлення бацькі дазволілі Амедэо кінуць школу, каб той мог пачаць браць урокі малявання і жывапісу ў ліворнскай Акадэміі мастацтваў.

Вучоба ў Італіі[правіць | правіць тэкст]
У 1898 годзе Мадыльяні пачаў наведваць у Ліворна прыватную мастацкую студыю Гульельма Мікеле. У свае 14 гадоў ён быў малодшым з вучняў у сваім класе. Акрамя ўрокаў у студыі з моцнай арыентацыяй на імпрэсіянізм, у атэлье Джына Ромити Мадыльяні вучыўся адлюстроўваць аголеную натуру. Да 1900 года здароўе юнага Мадыльяні пагоршыўся, у дадатак ён захварэў на сухоты і вымушаны быў разам са сваёй маці правесці зіму 1900-1901 гадоў у Неапалі, Рыме і на Капры. З свайго падарожжа Мадыльяні напісаў пяць лістоў свайму сябру Оскару Гилья, з якіх можна даведацца пра стаўленне Мадыльяні да Рыма.
Увесну 1901 года Мадыльяні рушыў услед за Оскарам Гилья ў Фларэнцыю — яны сябравалі нягледзячы на дзевяцігадовую розніцу ва ўзросце. Пасля праведзенай у Рыме зімы вясной 1902 года Мадыльяні паступіў у Вольную школу жывапісу аголенай натуры (Scuola libera di Nudo) у Фларэнцыі, дзе навучаўся майстэрству ў Джавані Фатторі. Менавіта ў той перыяд ён пачаў наведваць фларэнтыйскія музеі і царквы, вывучаць захапіўшае яго мастацтва Адраджэння.
Праз год, у 1903 годзе, Мадыльяні зноў рушыў услед за адным Оскарам, у гэты раз у Венецыю, дзе застаўся да пераезду ў Парыж. У сакавіку ён паступіў у венецыянскі Інстытут прыгожых мастацтваў (Istituto di Belle Arti di Venezia), працягваючы пры гэтым вывучэнне работ старых майстроў. На Венецыянскай біенале 1903 і 1905 гадоў Мадыльяні пазнаёміўся з працамі французскіх імпрэсіяністаў - скульптурамі Радэна і прыкладамі сімвалізму. Лічыцца, што менавіта ў Венецыі ён заахвоціўся да гашышу і пачаў прымаць удзел у спірытычных сеансах.
Парыж[правіць | правіць тэкст]
У пачатку 1906 года, з невялікай сумай грошай, якую змагла сабраць для яго была маці, Мадыльяні пераехаў у Парыж, аб якім марыў ужо некалькі гадоў, таму што спадзяваўся знайсці разуменне і стымул да творчасці ў асяроддзі парыжскіх мастакоў. У пачатку XX стагоддзя Парыж з'яўляўся цэнтрам сусветнага мастацтва, маладыя невядомыя мастакі хутка станавіліся знакамітымі, адкрываліся ўсё больш авангардныя напрамкі жывапісу. Першыя месяцы Мадыльяні праводзіў у парыжскіх музеях і цэрквах, знаёміўся з жывапісам і скульптурай у залах Луўра, а таксама з прадстаўнікамі сучаснага мастацтва. Спачатку Мадыльяні жыў у камфартабельным гатэлі на правым беразе, бо лічыў яго адпаведным свайму сацыяльнаму становішчу, аднак неўзабаве зняў невялікую студыю на Манмартры і пачаў наведваць заняткі ў Акадэміі Каларосі. У той жа час Мадзільяні пазнаёміўся з Морысам Утрылло, з якім яны засталіся сябрамі на ўсё жыццё. Тады ж Мадыльяні бліжэй сышоўся з паэтам Максам Жакобом, якога затым неаднаразова маляваў, і Пабла Пікаса, якія пражывалі паблізу ад яго ў Бата-Лавуар. Нягледзячы на ​​сваё няважнае здароўе, Мадыльяні прымаў актыўны ўдзел у шумнай жыцця Манмартра. Адным з першых яго парыжскіх сяброў стаў нямецкі мастак Людвіг Мейднер, які яго назваў «апошнім прадстаўніком багемы».
Падчас пражывання ў Парыжы Мадыльяні адчуваў вялікія фінансавыя цяжкасці: хоць яго маці рэгулярна пасылала яму грошы, іх не хапала для выжывання ў Парыжы. Мастаку прыходзілася часта змяняць кватэры. Часам ён нават пакідаў свае творы ў кватэрах, калі быў вымушаны сыходзіць з чарговага прытулку, так як не мог аплаціць кватэру.


«Яўрэйка», 1908 год
У 1907 годзе Мадыльяні пасяліўся ў асабняку, які здаваў маладым мастакам доктар Поль Аляксандр. Малады лекар стаў першым заступнікам Мадзільяні, іх сяброўства доўжылася сем гадоў. Аляксандр купляў малюнкі і карціны Мадыльяні (у яго калекцыі апынуліся 25 жывапісных і 450 графічных работ), а таксама арганізоўваў для яго заказы на партрэты. У 1907 годзе некалькі работ Мадыльяні былі выстаўлены ў Восеньскім салоне, у наступным годзе па патрабаванні Поля Аляксандра ён выставіў пяць сваіх работ у Салоне Незалежных, сярод іх партрэт «Яўрэйка». Работы Мадыльяні засталіся без увагі публікі, паколькі не ставіліся да моднага тады кірунку кубізм, які паўстаў у 1907 годзе і чыімі заснавальнікамі з'яўляюцца Пікаса і Жорж Брак. Увесну 1909 года праз Аляксандра Мадыльяні атрымлівае першы заказ і піша партрэт «Амазонка».
Скульптура[правіць | правіць тэкст]


Галава. 1912 год
У красавіку 1909 года Мадыльяні пераехаў у атэлье на Манпарнас. Праз свайго заступніка ён пазнаёміўся з румынскім скульптарам Канстанцінам Бранкузі, які пасля аказаў на Амедео велізарны ўплыў. Некаторы час Мадыльяні аддаваў перавагу заняткам скульптурай перад маляваннем. Казалі нават, што для сваіх скульптур Мадыльяні краў каменныя блокі і драўляныя шпалы з будаўнічых пляцовак, якое ўводзіцца ў той час метро. Сам мастак ніколі не бянтэжыць адмаўленнем чутак і выдумак на свой ​​рахунак. Існуюць некалькі версій, чаму Мадыльяні змяніў сферу дзейнасці. Па адной з іх, мастак даўно марыў заняцца скульптурай, але не меў тэхнічных магчымасцей, якія сталі яму даступныя толькі пасля пераезду ў новы атэлье. Па іншай, Мадыльяні захацеў выпрабаваць свае сілы ў скульптуры з-за няўдачы яго карцін на выставах.
У 1910 годзе Мадыльяні пазнаёміўся з маладой рускай паэткай Ганнай Ахматавай. Іх гарачае рамантычнае захапленне адзін адным доўжылася да аўгуста 1911 года, калі яны рассталіся, каб ніколі больш не ўбачыцца.
У 1911 годзе Мадыльяні выставіў каменныя скульптуры галоў (слупы пяшчоты) у атэлье партугальскага мастака Амадео дэ Соуза-Кордосу. Тады ў яго ўзнікла ідэя стварэння «храма Прыгажосці», для якога ён распрацаваў матыў карыятыды. У 1912 годзе Мадзільяні выставіў у Восеньскім салоне сем скульптурных галоў, некаторыя з іх былі нават набытыя. Там жа ён пазнаёміўся са скульптарамі Жакобам Эпштейнам і Жакам Ліпшыцем. Вясну 1913 года Мадыльяні правёў у Ліворна, дзе пасяліўся непадалёк ад кар'ера. У тым жа годзе Мадыльяні вярнуўся да жывапісу.

Вяртанне да жывапісу і Першая сусветная вайна[правіць | правіць тэкст]


Мыдыльяні, Пікаса и Андрэ Сальмон каля ўваходу ў «Ратонда». 1916 год
У 1914 годзе вылілася Першая сусветная вайна. Мадыльяні, насуперак яго жаданню, не ўзялі на вайсковую службу з прычыны дрэннага здароўя, таму ён правёў ваенныя гады разам з невялікай групай мастакоў, якія засталіся ў Парыжы. Пікаса, Хуан Грыс і Хаім Суцін былі ў тыя гады заўсёднікамі кафэ «Ратонда» на Манпарнасе. Прызваны ў армію Поль Аляксандр разарваў кантракт з мастаком, і новым заступнікам Мадзільяні становіцца ўладальнік мастацкай галерэі і калекцыянер Поль Гіём, які выстаўляў працы мастака ў сваёй галерэі.
У чэрвені 1914 года Мадыльяні пазнаёміўся з таленавітай і эксцэнтрычнай англічанкай Беатрыс Гасцінгс, якая ўжо паспела паспрабаваць сябе на ніве артысткі цырку, паэткі, падарожніка і мастацтвазнаўцы. Беатрыс стала спадарожніцай Амедэо, яго музай і ўпадабанай мадэллю - ён прысвяціў ёй 14 партрэтаў. Сувязь з Беатрыс доўжылася больш за два гады. Паэтка працавала ў Парыжы аглядальнікам англійскай газеты «The New Age» і апісвала грамадскае жыццё горада. Акрамя іншага яна напісала ў газеце пра ўжыванне Мадыльяні і яго сябрамі Марысам Утрылло і Хаімам Суціным алкаголю і гашышу. Тэма ўжывання наркотыкаў мастакамі была падхопленая прэсай.
У 1915 годзе Мадыльяні пераехаў разам з Беатрыс на вуліцу Норвейн на Манмартры, дзе ён напісаў партрэты сваіх сяброў Пікаса, Суціна, Жака Ліпшыца і іншых знакамітасцей таго часу. Менавіта партрэты зрабілі Мадзільяні адной з цэнтральных фігур парыжскай багемы.
Праз Майсея Кіслінга Мадыльяні пазнаёміўся з польскім паэтам Леапольдам Збароўскі, які разам з жонкай Ганнай узяў мастака пад заступніцтва. Леапольд пасяліў падапечнага ў сваёй кватэры, даваў яму грошы і аплачваў расходныя матэрыялы.
Па замове Збароўскі ў перыяд 1916—1917 гадоў былі напісаны каля 30 палотнаў у жанры ню. 3 снежаня 1917 года была адкрыта выстаўка работ Мадыльяні ў галерэі Берты Вэйл. Галерэя размяшчалася насупраць паліцэйскага ўчастка, і вартавыя закона, абураныя выглядам выстаўленых ню Мадыльяні, прымусілі апошняга зачыніць экспазіцыю ўсяго праз некалькі гадзін пасля адкрыцця.
Паўднёвая Францыя - Парыж[правіць | правіць тэкст]


Жанна Эбютэрн
У красавіку 1917 года Мадыльяні сустрэў дзевятнаццацігадовую Жанну Эбютэрн, студэнтку Акадэміі Каларосі. Жанна стала асноўнай мадэллю мастака - Мадыльяні адлюстраваў яе на палотнах не менш за 25 разоў. Праз некаторы час маладыя людзі пачалі жыць сумесна, а ў 1918 годзе пакінулі Парыж з-за пагрозы приходу нямецкіх войскаў, адправіўшыся на поўдзень Францыі. У гэты перыяд Мадыльяні вярнуўся да жанру партрэта, гатовыя працы ён адпраўляў на продаж у Парыж.
Пра жыццё Мадыльяні ў гэты перыяд вядома няшмат: спачатку кампанія жыла ў Кань-сюр-Мер, затым пераехала ў Ніцу. 29 лістападзе 1918 года на свет з'явілася дачка Мадзільяні і Эбютэрн, якую - у гонар маці - назвалі Жаннай. Дзякуючы Збароўскі, працы Мадыльяні былі выстаўлены ў Лондане і атрымалі захопленыя водгукі.
У маі 1919 года мастак вярнуўся ў Парыж, дзе прыняў удзел у Восеньскім салоне. Даведаўшыся аб паўторнай цяжарнасці Жанны, пара вырашыла заручыцца, аднак вяселле так і не адбылася з-за захворвання Мадыльяні на сухоты ў канцы 1919 года.
Мадыльяні памёр 24 студзеня 1920 года ад сухотнага менінгіту ў адной з парыжскіх клінік. Днём пазней, 25 студзеня, скончыла жыццё самагубствам Жанна Эбютэрн, якая знаходзілася на 9-м месяцы цяжарнасці. Амедэо быў пахаваны ў сціплай магіле без помніка на яўрэйскім участку могілак Пер-Лашэз. У 1930 годзе, праз 10 гадоў пасля гібелі Жанны, яе рэшткі былі пахаваны ў суседняй магіле. Іх дзіцяці ўдачарыла сястра Мадыльяні.
Галерэя[правіць | правіць тэкст]


Партрэт Мод Абрантэ, 1907 г.



"Маленькі селянін", 1918 г., Лондан

Зноскі

Jump up ↑ Напісанне імя і прозвішча Амедэо Мадыльяні ў адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах. Т.9., Мн., 1999, С.493.
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Модильяни Амедео (руск.) — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі (Праверана 28 ліпеня 2010)
Амедэо Мадзільяні. Карціны і біяграфія
Усе карціны і жыццяпіс Амедэо Мадзільяні
Архівы Амедэо Мадзільяні
Амедэо Мадзільяні як ікона стылю GQ жнівень 2009

>>64549160
Тот, кто сейчас вайпает, нэ?

>>64549162

Вайпер не пошёл на работу чтоб поддержать этот тред

Вёска Малая Лапеніца
У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Лапеніца.
Вёска
Малая Лапеніца
Каардынаты Каардынаты: 53°01′37″ пн. ш. 24°29′21″ у. д. (G) (O) (Я)53°01′37″ пн. ш. 24°29′21″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Беларусь
Вобласць
Гродзенская
Раён
Ваўкавыскі
Сельсавет
Ваўкавыскі
Часавы пояс
UTC+3
Тэлефонны код
+375 1512
Малая Лапеніца (Беларусь)
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца (Гродзенская вобласць)
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца — вёска ў Беларусі, на рацэ Лапа. Уваходзіць у склад Ваўкавыскага сельсавета Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Насельніцтва 252 чал. (2012).
Змест [не паказваць]
1 Гісторыя
2 Насельніцтва
2.1 Інфраструктура
3 Турыстычная інфармацыя
3.1 Славутасці
3.2 Страчаная спадчына
4 Вядомыя асобы
5 Зноскі
6 Літаратура
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Упершыню Лапеніца згадваецца ў XVI ст. У розныя часы мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Клочкаў, Трызнаў, з 2-й пал. XVII ст. — Агінскіх, у 1796 — Людвіка Тышкевіча.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Лапеніца апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Ваўкавыскім павеце Гродзенскай губерні. Станам на 1836 у мястэчку было 33 двары. На 1914 — 73 двары. У тутэйшым касцёле ў 1918—1920 служыў ксяндзом паэт Язэп Германовіч (псеўданім Вінцук Адважны), які вёў пропаведзі на беларускай мове.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Лапеніца апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Ваўкавыскім павеце Беластоцкага ваяводства.
У 1939 Лапеніца ўвайшла ў БССР, у Ваўкавыскі сельсавет. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1 студзеня 2004 тут было 111 двароў.
Насельніцтва[правіць | правіць тэкст]

XIX стагоддзе: 1829 — 65 муж., з іх шляхты 4, духоўнага саслоўя 5, мяшчан-іўдзеяў 35, мяшчан-хрысціян і сялян 21[1]; 1836 — 230 чал.
XX стагоддзе: 1914 — 419 чал.
XXI стагоддзе: 1 студзеня 2004 — 252 чал.
Інфраструктура[правіць | правіць тэкст]
У Малой Лапеніцы працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, клуб, бібліятэка.
Турыстычная інфармацыя[правіць | правіць тэкст]

Славутасці[правіць | правіць тэкст]
Гаспадарчы двор
Могілкі яўрэйскія
Страчаная спадчына[правіць | правіць тэкст]
Сядзіба Булгарынаў (XVIII ст.)
Вядомыя асобы[правіць | правіць тэкст]

Паўлюк Шукайла (1904—1939) — беларускі літаратар
Зноскі

Jump up ↑ Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. С. 412.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010.— 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7.
Aopienica (3) // SBownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów sBowiaDskich.Tom V: Kutowa Wola — Malczyce. — Warszawa, 1884. S. 723.
Ваўкавыскі сельсавет[схаваць]
Ваўкавыск (не ўваходзіць)
Азярыска · Аляксандраўка · Ашмянцы · Бакі · Бачанцы 1 · Бачанцы 2 · Біскупцы · Бяляўшчына · аграгарадок Войткавічы · Грыцкі · Дружная · Задворанцы · Заляшаны · Замкавая · Калядзічы · Камяніца · Кукуці · Кутнікі · Леснякі · Маісеевічы · Малая Лапеніца · Мітрані · Новыя Хацькоўцы · Няверавічы · Пасекі · Рупейкі · Хацькоўцы · аграгарадок Юбілейны · Янава · Ясенавіца

ПАРАПОЛИТИЧЕСКАЯ ОЛИМПИАДА!

Вёска Малая Лапеніца
У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Лапеніца.
Вёска
Малая Лапеніца
Каардынаты Каардынаты: 53°01′37″ пн. ш. 24°29′21″ у. д. (G) (O) (Я)53°01′37″ пн. ш. 24°29′21″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Беларусь
Вобласць
Гродзенская
Раён
Ваўкавыскі
Сельсавет
Ваўкавыскі
Часавы пояс
UTC+3
Тэлефонны код
+375 1512
Малая Лапеніца (Беларусь)
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца (Гродзенская вобласць)
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца — вёска ў Беларусі, на рацэ Лапа. Уваходзіць у склад Ваўкавыскага сельсавета Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Насельніцтва 252 чал. (2012).
Змест [не паказваць]
1 Гісторыя
2 Насельніцтва
2.1 Інфраструктура
3 Турыстычная інфармацыя
3.1 Славутасці
3.2 Страчаная спадчына
4 Вядомыя асобы
5 Зноскі
6 Літаратура
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Упершыню Лапеніца згадваецца ў XVI ст. У розныя часы мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Клочкаў, Трызнаў, з 2-й пал. XVII ст. — Агінскіх, у 1796 — Людвіка Тышкевіча.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Лапеніца апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Ваўкавыскім павеце Гродзенскай губерні. Станам на 1836 у мястэчку было 33 двары. На 1914 — 73 двары. У тутэйшым касцёле ў 1918—1920 служыў ксяндзом паэт Язэп Германовіч (псеўданім Вінцук Адважны), які вёў пропаведзі на беларускай мове.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Лапеніца апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Ваўкавыскім павеце Беластоцкага ваяводства.
У 1939 Лапеніца ўвайшла ў БССР, у Ваўкавыскі сельсавет. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1 студзеня 2004 тут было 111 двароў.
Насельніцтва[правіць | правіць тэкст]

XIX стагоддзе: 1829 — 65 муж., з іх шляхты 4, духоўнага саслоўя 5, мяшчан-іўдзеяў 35, мяшчан-хрысціян і сялян 21[1]; 1836 — 230 чал.
XX стагоддзе: 1914 — 419 чал.
XXI стагоддзе: 1 студзеня 2004 — 252 чал.
Інфраструктура[правіць | правіць тэкст]
У Малой Лапеніцы працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, клуб, бібліятэка.
Турыстычная інфармацыя[правіць | правіць тэкст]

Славутасці[правіць | правіць тэкст]
Гаспадарчы двор
Могілкі яўрэйскія
Страчаная спадчына[правіць | правіць тэкст]
Сядзіба Булгарынаў (XVIII ст.)
Вядомыя асобы[правіць | правіць тэкст]

Паўлюк Шукайла (1904—1939) — беларускі літаратар
Зноскі

Jump up ↑ Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. С. 412.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010.— 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7.
Aopienica (3) // SBownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów sBowiaDskich.Tom V: Kutowa Wola — Malczyce. — Warszawa, 1884. S. 723.
Ваўкавыскі сельсавет[схаваць]
Ваўкавыск (не ўваходзіць)
Азярыска · Аляксандраўка · Ашмянцы · Бакі · Бачанцы 1 · Бачанцы 2 · Біскупцы · Бяляўшчына · аграгарадок Войткавічы · Грыцкі · Дружная · Задворанцы · Заляшаны · Замкавая · Калядзічы · Камяніца · Кукуці · Кутнікі · Леснякі · Маісеевічы · Малая Лапеніца · Мітрані · Новыя Хацькоўцы · Няверавічы · Пасекі · Рупейкі · Хацькоўцы · аграгарадок Юбілейны · Янава · Ясенавіцаавыпыва

Вёска Малая Лапеніца
У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Лапеніца.
Вёска
Малая Лапеніца
Каардынаты Каардынаты: 53°01′37″ пн. ш. 24°29′21″ у. д. (G) (O) (Я)53°01′37″ пн. ш. 24°29′21″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Беларусь
Вобласць
Гродзенская
Раён
Ваўкавыскі
Сельсавет
Ваўкавыскі
Часавы пояс
UTC+3
Тэлефонны код
+375 1512
Малая Лапеніца (Беларусь)
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца (Гродзенская вобласць)
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца
Малая Лапеніца — вёска ў Беларусі, на рацэ Лапа. Уваходзіць у склад Ваўкавыскага сельсавета Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Насельніцтва 252 чал. (2012).
Змест [не паказваць]
1 Гісторыя
2 Насельніцтва
2.1 Інфраструктура
3 Турыстычная інфармацыя
3.1 Славутасці
3.2 Страчаная спадчына
4 Вядомыя асобы
5 Зноскі
6 Літаратура
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Упершыню Лапеніца згадваецца ў XVI ст. У розныя часы мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Клочкаў, Трызнаў, з 2-й пал. XVII ст. — Агінскіх, у 1796 — Людвіка Тышкевіча.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Лапеніца апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Ваўкавыскім павеце Гродзенскай губерні. Станам на 1836 у мястэчку было 33 двары. На 1914 — 73 двары. У тутэйшым касцёле ў 1918—1920 служыў ксяндзом паэт Язэп Германовіч (псеўданім Вінцук Адважны), які вёў пропаведзі на беларускай мове.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Лапеніца апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Ваўкавыскім павеце Беластоцкага ваяводства.
У 1939 Лапеніца ўвайшла ў БССР, у Ваўкавыскі сельсавет. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1 студзеня 2004 тут было 111 двароў.
Насельніцтва[правіць | правіць тэкст]

XIX стагоддзе: 1829 — 65 муж., з іх шляхты 4, духоўнага саслоўя 5, мяшчан-іўдзеяў 35, мяшчан-хрысціян і сялян 21[1]; 1836 — 230 чал.
XX стагоддзе: 1914 — 419 чал.
XXI стагоддзе: 1 студзеня 2004 — 252 чал.
Інфраструктура[правіць | правіць тэкст]
У Малой Лапеніцы працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, клуб, бібліятэка.
Турыстычная інфармацыя[правіць | правіць тэкст]

Славутасці[правіць | правіць тэкст]
Гаспадарчы двор
Могілкі яўрэйскія
Страчаная спадчына[правіць | правіць тэкст]
Сядзіба Булгарынаў (XVIII ст.)
Вядомыя асобы[правіць | правіць тэкст]

Паўлюк Шукайла (1904—1939) — беларускі літаратар
Зноскі

Jump up ↑ Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. С. 412.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010.— 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7.
Aopienica (3) // SBownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów sBowiaDskich.Tom V: Kutowa Wola — Malczyce. — Warszawa, 1884. S. 723.
Ваўкавыскі сельсавет[схаваць]
Ваўкавыск (не ўваходзіць)
Азярыска · Аляксандраўка · Ашмянцы · Бакі · Бачанцы 1 · Бачанцы 2 · Біскупцы · Бяляўшчына · аграгарадок Войткавічы · Грыцкі · Дружная · Задворанцы · Заляшаны · Замкавая · Калядзічы · Камяніца · Кукуці · Кутнікі · Леснякі · Маісеевічы · Малая Лапеніца · Мітрані · Новыя Хацькоўцы · Няверавічы · Пасекі · Рупейкі · Хацькоўцы · аграгарадок Юбілейны · Янава · Ясенавіцафыафцыуйфц

Бельведэр, Вена
Палацава-паркавы ансамбль
Бельведэр
Belvedere
Belvedere Vienna June 2006 009.jpg
Каардынаты: 48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Аўстрыя
Горад Вена
Аўтар праекта Лукас фон Гільдэбрант
Заснавальнік Яўген Савойскі
Дата заснавання 1714
Асноўныя
даты 1716 — Пабудаваны Ніжні Бельведэр
1722 — Пабудаваны Верхні Бельведэр
1803 — Закладка Саду
Сайт Афіцыйны сайт
Бельведэр на Commons-logo.svg Вікісховішчы
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Бельведэр, значэнні.

Бельведэр (італ.: Belvedere) — палацавы комплекс у Вене ў стылі барока. Пабудаваны Лукасам фон Гільдэбрантам як летняя рэзідэнцыя для аднаго з самых вялікіх вайскаводаў свайго часу прынца Яўгена Савойскага напачатку XVIII стагоддзя.
Размешчаны ў Ландштрасэ, трэцім раёне горада, на паўднёвым ўсходзе ад цэнтра.
Верхні і Ніжні Бельведэры разам з разбітым вакол садам утвараюць цудоўны барочны ансамбль. У наш час у двух палацах размясцілася Аўстрыйская галерэя.
25 сакавіка 1941 года ў галоўнай зале Бельведэра быў падпісаны Венскі пратакол аб далучэнні Югаславіі да Берлінскага пакта 1940 года.
15 мая 1955 года ў Верхнім Бельведэры адбылося падпісанне Дэкларацыі незалежнасці Аўстрыі.
Змест [не паказваць]
1 Ніжні Бельведэр
2 Сад
3 Верхні Бельведэр
4 Літаратура
5 Спасылкі
Ніжні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]



Ніжні Бельведэр
У 1714 годзе прынц Яўген Савойскі заказаў архітэктару Іагану Лукасу фон Гільдэбранту будаўніцтва Ніжняга Бельведэра. Палац быў завершаны праз два гады ў 1716 годзе. Сярод унутраных памяшканняў найбольшай увагі заслугоўваюць Мармуровая зала, упрыгожаная фрэскамі Альтамонтэ Марціна, парадная спальня, гратэскавая зала і мармуровая галерэя. Ніжні Бельведэр уключае таксама аранжарэю і палацавыя стайні, якія раней выкарыстоўваліся для канёў князя.
Сад[правіць | правіць тэкст]



Від на Верхні Бельведэр з саду
Першы альпійскі сад Еўропы быў створаны ў вялікім парку замка Бельведэр у 1803 годзе па прапанове эрцгерцага Іагана. Сад быў створаны баварскім архітэктарам Дамінікам Жырарам. Закладваўся ў Ніжнім Бельведэры, размяшчэнне саду разгортвалася ў строгай сіметрыі ўздоўж цэнтральнай восі для павелічэння прэстыжу будынкаў Верхняга Бельведэра. У адпаведнасці з канцэпцыяй французскай мадэлі стэрэаметрыі Жырар арганізаваў дрэвы і жывыя загарадзі, скульптуры, фантаны і каскады. Побач з Аранжарэяй, якая існуе дагэтуль, быў вальер і звярынец.


Сад
Сёння разнастайнасць флоры альпійскіх экасістэм прадстаўляюць больш за 4000 раслін. Вясна і пачатак лета — лепшы час для наведвання парку, з прычыны таго, што шматлікія расліны пачынаюць цвісці, ствараючы на газонах арыгінальны малюнак.
Верхні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]

Верхні Бельведэр, завершаны ў 1722 годзе, шэдэўр Гільдэбранта, служыў прынцу прадстаўніцкай рэзідэнцыяй. У адной з самых парадных зал гэтага палаца, упрыгожаным чырвоным мармурам, 15 мая 1955 года быў падпісаны Дзяржаўны дагавор, які паклаў канец 10-гадовай акупацыі Аўстрыі. Сёння ў залах Верхняга Бельведэра размясціліся калекцыі Аўстрыйскай галерэі XIX—XX стагоддзяў, дзе можна пабачыць найбольш вядомыя працы Клімта, Шыле, Кокашкі, мастакоў перыяду «бідэрмаер» і сучасных майстроў. У адной з частак палаца ў 1896 годзе памёр кампазітар Антон Брукнер.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Peter Stephan: Das Obere Belvedere in Wien. Architektonisches Konzept und Ikonographie. Das Schloss des Prinzen Eugen als Abbild seines Selbstverständnisses. Böhlau, Wien 2010. ISBN 978-3-205-77785-4.
Maria Auböck, Ingrid Gregor: Das Belvedere. Der Garten des Prinzen Eugen in Wien. Holzhausen (2004), ISBN 3-85493-070-4.
Hans Aurenhammer, Gertrude Aurenhammer: Das Belvedere in Wien. Bauwerk, Menschen, Geschichte. ISBN 3-7031-0222-5.
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бельведэр, Вена
Венскі Бельведэр у даведніку па Вене (руск.)

Бельведэр, Вена
Палацава-паркавы ансамбль
Бельведэр
Belvedere
Belvedere Vienna June 2006 009.jpg
Каардынаты: 48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Аўстрыя
Горад Вена
Аўтар праекта Лукас фон Гільдэбрант
Заснавальнік Яўген Савойскі
Дата заснавання 1714
Асноўныя
даты 1716 — Пабудаваны Ніжні Бельведэр
1722 — Пабудаваны Верхні Бельведэр
1803 — Закладка Саду
Сайт Афіцыйны сайт
Бельведэр на Commons-logo.svg Вікісховішчы
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Бельведэр, значэнні.

Бельведэр (італ.: Belvedere) — палацавы комплекс у Вене ў стылі барока. Пабудаваны Лукасам фон Гільдэбрантам як летняя рэзідэнцыя для аднаго з самых вялікіх вайскаводаў свайго часу прынца Яўгена Савойскага напачатку XVIII стагоддзя.
Размешчаны ў Ландштрасэ, трэцім раёне горада, на паўднёвым ўсходзе ад цэнтра.
Верхні і Ніжні Бельведэры разам з разбітым вакол садам утвараюць цудоўны барочны ансамбль. У наш час у двух палацах размясцілася Аўстрыйская галерэя.
25 сакавіка 1941 года ў галоўнай зале Бельведэра быў падпісаны Венскі пратакол аб далучэнні Югаславіі да Берлінскага пакта 1940 года.
15 мая 1955 года ў Верхнім Бельведэры адбылося падпісанне Дэкларацыі незалежнасці Аўстрыі.
Змест [не паказваць]
1 Ніжні Бельведэр
2 Сад
3 Верхні Бельведэр
4 Літаратура
5 Спасылкі
Ніжні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]



Ніжні Бельведэр
У 1714 годзе прынц Яўген Савойскі заказаў архітэктару Іагану Лукасу фон Гільдэбранту будаўніцтва Ніжняга Бельведэра. Палац быў завершаны праз два гады ў 1716 годзе. Сярод унутраных памяшканняў найбольшай увагі заслугоўваюць Мармуровая зала, упрыгожаная фрэскамі Альтамонтэ Марціна, парадная спальня, гратэскавая зала і мармуровая галерэя. Ніжні Бельведэр уключае таксама аранжарэю і палацавыя стайні, якія раней выкарыстоўваліся для канёў князя.
Сад[правіць | правіць тэкст]



Від на Верхні Бельведэр з саду
Першы альпійскі сад Еўропы быў створаны ў вялікім парку замка Бельведэр у 1803 годзе па прапанове эрцгерцага Іагана. Сад быў створаны баварскім архітэктарам Дамінікам Жырарам. Закладваўся ў Ніжнім Бельведэры, размяшчэнне саду разгортвалася ў строгай сіметрыі ўздоўж цэнтральнай восі для павелічэння прэстыжу будынкаў Верхняга Бельведэра. У адпаведнасці з канцэпцыяй французскай мадэлі стэрэаметрыі Жырар арганізаваў дрэвы і жывыя загарадзі, скульптуры, фантаны і каскады. Побач з Аранжарэяй, якая існуе дагэтуль, быў вальер і звярынец.


Сад
Сёння разнастайнасць флоры альпійскіх экасістэм прадстаўляюць больш за 4000 раслін. Вясна і пачатак лета — лепшы час для наведвання парку, з прычыны таго, што шматлікія расліны пачынаюць цвісці, ствараючы на газонах арыгінальны малюнак.
Верхні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]

Верхні Бельведэр, завершаны ў 1722 годзе, шэдэўр Гільдэбранта, служыў прынцу прадстаўніцкай рэзідэнцыяй. У адной з самых парадных зал гэтага палаца, упрыгожаным чырвоным мармурам, 15 мая 1955 года быў падпісаны Дзяржаўны дагавор, які паклаў канец 10-гадовай акупацыі Аўстрыі. Сёння ў залах Верхняга Бельведэра размясціліся калекцыі Аўстрыйскай галерэі XIX—XX стагоддзяў, дзе можна пабачыць найбольш вядомыя працы Клімта, Шыле, Кокашкі, мастакоў перыяду «бідэрмаер» і сучасных майстроў. У адной з частак палаца ў 1896 годзе памёр кампазітар Антон Брукнер.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Peter Stephan: Das Obere Belvedere in Wien. Architektonisches Konzept und Ikonographie. Das Schloss des Prinzen Eugen als Abbild seines Selbstverständnisses. Böhlau, Wien 2010. ISBN 978-3-205-77785-4.
Maria Auböck, Ingrid Gregor: Das Belvedere. Der Garten des Prinzen Eugen in Wien. Holzhausen (2004), ISBN 3-85493-070-4.
Hans Aurenhammer, Gertrude Aurenhammer: Das Belvedere in Wien. Bauwerk, Menschen, Geschichte. ISBN 3-7031-0222-5.
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бельведэр, Вена
Венскі Бельведэр у даведніку па Вене (руск.) гшпшг шщз ншгз шг ршг шгп 7шзен 6н 7шгг

>>64549356

Для политике есть доска. Сосите хуй.

Бельведэр, Вена
Палацава-паркавы ансамбль
Бельведэр
Belvedere
Belvedere Vienna June 2006 009.jpg
Каардынаты: 48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Аўстрыя
Горад Вена
Аўтар праекта Лукас фон Гільдэбрант
Заснавальнік Яўген Савойскі
Дата заснавання 1714
Асноўныя
даты 1716 — Пабудаваны Ніжні Бельведэр
1722 — Пабудаваны Верхні Бельведэр
1803 — Закладка Саду
Сайт Афіцыйны сайт
Бельведэр на Commons-logo.svg Вікісховішчы
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Бельведэр, значэнні.

Бельведэр (італ.: Belvedere) — палацавы комплекс у Вене ў стылі барока. Пабудаваны Лукасам фон Гільдэбрантам як летняя рэзідэнцыя для аднаго з самых вялікіх вайскаводаў свайго часу прынца Яўгена Савойскага напачатку XVIII стагоддзя.
Размешчаны ў Ландштрасэ, трэцім раёне горада, на паўднёвым ўсходзе ад цэнтра.
Верхні і Ніжні Бельведэры разам з разбітым вакол садам утвараюць цудоўны барочны ансамбль. У наш час у двух палацах размясцілася Аўстрыйская галерэя.
25 сакавіка 1941 года ў галоўнай зале Бельведэра быў падпісаны Венскі пратакол аб далучэнні Югаславіі да Берлінскага пакта 1940 года.
15 мая 1955 года ў Верхнім Бельведэры адбылося падпісанне Дэкларацыі незалежнасці Аўстрыі.
Змест [не паказваць]
1 Ніжні Бельведэр
2 Сад
3 Верхні Бельведэр
4 Літаратура
5 Спасылкі
Ніжні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]



Ніжні Бельведэр
У 1714 годзе прынц Яўген Савойскі заказаў архітэктару Іагану Лукасу фон Гільдэбранту будаўніцтва Ніжняга Бельведэра. Палац быў завершаны праз два гады ў 1716 годзе. Сярод унутраных памяшканняў найбольшай увагі заслугоўваюць Мармуровая зала, упрыгожаная фрэскамі Альтамонтэ Марціна, парадная спальня, гратэскавая зала і мармуровая галерэя. Ніжні Бельведэр уключае таксама аранжарэю і палацавыя стайні, якія раней выкарыстоўваліся для канёў князя.
Сад[правіць | правіць тэкст]



Від на Верхні Бельведэр з саду
Першы альпійскі сад Еўропы быў створаны ў вялікім парку замка Бельведэр у 1803 годзе па прапанове эрцгерцага Іагана. Сад быў створаны баварскім архітэктарам Дамінікам Жырарам. Закладваўся ў Ніжнім Бельведэры, размяшчэнне саду разгортвалася ў строгай сіметрыі ўздоўж цэнтральнай восі для павелічэння прэстыжу будынкаў Верхняга Бельведэра. У адпаведнасці з канцэпцыяй французскай мадэлі стэрэаметрыі Жырар арганізаваў дрэвы і жывыя загарадзі, скульптуры, фантаны і каскады. Побач з Аранжарэяй, якая існуе дагэтуль, быў вальер і звярынец.


Сад
Сёння разнастайнасць флоры альпійскіх экасістэм прадстаўляюць больш за 4000 раслін. Вясна і пачатак лета — лепшы час для наведвання парку, з прычыны таго, што шматлікія расліны пачынаюць цвісці, ствараючы на газонах арыгінальны малюнак.
Верхні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]

Верхні Бельведэр, завершаны ў 1722 годзе, шэдэўр Гільдэбранта, служыў прынцу прадстаўніцкай рэзідэнцыяй. У адной з самых парадных зал гэтага палаца, упрыгожаным чырвоным мармурам, 15 мая 1955 года быў падпісаны Дзяржаўны дагавор, які паклаў канец 10-гадовай акупацыі Аўстрыі. Сёння ў залах Верхняга Бельведэра размясціліся калекцыі Аўстрыйскай галерэі XIX—XX стагоддзяў, дзе можна пабачыць найбольш вядомыя працы Клімта, Шыле, Кокашкі, мастакоў перыяду «бідэрмаер» і сучасных майстроў. У адной з частак палаца ў 1896 годзе памёр кампазітар Антон Брукнер.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Peter Stephan: Das Obere Belvedere in Wien. Architektonisches Konzept und Ikonographie. Das Schloss des Prinzen Eugen als Abbild seines Selbstverständnisses. Böhlau, Wien 2010. ISBN 978-3-205-77785-4.
Maria Auböck, Ingrid Gregor: Das Belvedere. Der Garten des Prinzen Eugen in Wien. Holzhausen (2004), ISBN 3-85493-070-4.
Hans Aurenhammer, Gertrude Aurenhammer: Das Belvedere in Wien. Bauwerk, Menschen, Geschichte. ISBN 3-7031-0222-5.
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бельведэр, Вена
Венскі Бельведэр у даведніку па Вене (руск.) 23 130-кш-034ш ку-й

>>64549368

Сажа позволяет скриптами скрывать вайпы. Автохуй. И ойпи у меня динамический. Сосите недополитеканы.

Бельведэр, Вена
Палацава-паркавы ансамбль
Бельведэр
Belvedere
Belvedere Vienna June 2006 009.jpg
Каардынаты: 48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Аўстрыя
Горад Вена
Аўтар праекта Лукас фон Гільдэбрант
Заснавальнік Яўген Савойскі
Дата заснавання 1714
Асноўныя
даты 1716 — Пабудаваны Ніжні Бельведэр
1722 — Пабудаваны Верхні Бельведэр
1803 — Закладка Саду
Сайт Афіцыйны сайт
Бельведэр на Commons-logo.svg Вікісховішчы
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Бельведэр, значэнні.

Бельведэр (італ.: Belvedere) — палацавы комплекс у Вене ў стылі барока. Пабудаваны Лукасам фон Гільдэбрантам як летняя рэзідэнцыя для аднаго з самых вялікіх вайскаводаў свайго часу прынца Яўгена Савойскага напачатку XVIII стагоддзя.
Размешчаны ў Ландштрасэ, трэцім раёне горада, на паўднёвым ўсходзе ад цэнтра.
Верхні і Ніжні Бельведэры разам з разбітым вакол садам утвараюць цудоўны барочны ансамбль. У наш час у двух палацах размясцілася Аўстрыйская галерэя.
25 сакавіка 1941 года ў галоўнай зале Бельведэра быў падпісаны Венскі пратакол аб далучэнні Югаславіі да Берлінскага пакта 1940 года.
15 мая 1955 года ў Верхнім Бельведэры адбылося падпісанне Дэкларацыі незалежнасці Аўстрыі.
Змест [не паказваць]
1 Ніжні Бельведэр
2 Сад
3 Верхні Бельведэр
4 Літаратура
5 Спасылкі
Ніжні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]



Ніжні Бельведэр
У 1714 годзе прынц Яўген Савойскі заказаў архітэктару Іагану Лукасу фон Гільдэбранту будаўніцтва Ніжняга Бельведэра. Палац быў завершаны праз два гады ў 1716 годзе. Сярод унутраных памяшканняў найбольшай увагі заслугоўваюць Мармуровая зала, упрыгожаная фрэскамі Альтамонтэ Марціна, парадная спальня, гратэскавая зала і мармуровая галерэя. Ніжні Бельведэр уключае таксама аранжарэю і палацавыя стайні, якія раней выкарыстоўваліся для канёў князя.
Сад[правіць | правіць тэкст]



Від на Верхні Бельведэр з саду
Першы альпійскі сад Еўропы быў створаны ў вялікім парку замка Бельведэр у 1803 годзе па прапанове эрцгерцага Іагана. Сад быў створаны баварскім архітэктарам Дамінікам Жырарам. Закладваўся ў Ніжнім Бельведэры, размяшчэнне саду разгортвалася ў строгай сіметрыі ўздоўж цэнтральнай восі для павелічэння прэстыжу будынкаў Верхняга Бельведэра. У адпаведнасці з канцэпцыяй французскай мадэлі стэрэаметрыі Жырар арганізаваў дрэвы і жывыя загарадзі, скульптуры, фантаны і каскады. Побач з Аранжарэяй, якая існуе дагэтуль, быў вальер і звярынец.


Сад
Сёння разнастайнасць флоры альпійскіх экасістэм прадстаўляюць больш за 4000 раслін. Вясна і пачатак лета — лепшы час для наведвання парку, з прычыны таго, што шматлікія расліны пачынаюць цвісці, ствараючы на газонах арыгінальны малюнак.
Верхні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]

Верхні Бельведэр, завершаны ў 1722 годзе, шэдэўр Гільдэбранта, служыў прынцу прадстаўніцкай рэзідэнцыяй. У адной з самых парадных зал гэтага палаца, упрыгожаным чырвоным мармурам, 15 мая 1955 года быў падпісаны Дзяржаўны дагавор, які паклаў канец 10-гадовай акупацыі Аўстрыі. Сёння ў залах Верхняга Бельведэра размясціліся калекцыі Аўстрыйскай галерэі XIX—XX стагоддзяў, дзе можна пабачыць найбольш вядомыя працы Клімта, Шыле, Кокашкі, мастакоў перыяду «бідэрмаер» і сучасных майстроў. У адной з частак палаца ў 1896 годзе памёр кампазітар Антон Брукнер.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Peter Stephan: Das Obere Belvedere in Wien. Architektonisches Konzept und Ikonographie. Das Schloss des Prinzen Eugen als Abbild seines Selbstverständnisses. Böhlau, Wien 2010. ISBN 978-3-205-77785-4.
Maria Auböck, Ingrid Gregor: Das Belvedere. Der Garten des Prinzen Eugen in Wien. Holzhausen (2004), ISBN 3-85493-070-4.
Hans Aurenhammer, Gertrude Aurenhammer: Das Belvedere in Wien. Bauwerk, Menschen, Geschichte. ISBN 3-7031-0222-5.
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бельведэр, Вена
Венскі Бельведэр у даведніку па Вене (руск.) йув

Бельведэр, Вена
Палацава-паркавы ансамбль
Бельведэр
Belvedere
Belvedere Vienna June 2006 009.jpg
Каардынаты: 48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Аўстрыя
Горад Вена
Аўтар праекта Лукас фон Гільдэбрант
Заснавальнік Яўген Савойскі
Дата заснавання 1714
Асноўныя
даты 1716 — Пабудаваны Ніжні Бельведэр
1722 — Пабудаваны Верхні Бельведэр
1803 — Закладка Саду
Сайт Афіцыйны сайт
Бельведэр на Commons-logo.svg Вікісховішчы
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Бельведэр, значэнні.

Бельведэр (італ.: Belvedere) — палацавы комплекс у Вене ў стылі барока. Пабудаваны Лукасам фон Гільдэбрантам як летняя рэзідэнцыя для аднаго з самых вялікіх вайскаводаў свайго часу прынца Яўгена Савойскага напачатку XVIII стагоддзя.
Размешчаны ў Ландштрасэ, трэцім раёне горада, на паўднёвым ўсходзе ад цэнтра.
Верхні і Ніжні Бельведэры разам з разбітым вакол садам утвараюць цудоўны барочны ансамбль. У наш час у двух палацах размясцілася Аўстрыйская галерэя.
25 сакавіка 1941 года ў галоўнай зале Бельведэра быў падпісаны Венскі пратакол аб далучэнні Югаславіі да Берлінскага пакта 1940 года.
15 мая 1955 года ў Верхнім Бельведэры адбылося падпісанне Дэкларацыі незалежнасці Аўстрыі.
Змест [не паказваць]
1 Ніжні Бельведэр
2 Сад
3 Верхні Бельведэр
4 Літаратура
5 Спасылкі
Ніжні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]



Ніжні Бельведэр
У 1714 годзе прынц Яўген Савойскі заказаў архітэктару Іагану Лукасу фон Гільдэбранту будаўніцтва Ніжняга Бельведэра. Палац быў завершаны праз два гады ў 1716 годзе. Сярод унутраных памяшканняў найбольшай увагі заслугоўваюць Мармуровая зала, упрыгожаная фрэскамі Альтамонтэ Марціна, парадная спальня, гратэскавая зала і мармуровая галерэя. Ніжні Бельведэр уключае таксама аранжарэю і палацавыя стайні, якія раней выкарыстоўваліся для канёў князя.
Сад[правіць | правіць тэкст]



Від на Верхні Бельведэр з саду
Першы альпійскі сад Еўропы быў створаны ў вялікім парку замка Бельведэр у 1803 годзе па прапанове эрцгерцага Іагана. Сад быў створаны баварскім архітэктарам Дамінікам Жырарам. Закладваўся ў Ніжнім Бельведэры, размяшчэнне саду разгортвалася ў строгай сіметрыі ўздоўж цэнтральнай восі для павелічэння прэстыжу будынкаў Верхняга Бельведэра. У адпаведнасці з канцэпцыяй французскай мадэлі стэрэаметрыі Жырар арганізаваў дрэвы і жывыя загарадзі, скульптуры, фантаны і каскады. Побач з Аранжарэяй, якая існуе дагэтуль, быў вальер і звярынец.


Сад
Сёння разнастайнасць флоры альпійскіх экасістэм прадстаўляюць больш за 4000 раслін. Вясна і пачатак лета — лепшы час для наведвання парку, з прычыны таго, што шматлікія расліны пачынаюць цвісці, ствараючы на газонах арыгінальны малюнак.
Верхні Бельведэр[правіць | правіць тэкст]

Верхні Бельведэр, завершаны ў 1722 годзе, шэдэўр Гільдэбранта, служыў прынцу прадстаўніцкай рэзідэнцыяй. У адной з самых парадных зал гэтага палаца, упрыгожаным чырвоным мармурам, 15 мая 1955 года быў падпісаны Дзяржаўны дагавор, які паклаў канец 10-гадовай акупацыі Аўстрыі. Сёння ў залах Верхняга Бельведэра размясціліся калекцыі Аўстрыйскай галерэі XIX—XX стагоддзяў, дзе можна пабачыць найбольш вядомыя працы Клімта, Шыле, Кокашкі, мастакоў перыяду «бідэрмаер» і сучасных майстроў. У адной з частак палаца ў 1896 годзе памёр кампазітар Антон Брукнер.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Peter Stephan: Das Obere Belvedere in Wien. Architektonisches Konzept und Ikonographie. Das Schloss des Prinzen Eugen als Abbild seines Selbstverständnisses. Böhlau, Wien 2010. ISBN 978-3-205-77785-4.
Maria Auböck, Ingrid Gregor: Das Belvedere. Der Garten des Prinzen Eugen in Wien. Holzhausen (2004), ISBN 3-85493-070-4.
Hans Aurenhammer, Gertrude Aurenhammer: Das Belvedere in Wien. Bauwerk, Menschen, Geschichte. ISBN 3-7031-0222-5.
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бельведэр, Вена
Венскі Бельведэр у даведніку па Вене (руск.) фцуказйцфзущазйф

Тафалары
Тафалары
(тофа, тоха)
Група оленярів Тофалари Іркутська губ. Нижньоудінський повіт поч XX ст РЕМ.jpg
Агульная колькасць 837
Рэгіёны пражывання Расія
Мова тафаларская
Рэлігія Праваслаўе, шаманізм
Блізкія этнічныя групы Тувінцы, шорцы
Тафалары (саманазва тофа, тоха "чалавек") — карэнны народ Паўднёвай Сібіры. Кампактна насяляюць горна-таёжную тэрыторыю Ніжнеўдзінскага раёна Іркуцкай вобласці.
Змест [не паказваць]
1 Паходжанне і гісторыя
2 Традыцыйная культура
3 Мова
4 Рэлігія
5 Знешнія спасылкі
Паходжанне і гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Продкамі тафалараў з'яўляліся прадстаўнікі цюркскага племені тубо (дубо), якія ўзгадваліся кітайскімі пісьмовымі крыніцамі з V ст. н.э. Мова, матэрыяльная культура і назвы некаторых родаў тафалараў сведчаць таксама пра ўплыў на іх з боку самадыйскага насельніцтва (сялькупаў) і кетаў. У адрозненні ад суродзічаў тувінцаў-тоджа, тафалары рана патрапілі пад уплыў рускіх. У 1648 г. рускія казакі пабудавалі на іх тэрыторыі Удынскі астрог. Тафалары былі абкладзены ясаком, які выплочвалі згодна завышанай намінальнай, а не рэчаіснай колькасці паляўнічых.
У XIX ст. царская адміністрацыя стварыла 5 тафаларскіх улусаў, якія фактычна мелі права самакіравання. У 1931 - 1950 гг. існаваў Тафаларскі нацыянальны раён. Пасля калектывізацыі большасць насельніцтва пачала весці аселы вобраз жыцця.
Сёння, агульная колькасць тафалараў у Расіі — 837 чал. (2010 г.).
Традыцыйная культура[правіць | правіць тэкст]

Асноўным гаспадарчым заняткам доўгі час з'яўлялася паляванне на капытных і футравых звяроў. Палявалі як у адзіночку, так і гуртам, з дапамогай сабак. Былі распаўсюджаны аблавы і ямныя пасткі. Доўгі час паляванне лічылася мужчынскай справай, але ў XX ст. да яго актыўна далучыліся некаторыя жанчыны. Аленяў трымалі пераважна для транспартыроўкі, але таксама пілі іх малако, рабілі з яго У XIX ст. у заможных тафалараў з'явіліся коні. Істотную ролю адыгрывала збіральніцтва дзікіх ядомых і лекавых траў і карэнняў. Восенню назапашвалі кедравыя арэхі. Распаўсюджаныя рамёствы - кавальская і гарбарная справы, апрацоўка драўніны, бяросты, рогу аленя і г. д.
Да сяр. ХХ ст. тафалары вялі паўкачавы вобраз жыцця. Асноўным жытлам быў канічны чум з тычак. Улетку яго накрывалі бяростай, узімку - ласінымі і аленевымі скурамі. Левы бок чума лічыўся мужчынскім, а правы - жаночым. Пасля пераходу да аселасці пачалі будаваць зрубныя хаты.
Мужчыны і жанчыны насілі вопратку амаль аднолькавага крою. Узімку хадзілі ў футрах мехам унутр. Адзявалі яе на голае цела. Улетку - халат з аленевай скуры. Шылі кашулі з рускіх і кітайскіх тканін. Для майстравання вопраткі і ботаў куплялі ў буратаў і тувінцаў аўчыны. Жанчыны багата ўпрыгожваліся пярсцёнкамі, бранзалетамі, футрам вавёркі і собаля.
Кожная малая сям'я ёг ишти валодала аленямі, прыладамі працы, хатнімі рэчамі, жытлам, аднак яны аб'ядноўваліся па бацькоўскаму прынцыпу ў роды, якія распараджаліся паляўнічымі і качавымі ўгодзямі. Роды, у сваю чаргу, уваходзілі ў буйную родава-тэрытарыяльную групу (усяго іх налічвалася восем, яны мелі судовыя і некаторыя кіруючыя функцыі).
Распаўсюджаныя формы вуснай народнай творчасці тафалараў - легенды, чароўныя казкі, казкі пра жывёлін, лірычныя спевы.
Мова[правіць | правіць тэкст]

Тафаларская мова адносіцца да цюркскай моўнай групы, блізкая да мовы тувінцаў. Мае 2 гаворкі. У выніку русіфікацыі ў XX ст. амаль была згублена, аднак з 1980-ых гг. адзначаецца цікавасць тафалараў да яе адраджэння. Тафаларская пісьмовасць на аснове кірыліцы была распрацавана ў 1970-ых гг., аднак першы падручнік "Тоъфа букварь" быў выдадзены толькі ў 1989 г.
Рэлігія[правіць | правіць тэкст]

Большасць вернікаў - праваслаўныя. Аднак доўгі час заховаўся шаманізм. Шаманамі маглі стаць мужчыны і жанчыны. У асноўным шаманская практыка датычылася лячэння хвароб.

Тафалары
Тафалары
(тофа, тоха)
Група оленярів Тофалари Іркутська губ. Нижньоудінський повіт поч XX ст РЕМ.jpg
Агульная колькасць 837
Рэгіёны пражывання Расія
Мова тафаларская
Рэлігія Праваслаўе, шаманізм
Блізкія этнічныя групы Тувінцы, шорцы
Тафалары (саманазва тофа, тоха "чалавек") — карэнны народ Паўднёвай Сібіры. Кампактна насяляюць горна-таёжную тэрыторыю Ніжнеўдзінскага раёна Іркуцкай вобласці.
Змест [не паказваць]
1 Паходжанне і гісторыя
2 Традыцыйная культура
3 Мова
4 Рэлігія
5 Знешнія спасылкі
Паходжанне і гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Продкамі тафалараў з'яўляліся прадстаўнікі цюркскага племені тубо (дубо), якія ўзгадваліся кітайскімі пісьмовымі крыніцамі з V ст. н.э. Мова, матэрыяльная культура і назвы некаторых родаў тафалараў сведчаць таксама пра ўплыў на іх з боку самадыйскага насельніцтва (сялькупаў) і кетаў. У адрозненні ад суродзічаў тувінцаў-тоджа, тафалары рана патрапілі пад уплыў рускіх. У 1648 г. рускія казакі пабудавалі на іх тэрыторыі Удынскі астрог. Тафалары былі абкладзены ясаком, які выплочвалі згодна завышанай намінальнай, а не рэчаіснай колькасці паляўнічых.
У XIX ст. царская адміністрацыя стварыла 5 тафаларскіх улусаў, якія фактычна мелі права самакіравання. У 1931 - 1950 гг. існаваў Тафаларскі нацыянальны раён. Пасля калектывізацыі большасць насельніцтва пачала весці аселы вобраз жыцця.
Сёння, агульная колькасць тафалараў у Расіі — 837 чал. (2010 г.).
Традыцыйная культура[правіць | правіць тэкст]

Асноўным гаспадарчым заняткам доўгі час з'яўлялася паляванне на капытных і футравых звяроў. Палявалі як у адзіночку, так і гуртам, з дапамогай сабак. Былі распаўсюджаны аблавы і ямныя пасткі. Доўгі час паляванне лічылася мужчынскай справай, але ў XX ст. да яго актыўна далучыліся некаторыя жанчыны. Аленяў трымалі пераважна для транспартыроўкі, але таксама пілі іх малако, рабілі з яго У XIX ст. у заможных тафалараў з'явіліся коні. Істотную ролю адыгрывала збіральніцтва дзікіх ядомых і лекавых траў і карэнняў. Восенню назапашвалі кедравыя арэхі. Распаўсюджаныя рамёствы - кавальская і гарбарная справы, апрацоўка драўніны, бяросты, рогу аленя і г. д.
Да сяр. ХХ ст. тафалары вялі паўкачавы вобраз жыцця. Асноўным жытлам быў канічны чум з тычак. Улетку яго накрывалі бяростай, узімку - ласінымі і аленевымі скурамі. Левы бок чума лічыўся мужчынскім, а правы - жаночым. Пасля пераходу да аселасці пачалі будаваць зрубныя хаты.
Мужчыны і жанчыны насілі вопратку амаль аднолькавага крою. Узімку хадзілі ў футрах мехам унутр. Адзявалі яе на голае цела. Улетку - халат з аленевай скуры. Шылі кашулі з рускіх і кітайскіх тканін. Для майстравання вопраткі і ботаў куплялі ў буратаў і тувінцаў аўчыны. Жанчыны багата ўпрыгожваліся пярсцёнкамі, бранзалетамі, футрам вавёркі і собаля.
Кожная малая сям'я ёг ишти валодала аленямі, прыладамі працы, хатнімі рэчамі, жытлам, аднак яны аб'ядноўваліся па бацькоўскаму прынцыпу ў роды, якія распараджаліся паляўнічымі і качавымі ўгодзямі. Роды, у сваю чаргу, уваходзілі ў буйную родава-тэрытарыяльную групу (усяго іх налічвалася восем, яны мелі судовыя і некаторыя кіруючыя функцыі).
Распаўсюджаныя формы вуснай народнай творчасці тафалараў - легенды, чароўныя казкі, казкі пра жывёлін, лірычныя спевы.
Мова[правіць | правіць тэкст]

Тафаларская мова адносіцца да цюркскай моўнай групы, блізкая да мовы тувінцаў. Мае 2 гаворкі. У выніку русіфікацыі ў XX ст. амаль была згублена, аднак з 1980-ых гг. адзначаецца цікавасць тафалараў да яе адраджэння. Тафаларская пісьмовасць на аснове кірыліцы была распрацавана ў 1970-ых гг., аднак першы падручнік "Тоъфа букварь" быў выдадзены толькі ў 1989 г.
Рэлігія[правіць | правіць тэкст]

Большасць вернікаў - праваслаўныя. Аднак доўгі час заховаўся шаманізм. Шаманамі маглі стаць мужчыны і жанчыны. У асноўным шаманская практыка датычылася лячэння хвароб.Тафалары
Тафалары
(тофа, тоха)
Група оленярів Тофалари Іркутська губ. Нижньоудінський повіт поч XX ст РЕМ.jpg
Агульная колькасць 837
Рэгіёны пражывання Расія
Мова тафаларская
Рэлігія Праваслаўе, шаманізм
Блізкія этнічныя групы Тувінцы, шорцы
Тафалары (саманазва тофа, тоха "чалавек") — карэнны народ Паўднёвай Сібіры. Кампактна насяляюць горна-таёжную тэрыторыю Ніжнеўдзінскага раёна Іркуцкай вобласці.
Змест [не паказваць]
1 Паходжанне і гісторыя
2 Традыцыйная культура
3 Мова
4 Рэлігія
5 Знешнія спасылкі
Паходжанне і гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Продкамі тафалараў з'яўляліся прадстаўнікі цюркскага племені тубо (дубо), якія ўзгадваліся кітайскімі пісьмовымі крыніцамі з V ст. н.э. Мова, матэрыяльная культура і назвы некаторых родаў тафалараў сведчаць таксама пра ўплыў на іх з боку самадыйскага насельніцтва (сялькупаў) і кетаў. У адрозненні ад суродзічаў тувінцаў-тоджа, тафалары рана патрапілі пад уплыў рускіх. У 1648 г. рускія казакі пабудавалі на іх тэрыторыі Удынскі астрог. Тафалары былі абкладзены ясаком, які выплочвалі згодна завышанай намінальнай, а не рэчаіснай колькасці паляўнічых.
У XIX ст. царская адміністрацыя стварыла 5 тафаларскіх улусаў, якія фактычна мелі права самакіравання. У 1931 - 1950 гг. існаваў Тафаларскі нацыянальны раён. Пасля калектывізацыі большасць насельніцтва пачала весці аселы вобраз жыцця.
Сёння, агульная колькасць тафалараў у Расіі — 837 чал. (2010 г.).
Традыцыйная культура[правіць | правіць тэкст]

Асноўным гаспадарчым заняткам доўгі час з'яўлялася паляванне на капытных і футравых звяроў. Палявалі як у адзіночку, так і гуртам, з дапамогай сабак. Былі распаўсюджаны аблавы і ямныя пасткі. Доўгі час паляванне лічылася мужчынскай справай, але ў XX ст. да яго актыўна далучыліся некаторыя жанчыны. Аленяў трымалі пераважна для транспартыроўкі, але таксама пілі іх малако, рабілі з яго У XIX ст. у заможных тафалараў з'явіліся коні. Істотную ролю адыгрывала збіральніцтва дзікіх ядомых і лекавых траў і карэнняў. Восенню назапашвалі кедравыя арэхі. Распаўсюджаныя рамёствы - кавальская і гарбарная справы, апрацоўка драўніны, бяросты, рогу аленя і г. д.
Да сяр. ХХ ст. тафалары вялі паўкачавы вобраз жыцця. Асноўным жытлам быў канічны чум з тычак. Улетку яго накрывалі бяростай, узімку - ласінымі і аленевымі скурамі. Левы бок чума лічыўся мужчынскім, а правы - жаночым. Пасля пераходу да аселасці пачалі будаваць зрубныя хаты.
Мужчыны і жанчыны насілі вопратку амаль аднолькавага крою. Узімку хадзілі ў футрах мехам унутр. Адзявалі яе на голае цела. Улетку - халат з аленевай скуры. Шылі кашулі з рускіх і кітайскіх тканін. Для майстравання вопраткі і ботаў куплялі ў буратаў і тувінцаў аўчыны. Жанчыны багата ўпрыгожваліся пярсцёнкамі, бранзалетамі, футрам вавёркі і собаля.
Кожная малая сям'я ёг ишти валодала аленямі, прыладамі працы, хатнімі рэчамі, жытлам, аднак яны аб'ядноўваліся па бацькоўскаму прынцыпу ў роды, якія распараджаліся паляўнічымі і качавымі ўгодзямі. Роды, у сваю чаргу, уваходзілі ў буйную родава-тэрытарыяльную групу (усяго іх налічвалася восем, яны мелі судовыя і некаторыя кіруючыя функцыі).
Распаўсюджаныя формы вуснай народнай творчасці тафалараў - легенды, чароўныя казкі, казкі пра жывёлін, лірычныя спевы.
Мова[правіць | правіць тэкст]

Тафаларская мова адносіцца да цюркскай моўнай групы, блізкая да мовы тувінцаў. Мае 2 гаворкі. У выніку русіфікацыі ў XX ст. амаль была згублена, аднак з 1980-ых гг. адзначаецца цікавасць тафалараў да яе адраджэння. Тафаларская пісьмовасць на аснове кірыліцы была распрацавана ў 1970-ых гг., аднак першы падручнік "Тоъфа букварь" быў выдадзены толькі ў 1989 г.
Рэлігія[правіць | правіць тэкст]

Большасць вернікаў - праваслаўныя. Аднак доўгі час заховаўся шаманізм. Шаманамі маглі стаць мужчыны і жанчыны. У асноўным шаманская практыка датычылася лячэння хвароб.

>>64549525

Лол, ручные вайпы не запрещены. Отсоси. Снова.

Тафалары
Тафалары
(тофа, тоха)
Група оленярів Тофалари Іркутська губ. Нижньоудінський повіт поч XX ст РЕМ.jpg
Агульная колькасць 837
Рэгіёны пражывання Расія
Мова тафаларская
Рэлігія Праваслаўе, шаманізм
Блізкія этнічныя групы Тувінцы, шорцы
Тафалары (саманазва тофа, тоха "чалавек") — карэнны народ Паўднёвай Сібіры. Кампактна насяляюць горна-таёжную тэрыторыю Ніжнеўдзінскага раёна Іркуцкай вобласці.
Змест [не паказваць]
1 Паходжанне і гісторыя
2 Традыцыйная культура
3 Мова
4 Рэлігія
5 Знешнія спасылкі
Паходжанне і гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Продкамі тафалараў з'яўляліся прадстаўнікі цюркскага племені тубо (дубо), якія ўзгадваліся кітайскімі пісьмовымі крыніцамі з V ст. н.э. Мова, матэрыяльная культура і назвы некаторых родаў тафалараў сведчаць таксама пра ўплыў на іх з боку самадыйскага насельніцтва (сялькупаў) і кетаў. У адрозненні ад суродзічаў тувінцаў-тоджа, тафалары рана патрапілі пад уплыў рускіх. У 1648 г. рускія казакі пабудавалі на іх тэрыторыі Удынскі астрог. Тафалары былі абкладзены ясаком, які выплочвалі згодна завышанай намінальнай, а не рэчаіснай колькасці паляўнічых.
У XIX ст. царская адміністрацыя стварыла 5 тафаларскіх улусаў, якія фактычна мелі права самакіравання. У 1931 - 1950 гг. існаваў Тафаларскі нацыянальны раён. Пасля калектывізацыі большасць насельніцтва пачала весці аселы вобраз жыцця.
Сёння, агульная колькасць тафалараў у Расіі — 837 чал. (2010 г.).
Традыцыйная культура[правіць | правіць тэкст]

Асноўным гаспадарчым заняткам доўгі час з'яўлялася паляванне на капытных і футравых звяроў. Палявалі як у адзіночку, так і гуртам, з дапамогай сабак. Былі распаўсюджаны аблавы і ямныя пасткі. Доўгі час паляванне лічылася мужчынскай справай, але ў XX ст. да яго актыўна далучыліся некаторыя жанчыны. Аленяў трымалі пераважна для транспартыроўкі, але таксама пілі іх малако, рабілі з яго У XIX ст. у заможных тафалараў з'явіліся коні. Істотную ролю адыгрывала збіральніцтва дзікіх ядомых і лекавых траў і карэнняў. Восенню назапашвалі кедравыя арэхі. Распаўсюджаныя рамёствы - кавальская і гарбарная справы, апрацоўка драўніны, бяросты, рогу аленя і г. д.
Да сяр. ХХ ст. тафалары вялі паўкачавы вобраз жыцця. Асноўным жытлам быў канічны чум з тычак. Улетку яго накрывалі бяростай, узімку - ласінымі і аленевымі скурамі. Левы бок чума лічыўся мужчынскім, а правы - жаночым. Пасля пераходу да аселасці пачалі будаваць зрубныя хаты.
Мужчыны і жанчыны насілі вопратку амаль аднолькавага крою. Узімку хадзілі ў футрах мехам унутр. Адзявалі яе на голае цела. Улетку - халат з аленевай скуры. Шылі кашулі з рускіх і кітайскіх тканін. Для майстравання вопраткі і ботаў куплялі ў буратаў і тувінцаў аўчыны. Жанчыны багата ўпрыгожваліся пярсцёнкамі, бранзалетамі, футрам вавёркі і собаля.
Кожная малая сям'я ёг ишти валодала аленямі, прыладамі працы, хатнімі рэчамі, жытлам, аднак яны аб'ядноўваліся па бацькоўскаму прынцыпу ў роды, якія распараджаліся паляўнічымі і качавымі ўгодзямі. Роды, у сваю чаргу, уваходзілі ў буйную родава-тэрытарыяльную групу (усяго іх налічвалася восем, яны мелі судовыя і некаторыя кіруючыя функцыі).
Распаўсюджаныя формы вуснай народнай творчасці тафалараў - легенды, чароўныя казкі, казкі пра жывёлін, лірычныя спевы.
Мова[правіць | правіць тэкст]

Тафаларская мова адносіцца да цюркскай моўнай групы, блізкая да мовы тувінцаў. Мае 2 гаворкі. У выніку русіфікацыі ў XX ст. амаль была згублена, аднак з 1980-ых гг. адзначаецца цікавасць тафалараў да яе адраджэння. Тафаларская пісьмовасць на аснове кірыліцы была распрацавана ў 1970-ых гг., аднак першы падручнік "Тоъфа букварь" быў выдадзены толькі ў 1989 г.
Рэлігія[правіць | правіць тэкст]

Большасць вернікаў - праваслаўныя. Аднак доўгі час заховаўся шаманізм. Шаманамі маглі стаць мужчыны і жанчыны. У асноўным шаманская практыка датычылася лячэння хвароб.Тафалары
Тафалары
(тофа, тоха)
Група оленярів Тофалари Іркутська губ. Нижньоудінський повіт поч XX ст РЕМ.jpg
Агульная колькасць 837
Рэгіёны пражывання Расія
Мова тафаларская
Рэлігія Праваслаўе, шаманізм
Блізкія этнічныя групы Тувінцы, шорцы
Тафалары (саманазва тофа, тоха "чалавек") — карэнны народ Паўднёвай Сібіры. Кампактна насяляюць горна-таёжную тэрыторыю Ніжнеўдзінскага раёна Іркуцкай вобласці.
Змест [не паказваць]
1 Паходжанне і гісторыя
2 Традыцыйная культура
3 Мова
4 Рэлігія
5 Знешнія спасылкі
Паходжанне і гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Продкамі тафалараў з'яўляліся прадстаўнікі цюркскага племені тубо (дубо), якія ўзгадваліся кітайскімі пісьмовымі крыніцамі з V ст. н.э. Мова, матэрыяльная культура і назвы некаторых родаў тафалараў сведчаць таксама пра ўплыў на іх з боку самадыйскага насельніцтва (сялькупаў) і кетаў. У адрозненні ад суродзічаў тувінцаў-тоджа, тафалары рана патрапілі пад уплыў рускіх. У 1648 г. рускія казакі пабудавалі на іх тэрыторыі Удынскі астрог. Тафалары былі абкладзены ясаком, які выплочвалі згодна завышанай намінальнай, а не рэчаіснай колькасці паляўнічых.
У XIX ст. царская адміністрацыя стварыла 5 тафаларскіх улусаў, якія фактычна мелі права самакіравання. У 1931 - 1950 гг. існаваў Тафаларскі нацыянальны раён. Пасля калектывізацыі большасць насельніцтва пачала весці аселы вобраз жыцця.
Сёння, агульная колькасць тафалараў у Расіі — 837 чал. (2010 г.).
Традыцыйная культура[правіць | правіць тэкст]

Асноўным гаспадарчым заняткам доўгі час з'яўлялася паляванне на капытных і футравых звяроў. Палявалі як у адзіночку, так і гуртам, з дапамогай сабак. Былі распаўсюджаны аблавы і ямныя пасткі. Доўгі час паляванне лічылася мужчынскай справай, але ў XX ст. да яго актыўна далучыліся некаторыя жанчыны. Аленяў трымалі пераважна для транспартыроўкі, але таксама пілі іх малако, рабілі з яго У XIX ст. у заможных тафалараў з'явіліся коні. Істотную ролю адыгрывала збіральніцтва дзікіх ядомых і лекавых траў і карэнняў. Восенню назапашвалі кедравыя арэхі. Распаўсюджаныя рамёствы - кавальская і гарбарная справы, апрацоўка драўніны, бяросты, рогу аленя і г. д.
Да сяр. ХХ ст. тафалары вялі паўкачавы вобраз жыцця. Асноўным жытлам быў канічны чум з тычак. Улетку яго накрывалі бяростай, узімку - ласінымі і аленевымі скурамі. Левы бок чума лічыўся мужчынскім, а правы - жаночым. Пасля пераходу да аселасці пачалі будаваць зрубныя хаты.
Мужчыны і жанчыны насілі вопратку амаль аднолькавага крою. Узімку хадзілі ў футрах мехам унутр. Адзявалі яе на голае цела. Улетку - халат з аленевай скуры. Шылі кашулі з рускіх і кітайскіх тканін. Для майстравання вопраткі і ботаў куплялі ў буратаў і тувінцаў аўчыны. Жанчыны багата ўпрыгожваліся пярсцёнкамі, бранзалетамі, футрам вавёркі і собаля.
Кожная малая сям'я ёг ишти валодала аленямі, прыладамі працы, хатнімі рэчамі, жытлам, аднак яны аб'ядноўваліся па бацькоўскаму прынцыпу ў роды, якія распараджаліся паляўнічымі і качавымі ўгодзямі. Роды, у сваю чаргу, уваходзілі ў буйную родава-тэрытарыяльную групу (усяго іх налічвалася восем, яны мелі судовыя і некаторыя кіруючыя функцыі).
Распаўсюджаныя формы вуснай народнай творчасці тафалараў - легенды, чароўныя казкі, казкі пра жывёлін, лірычныя спевы.
Мова[правіць | правіць тэкст]

Тафаларская мова адносіцца да цюркскай моўнай групы, блізкая да мовы тувінцаў. Мае 2 гаворкі. У выніку русіфікацыі ў XX ст. амаль была згублена, аднак з 1980-ых гг. адзначаецца цікавасць тафалараў да яе адраджэння. Тафаларская пісьмовасць на аснове кірыліцы была распрацавана ў 1970-ых гг., аднак першы падручнік "Тоъфа букварь" быў выдадзены толькі ў 1989 г.
Рэлігія[правіць | правіць тэкст]

Большасць вернікаў - праваслаўныя. Аднак доўгі час заховаўся шаманізм. Шаманамі маглі стаць мужчыны і жанчыны. У асноўным шаманская практыка датычылася лячэння хвароб.

>>64549548

Валянцін Ваньковіч
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Ваньковіч.
Валянцін Ваньковіч
Аўтапартрэт. Мастак Валянцін Ваньковіч
Аўтапартрэт. Мастак Валянцін Ваньковіч
Імя пры нараджэнні:
Валенцій-Вільгельм Ваньковіч
Дата нараджэння:
14 лютага 1800
Месца нараджэння:
вёска Калюжыцы, Ігуменскі павет Мінская губерня Расійская імперыя
Дата смерці:
12 мая 1842 (42 гады)
Месца смерці:
Парыж, Францыя
Стыль:
рамантызм
Вядомыя працы:
Міцкевіч на скале Аю-Даг, Партрэт Войцеха Пуслоўскага
Уплыў:
Ян Рустэм
Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы
Валянцін (Валенцій-Вільгельм) Ваньковіч (14 лютага 1800 (паводле некаторых звестак — 1799[1]), вёска Калюжыцы Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі, цяпер Бярэзінскі раён Мінскай вобласць, — 12 мая 1842, Парыж, Францыя) — мастак рамантычнага накірунку[1], аўтар вядомага партрэта Адама Міцкевіча «Міцкевіч на скале Аю-Даг» (каля 1831).
Змест [не паказваць]
1 Паходжанне і сям'я
2 Адукацыя
3 Біяграфія
4 Творчая дзейнасць
5 Галерэя
6 Ушанаванне памяці
7 Уплыў на культуру
8 Культурная прыналежнасць
9 Зноскі
10 Літаратура
11 Спасылкі
Паходжанне і сям'я[правіць | правіць тэкст]



Партрэт жонкі мастака з дзецьмі. 1834
Належаў да старажытнага шляхецкага роду Ваньковічаў гербу гербу «Ліс», прадстаўнікі якога часта займалі земскія пасады ў Менскім ваяводстве ВКЛ. Нарадзіўся ў сям'і Мельхіёра Аляксандравіча Ваньковіча (1775—1842) і яго жонкі Схаластыкі Гарэцкай, сястры вядомага польскага паэта Антонія Гарэцкага(руск.) бел.. Бацька Мельхіёр валодаў маёнткам Малая Сляпянка (цяпер аднайменны раён Мінска) у Менскім павеце і маёнткам Калюжыцы ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні і займаў пасады ігуменскага павятовага суддзі (1799—1802) і старшыні II дэпартамента Галоўнага суда Мінскай губерні (1805—1808).
Валянцін (Валенцій) Ваньковіч ажаніўся з Анэляй Растоцкай, ад якой меў трох дзяцей: Адам Валенціевіч Ваньковіч (1827—1895), які ажаніўся з Амеліяй Клячкоўскай і быў удзельнікам паўстання 1863—1864 гадоў; Казімір Валенціевіч Ваньковіч (1831—1891), які ажаніўся з Каралінай Артынскай (1860—1945); Ян (Ян-Эдвард-Ляліва) Валенціевіч Ваньковіч (1838—1899), які ажаніўся са Станіславай Ясклоўскай і быў удзельнікам паўстання 1863—1864 гадоў, камандуючы паўстанцкім атрадам у Берасцейскім павеце.
Адукацыя[правіць | правіць тэкст]

Дзіцячыя гады прайшлі ў Сляпянцы[1]. Вучыўся ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1811—1818), дзе захапіўся жывапісам, шмат капіяваў з натуры. Потым атрымліваў адукацыю на аддзяленні літаратуры і прыгожых мастацтваў Віленскага універсітэта ў прафэсара Яна Рустэма (1818—1824), дзе спрабаваў сябе ў партрэце (пераважна сяброў таварыства філаматаў і філарэтаў). Акрамя таго, наведваў заняткі на факультэце фізічных навук, вывучаў оптыку і законы распаўсюджання святла.
У Вільні настаўнікам Ваньковіча быў вядомы мастак Ян Рустэм[1].
Паводле пастановы ўніверсітэцкай рады накіраны на завяршэнне мастацкай адукацыі ў Санкт-Пецярбургскай мастацкай акадэміі(руск.) бел. ў Пецярбургу (1825—1828)[1].
За дыпломную праграму «Подзвіг кіяўляніна ў 988 годзе» В. Ваньковічу прысуджаюць Малы залаты медаль з правам стажыроўкі за мяжой.
Біяграфія[правіць | правіць тэкст]

З 1829 жыў у доме свайго брата Эдварда Ваньковіча (цяпер вул. Інтэрнацыянальная, дом захаваўся), там жа бывалі яго сябры — Я. Дамель, М. Кулеша(бел. (тар.)) бел. і іншыя мастакі, таксама Станіслаў Манюшка, Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч і іншыя. Меў сядзібу ў тагачасным прыгарадзе Мінска Малой Сляпянцы (дом не захаваўся)[1], дзе зладзіў майстэрню і плённа працаваў[2].
У мінскай майстэрні працаваў з сябрам Чэславам Манюшкам, бацькам вядомага кампазітара Станіслава Манюшкі. У гэты час напісаў партрэты бацькі, сястры Станіславы Гарноўскай, Дамініка Манюшкі, дзядзькі Антонія Гарэцкага, жонкі Анэлі з дзецьмі, мясцовых шляхцічаў.
З пачаткам паўстання 1830—1831 гадоў у Польшчы, Літве і Беларусі меў намер далучыцца да паўстанцаў (купіў зброю і каня), але працяглая хвароба не дала здзейсніцца гэтаму[3].
21 верасня 1832 за партрэты, «пісаныя з натуры», Пецярбурская Імператарская акадэмія мастацтваў уганаравала В. Ваньковіча звання «прызначанага» ў акадэміі і прапанавала для атрымання звання акадэміка напісаць сямейны партрэт з фігурамі ў поўны рост.
У ліпені 1839 выехаў у эміграцыю[1]. Перад ад'ездам напісаў тэстамэнт на карысць жонкі. Наведаў Мюнхен (у 1840 удзельнічаў там у выстаўцы), Дрэздэн, Берлін, а 15 верасня 1841 прыехаў у Парыжы і асталяваўся ў доме свайго сябра А. Міцкевіча на вуліцы Д'Амстэрдам. У Парыжы пачаў новы этап у сваёй творчасці, у якім узраслі містычныя настроі, падтрыманыя даўнім сябрам філосафам Андрэем Тавяньскім (карціны «Апафэоз Напалеона», 1841, «Напалеон над разарванай картай Эўропы», 1841, «Імправізуючы Міцкевіч», 1841, «Ecce homo», 1842, іконы «Евангеліст Іаан» і «Святая Клара»). У 1842 стварыў свой апошні аўтапартрэт.
Памёр у Парыжы ад сухотаў на руках у Адама Міцкевіча, які запісаў яго тэстамэнт: частку з сваіх карцін мастак перадаў сваёй сям'і і сябрам юнацтва — А. Міцкевічу і А. Тавянскаму, астатнія былі прададзеныя з аўкцыёна за пазыкі, але сумы на ўсю выплату не хапіла[3]. Пахаваны на могілках Манмартр-дэ-Сэн-Дэні. Апошняя яго карціна «Маці Божая Вастрабрамская» захоўваецца ў парыжскім касцёле Сен-Севярын(польск.) бел. з 1841 года[4]. Ёсць дамова аб стварэнні копіі гэтай карціны з удзелам беларускіх мастакоў[4].
Творчая дзейнасць[правіць | правіць тэкст]



Пеўчыя Віленскай кафедры(руск.) бел.


Партрэт Караля Ліпінскага, 1822


Партрэт Марыі Шыманоўскай, 1828
Першым настаўнікам Ваньковіча ў жывапісе быў будучы генерал ордэна езуітаў Габрыэль Грубер(руск.) бел., мініяцюрыст. Ураджэнец Вены, ён шмат маляваў для польскага караля Станіслава Аўгуста.
Малады Ваньковіч ў вольны ад вучобы час чытаў старыя кнігі, сабраныя ў бібліятэцы езуітаў, і капіяваў карціны, якія знаходзяцца ў манастыры. Па заканчэнні шостага класа, ён ужо ўмеў маляваць мініяцюры і партрэты алеем, удасканальваючы малюнак і колер.
Але толькі Вільня дала па-сапраўднаму выявіцца таленту 16-ці гадовага юнака. Ён запісаўся ва ўніверсітэт Стэфана Баторыя, і яго прынялі на факультэт малявання пасля прадстаўлення сваіх работ.
Неўзабаве, на першай мастацкай выставе факультэта прыгожых мастацтваў, малады мастак атрымлівае шырокае прызнанне сваёй творчасці, большае за сваіх калегаў. В. Ваньковіч атрымлівае першую ўзнагароду.
Каля 1821 года Ваньковіч знаёміцца ва ўніверсітэце з земляком — Адамам Міцкевічам. Яны слухалі адзін і той жа курс лекцый, хутка пасябравалі. Іх адносіны сталі асабліва блізкія пасля таго, як мініяцюра панны Верашчакаўскай, якая вельмі падабалася Міцкевічу, трапіла ў яго рукі. За гэта паэт падзякаваў мастака вершам «Do malarza» («Мастаку»). Ад гэтага часу застаўся пастэльны малюнак Міцкевіча з натуры.
Прафесары любілі Ваньковіча за сціпласць, а больш за ўсіх ганарыўся ім сам Ян Рустэм, у той час яны працавалі ў адной майстэрні. Ваньковіча накіравалі ад Віленскага ўніверсітэта на навучанне ў Санкт-Пецярбург.
Тут ён набывае ўсё большае прызнанне. Пасля чатырох гадоў карпатлівага навучання вяртаецца назад з залатым медалём.
Пасля 1830 года маляванне мініяцюр перастала цікавіць мастака, яго прыцягвала цяпер толькі гістарычная тэматыка, і толькі ў гэтым кірунку ён хацеў працаваць.
Аднак і да яго маёнтка ў Сляпянцы дайшоў уплыў навукі Анджэя Тавяньскага(руск.) бел.. Гэта негатыўна адбілася на творчым запале мастака. Спачатку ў ім яшчэ быў жывы даўні энтузіязм. Ваньковіч быў чалавекам амбіцыйным, але поспехі ў Вільні і Пецярбургу не мелі

Галерэя[правіць | правіць тэкст]

Асобныя работы Валянціна Ваньковіча

Адам Міцкевіч на скале Аю-Даг



Партрэт Войцеха Пуслоўскага



Партрэт Казімера Пясецкага



Партрэт Андрэя Тавяньскага

Ушанаванне памяці[правіць | правіць тэкст]



Музей «Дом Ваньковічаў» у Мінску
Сёння ў Мінску дзейнічае дом-музей Ваньковічаў — помнік палацава-паркавай архітэктуры эпохі класіцызму — філіял Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. У залах музея экспануюцца архіўныя дакументы, фотаздымкі работ Валянціна Ваньковіча (арыгіналаў няма). Большасць экспанатаў была пазычана з музеяў у Варшаве[6].
Побач з сядзібай усталяваны помнік мастаку[7].
У 2012 годзе ў серыя «Славутыя мастакі Беларусі» выйшаў альбом, прысвечаны творчасці В. Ваньковіча[8].
Уплыў на культуру[правіць | правіць тэкст]

Скульптар Уладзімір Слабодчыкаў і архітэктар Юрый Казакоў стварылі скульптурную кампазіцыю «Раніца мастака», прысвечаную мастаку. Яна ўстаноўлена на тэрыторыі філіяла Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі «Дом Ваньковічаў»[9][10].
А. А. Анікейчык стварыў скульптуру «Ля крыніцы. Пушкін і Ваньковіч»[11].
Культурная прыналежнасць[правіць | правіць тэкст]

Культурную спадчыну Валянціна Ваньковіча лічаць сваёй як палякі, так і беларусы.
Імя мастака непарыўна звязана з Беларуссю: тут ён з'явіўся на свет, тут нарадзіліся яго дзеці, тут ён правёў самы працяглы перыяд свайго творчага жыцця, стварыўшы мноства партрэтаў сяброў, сваякоў, мясцовых шляхціцаў[12].
Гаворачы пра А. Міцкевіча, І. Дамейку, С. Манюшку, В. Ваньковіча, У. Сыракомлю, вядомы даследчык А. Мальдзіс гаворыць, што мы не маем права навязваць ім, як і «…шмат іншым дзеячам культурнага памежжа ХІХ ст. наш сённяшні менталітэт. Ну не прайшлі яны яшчэ, не маглі прайсці шлях ад „тутэйшасці“, „краёвасці“, „літоўскасці“ да беларускасці як нацыянальнага вызначэння. І мы павінны тут не парушаць прынцыпы гістарызму, гаварыць у дадзеным выпадку толькі аб элементах беларускасці»[13].
Беларускія працы апісваюць Валянціна Ваньковіча як мастака з беларускімі каранямі і з сумежжа культур, звязанага таксама з культурай Беларусі. Аўтары кнігі пад назвай «Гісторыя беларускага мастацтва» апісалі яго як творцу, які ўпісаў яркую старонку ў гісторыю беларускага жывапісу першай паловы ХІХ стагоддзя[14]. «Энцыклапедыя гісторыі Беларусі» кажа, што мастак паходзіў са старажытнага беларускага роду Ваньковічаў, а яго творчасць звязана з мастацкім жыццём Беларусі, Літвы і Польшчы[1][15].
Шматлікая польская прафесійная літаратура гісторыі культуры і мастацтва паказвае яго як польскага мастака. Гэта між іншым «Dzieje kultury polskiej» Аляксандра Брукнера, «Nowoczesne malarstwo polskie 1764—1939» Тадэвуша Дабравольскага(польск.) бел., «Malarstwo polskie» Стэфана Казакевіча і «Dzieje Polski porozbiorowe (1795—1921)» Марыяна Кукеля[16][17][18][19][20].
Зноскі

↑ Jump up to: 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Ванькович Валентий Мельхиорович // Биографический справочник — Мінск: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 101. — 737 с.
Jump up ↑ Дом-усадьба В. Ваньковича (руск.)
↑ Jump up to: 3,0 3,1 Буйвал В. «Maestro Валенці»: Да 200-годдзя з дня нараджэння Валенція Ваньковіча (1800—1842) // «Наша Вера» № 1 (11), 2000.
↑ Jump up to: 4,0 4,1 Копію твора Ваньковіча з касцёла Сэн-Сэвэрэн у Парыжы створаць з удзелам беларускіх мастакоў
Jump up ↑ Валентий Ванькович Третий путь (руск.)
Jump up ↑ Marek A. Koprowski: BiaBoru[. Uparte trwanie polsko[ci. ToruD: Wydawnictwo Adam MarszaBek, 2006, s. 216. ISBN 978-83-7441-409-8.
Jump up ↑ Блукаючы рамантык Валенцій Ваньковіч
Jump up ↑ У свет выйшла кніга, прысвечаная творчасці беларускага мастака 19 стагоддзя Валенція Ваньковіча
Jump up ↑ Аб адкрыцці помніка Валенцію Ваньковічу
Jump up ↑ Блукаючы рамантык Валенцій Ваньковіч
Jump up ↑ «Вновь я посетил тот уголок земли…» (руск.)
Jump up ↑ Презентация книги «Валентий Ванькович» (руск.)
Jump up ↑ Мальдзіс, А. Тры радзімы Ігнацага Дамейкі/Кантакты і дыялогі, No 7-8.-Мінск: ГА «Міжнародная асацыяцыя беларусістаў», 2002. — 64с.
Jump up ↑ pod red. S. Marceleua: Historyja bieBaruskaha mastactwa: U 6 t.. T. 3: Kaniec XVIII — paczatak XX stahoddzia. MiDsk: Nawuka i technika, 1989, s. 71. ISBN 5-343-00319-2.
Jump up ↑ pod red. B. Saczanki: EncykBapiedyja historyi BieBarusi u 6 tamach. T. 2: Bielick — himn. MiDsk: «BieBaruskaja encykBapiedyja» imia Pietrusia Brouki, 1994, s. 218. ISBN 5-85700-142-0.
Jump up ↑ Aleksander Brückner: Dzieje kultury polskiej. T. 3: Czasy nowsze do roku 1831. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 569, 674. ISBN 83-214-0861-3.
Jump up ↑ Aleksander Brückner: Dzieje kultury polskiej. T. 4: Dzieje Polski rozbiorowej : 1795 (1772)-1914. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 297, 402. ISBN 83-214-0861-3.
Jump up ↑ Tadeusz Dobrowolski: Nowoczesne malarstwo polskie 1764—1939. T. 1. WrocBaw: ZakBad Narodowy im. OssoliDskich, 1957, s. 192—194.
Jump up ↑ Stefan Kozakiewicz: Malarstwo polskie. T. 3: O[wiecenie, klasycyzm, romantyzm. Warszawa: Oficyna Wydawnicza «Auriga», Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe w Warszawie, 1976, s. 60-63, 287—288.
Jump up ↑ Marian Kukiel: Dzieje Polski porozbiorowe (1795—1921). London: Puls Publications, 1993, s. 210. ISBN 1-85917-009-9.

>>64549610

Для одарённых - повторяю: динамический ойпи. Соси хуй, я тут уже 1.5часа вайпаю

Галерэя[правіць | правіць тэкст]

Асобныя работы Валянціна Ваньковіча

Адам Міцкевіч на скале Аю-Даг



Партрэт Войцеха Пуслоўскага



Партрэт Казімера Пясецкага



Партрэт Андрэя Тавяньскага

Ушанаванне памяці[правіць | правіць тэкст]



Музей «Дом Ваньковічаў» у Мінску
Сёння ў Мінску дзейнічае дом-музей Ваньковічаў — помнік палацава-паркавай архітэктуры эпохі класіцызму — філіял Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. У залах музея экспануюцца архіўныя дакументы, фотаздымкі работ Валянціна Ваньковіча (арыгіналаў няма). Большасць экспанатаў была пазычана з музеяў у Варшаве[6].
Побач з сядзібай усталяваны помнік мастаку[7].
У 2012 годзе ў серыя «Славутыя мастакі Беларусі» выйшаў альбом, прысвечаны творчасці В. Ваньковіча[8].
Уплыў на культуру[правіць | правіць тэкст]

Скульптар Уладзімір Слабодчыкаў і архітэктар Юрый Казакоў стварылі скульптурную кампазіцыю «Раніца мастака», прысвечаную мастаку. Яна ўстаноўлена на тэрыторыі філіяла Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі «Дом Ваньковічаў»[9][10].
А. А. Анікейчык стварыў скульптуру «Ля крыніцы. Пушкін і Ваньковіч»[11].
Культурная прыналежнасць[правіць | правіць тэкст]

Культурную спадчыну Валянціна Ваньковіча лічаць сваёй як палякі, так і беларусы.
Імя мастака непарыўна звязана з Беларуссю: тут ён з'явіўся на свет, тут нарадзіліся яго дзеці, тут ён правёў самы працяглы перыяд свайго творчага жыцця, стварыўшы мноства партрэтаў сяброў, сваякоў, мясцовых шляхціцаў[12].
Гаворачы пра А. Міцкевіча, І. Дамейку, С. Манюшку, В. Ваньковіча, У. Сыракомлю, вядомы даследчык А. Мальдзіс гаворыць, што мы не маем права навязваць ім, як і «…шмат іншым дзеячам культурнага памежжа ХІХ ст. наш сённяшні менталітэт. Ну не прайшлі яны яшчэ, не маглі прайсці шлях ад „тутэйшасці“, „краёвасці“, „літоўскасці“ да беларускасці як нацыянальнага вызначэння. І мы павінны тут не парушаць прынцыпы гістарызму, гаварыць у дадзеным выпадку толькі аб элементах беларускасці»[13].
Беларускія працы апісваюць Валянціна Ваньковіча як мастака з беларускімі каранямі і з сумежжа культур, звязанага таксама з культурай Беларусі. Аўтары кнігі пад назвай «Гісторыя беларускага мастацтва» апісалі яго як творцу, які ўпісаў яркую старонку ў гісторыю беларускага жывапісу першай паловы ХІХ стагоддзя[14]. «Энцыклапедыя гісторыі Беларусі» кажа, што мастак паходзіў са старажытнага беларускага роду Ваньковічаў, а яго творчасць звязана з мастацкім жыццём Беларусі, Літвы і Польшчы[1][15].
Шматлікая польская прафесійная літаратура гісторыі культуры і мастацтва паказвае яго як польскага мастака. Гэта між іншым «Dzieje kultury polskiej» Аляксандра Брукнера, «Nowoczesne malarstwo polskie 1764—1939» Тадэвуша Дабравольскага(польск.) бел., «Malarstwo polskie» Стэфана Казакевіча і «Dzieje Polski porozbiorowe (1795—1921)» Марыяна Кукеля[16][17][18][19][20].
Зноскі

↑ Jump up to: 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Ванькович Валентий Мельхиорович // Биографический справочник — Мінск: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 101. — 737 с.
Jump up ↑ Дом-усадьба В. Ваньковича (руск.)
↑ Jump up to: 3,0 3,1 Буйвал В. «Maestro Валенці»: Да 200-годдзя з дня нараджэння Валенція Ваньковіча (1800—1842) // «Наша Вера» № 1 (11), 2000.
↑ Jump up to: 4,0 4,1 Копію твора Ваньковіча з касцёла Сэн-Сэвэрэн у Парыжы створаць з удзелам беларускіх мастакоў
Jump up ↑ Валентий Ванькович Третий путь (руск.)
Jump up ↑ Marek A. Koprowski: BiaBoru[. Uparte trwanie polsko[ci. ToruD: Wydawnictwo Adam MarszaBek, 2006, s. 216. ISBN 978-83-7441-409-8.
Jump up ↑ Блукаючы рамантык Валенцій Ваньковіч
Jump up ↑ У свет выйшла кніга, прысвечаная творчасці беларускага мастака 19 стагоддзя Валенція Ваньковіча
Jump up ↑ Аб адкрыцці помніка Валенцію Ваньковічу
Jump up ↑ Блукаючы рамантык Валенцій Ваньковіч
Jump up ↑ «Вновь я посетил тот уголок земли…» (руск.)
Jump up ↑ Презентация книги «Валентий Ванькович» (руск.)
Jump up ↑ Мальдзіс, А. Тры радзімы Ігнацага Дамейкі/Кантакты і дыялогі, No 7-8.-Мінск: ГА «Міжнародная асацыяцыя беларусістаў», 2002. — 64с.
Jump up ↑ pod red. S. Marceleua: Historyja bieBaruskaha mastactwa: U 6 t.. T. 3: Kaniec XVIII — paczatak XX stahoddzia. MiDsk: Nawuka i technika, 1989, s. 71. ISBN 5-343-00319-2.
Jump up ↑ pod red. B. Saczanki: EncykBapiedyja historyi BieBarusi u 6 tamach. T. 2: Bielick — himn. MiDsk: «BieBaruskaja encykBapiedyja» imia Pietrusia Brouki, 1994, s. 218. ISBN 5-85700-142-0.
Jump up ↑ Aleksander Brückner: Dzieje kultury polskiej. T. 3: Czasy nowsze do roku 1831. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 569, 674. ISBN 83-214-0861-3.
Jump up ↑ Aleksander Brückner: Dzieje kultury polskiej. T. 4: Dzieje Polski rozbiorowej : 1795 (1772)-1914. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 297, 402. ISBN 83-214-0861-3.
Jump up ↑ Tadeusz Dobrowolski: Nowoczesne malarstwo polskie 1764—1939. T. 1. WrocBaw: ZakBad Narodowy im. OssoliDskich, 1957, s. 192—194.
Jump up ↑ Stefan Kozakiewicz: Malarstwo polskie. T. 3: O[wiecenie, klasycyzm, romantyzm. Warszawa: Oficyna Wydawnicza «Auriga», Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe w Warszawie, 1976, s. 60-63, 287—288.
Jump up ↑ Marian Kukiel: Dzieje Polski porozbiorowe (1795—1921). London: Puls Publications, 1993, s. 210. ISBN 1-85917-009-9.

Музей «Дом Ваньковічаў» у Мінску
Сёння ў Мінску дзейнічае дом-музей Ваньковічаў — помнік палацава-паркавай архітэктуры эпохі класіцызму — філіял Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. У залах музея экспануюцца архіўныя дакументы, фотаздымкі работ Валянціна Ваньковіча (арыгіналаў няма). Большасць экспанатаў была пазычана з музеяў у Варшаве[6].
Побач з сядзібай усталяваны помнік мастаку[7].
У 2012 годзе ў серыя «Славутыя мастакі Беларусі» выйшаў альбом, прысвечаны творчасці В. Ваньковіча[8].
Уплыў на культуру[правіць | правіць тэкст]

Скульптар Уладзімір Слабодчыкаў і архітэктар Юрый Казакоў стварылі скульптурную кампазіцыю «Раніца мастака», прысвечаную мастаку. Яна ўстаноўлена на тэрыторыі філіяла Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі «Дом Ваньковічаў»[9][10].
А. А. Анікейчык стварыў скульптуру «Ля крыніцы. Пушкін і Ваньковіч»[11].
Культурная прыналежнасць[правіць | правіць тэкст]

Культурную спадчыну Валянціна Ваньковіча лічаць сваёй як палякі, так і беларусы.
Імя мастака непарыўна звязана з Беларуссю: тут ён з'явіўся на свет, тут нарадзіліся яго дзеці, тут ён правёў самы працяглы перыяд свайго творчага жыцця, стварыўшы мноства партрэтаў сяброў, сваякоў, мясцовых шляхціцаў[12].
Гаворачы пра А. Міцкевіча, І. Дамейку, С. Манюшку, В. Ваньковіча, У. Сыракомлю, вядомы даследчык А. Мальдзіс гаворыць, што мы не маем права навязваць ім, як і «…шмат іншым дзеячам культурнага памежжа ХІХ ст. наш сённяшні менталітэт. Ну не прайшлі яны яшчэ, не маглі прайсці шлях ад „тутэйшасці“, „краёвасці“, „літоўскасці“ да беларускасці як нацыянальнага вызначэння. І мы павінны тут не парушаць прынцыпы гістарызму, гаварыць у дадзеным выпадку толькі аб элементах беларускасці»[13].
Беларускія працы апісваюць Валянціна Ваньковіча як мастака з беларускімі каранямі і з сумежжа культур, звязанага таксама з культурай Беларусі. Аўтары кнігі пад назвай «Гісторыя беларускага мастацтва» апісалі яго як творцу, які ўпісаў яркую старонку ў гісторыю беларускага жывапісу першай паловы ХІХ стагоддзя[14]. «Энцыклапедыя гісторыі Беларусі» кажа, што мастак паходзіў са старажытнага беларускага роду Ваньковічаў, а яго творчасць звязана з мастацкім жыццём Беларусі, Літвы і Польшчы[1][15].
Шматлікая польская прафесійная літаратура гісторыі культуры і мастацтва паказвае яго як польскага мастака. Гэта між іншым «Dzieje kultury polskiej» Аляксандра Брукнера, «Nowoczesne malarstwo polskie 1764—1939» Тадэвуша Дабравольскага(польск.) бел., «Malarstwo polskie» Стэфана Казакевіча і «Dzieje Polski porozbiorowe (1795—1921)» Марыяна Кукеля[16][17][18][19][20].
Зноскі

↑ Jump up to: 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Ванькович Валентий Мельхиорович // Биографический справочник — Мінск: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 101. — 737 с.
Jump up ↑ Дом-усадьба В. Ваньковича (руск.)
↑ Jump up to: 3,0 3,1 Буйвал В. «Maestro Валенці»: Да 200-годдзя з дня нараджэння Валенція Ваньковіча (1800—1842) // «Наша Вера» № 1 (11), 2000.
↑ Jump up to: 4,0 4,1 Копію твора Ваньковіча з касцёла Сэн-Сэвэрэн у Парыжы створаць з удзелам беларускіх мастакоў
Jump up ↑ Валентий Ванькович Третий путь (руск.)
Jump up ↑ Marek A. Koprowski: BiaBoru[. Uparte trwanie polsko[ci. ToruD: Wydawnictwo Adam MarszaBek, 2006, s. 216. ISBN 978-83-7441-409-8.
Jump up ↑ Блукаючы рамантык Валенцій Ваньковіч
Jump up ↑ У свет выйшла кніга, прысвечаная творчасці беларускага мастака 19 стагоддзя Валенція Ваньковіча
Jump up ↑ Аб адкрыцці помніка Валенцію Ваньковічу
Jump up ↑ Блукаючы рамантык Валенцій Ваньковіч
Jump up ↑ «Вновь я посетил тот уголок земли…» (руск.)
Jump up ↑ Презентация книги «Валентий Ванькович» (руск.)
Jump up ↑ Мальдзіс, А. Тры радзімы Ігнацага Дамейкі/Кантакты і дыялогі, No 7-8.-Мінск: ГА «Міжнародная асацыяцыя беларусістаў», 2002. — 64с.
Jump up ↑ pod red. S. Marceleua: Historyja bieBaruskaha mastactwa: U 6 t.. T. 3: Kaniec XVIII — paczatak XX stahoddzia. MiDsk: Nawuka i technika, 1989, s. 71. ISBN 5-343-00319-2.
Jump up ↑ pod red. B. Saczanki: EncykBapiedyja historyi BieBarusi u 6 tamach. T. 2: Bielick — himn. MiDsk: «BieBaruskaja encykBapiedyja» imia Pietrusia Brouki, 1994, s. 218. ISBN 5-85700-142-0.
Jump up ↑ Aleksander Brückner: Dzieje kultury polskiej. T. 3: Czasy nowsze do roku 1831. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 569, 674. ISBN 83-214-0861-3.
Jump up ↑ Aleksander Brückner: Dzieje kultury polskiej. T. 4: Dzieje Polski rozbiorowej : 1795 (1772)-1914. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 297, 402. ISBN 83-214-0861-3.
Jump up ↑ Tadeusz Dobrowolski: Nowoczesne malarstwo polskie 1764—1939. T. 1. WrocBaw: ZakBad Narodowy im. OssoliDskich, 1957, s. 192—194.
Jump up ↑ Stefan Kozakiewicz: Malarstwo polskie. T. 3: O[wiecenie, klasycyzm, romantyzm. Warszawa: Oficyna Wydawnicza «Auriga», Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe w Warszawie, 1976, s. 60-63, 287—288.
Jump up ↑ Marian Kukiel: Dzieje Polski porozbiorowe (1795—1921). London: Puls Publications, 1993, s. 210. ISBN 1-85917-009-9.

>>64549494
http://www.rsb-group.ru/
Вот эти ребята, возможно.

Вёска Жылічы, Брагінскі раён
Вёска
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы
Деревня Жиличи. Дом Пинчуков.JPG
Каардынаты Каардынаты: 51°42′00″ пн. ш. 30°32′00″ у. д. (G) (O) (Я)51°42′00″ пн. ш. 30°32′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Беларусь
Вобласць
Гомельская
Раён
Брагінскі
Першае згадванне
XVIII стагоддзе
Насельніцтва
88 чалавек (2004)
Часавы пояс
UTC+3
Тэлефонны код
2344
Жылічы, Брагінскі раён (Беларусь)
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён (Гомельская вобласць)
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён на Вікісховішчы
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Жылічы.
Жылічы — вёска ў Малажынскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Змест [не паказваць]
1 Геаграфія
1.1 Размяшчэнне
2 Транспартная сістэма
3 Гісторыя
4 Насельніцтва
4.1 Колькасць
4.2 Дынаміка
5 Зноскі
6 Літаратура
7 Гл. таксама
Геаграфія[правіць | правіць тэкст]

Размяшчэнне[правіць | правіць тэкст]
У 24 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 52 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 143 км ад Гомелю, 1,5 км ад дзяржаўнай мяжы з Украінай.
Транспартная сістэма[правіць | правіць тэкст]

Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да яе з усходу далучаецца кароткая, дугападобная вуліца. Жылыя хаты драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. Гаспадыня аднайменнага маёнтка Кабыліцкая мела ў 1848 годзе 662 дзесяцін зямлі. У 1897 годзе ў вёсцы размяшчаліся школа граматы, хлебазапасная крама. У 1908 годзе ў Дзеражыцкай воласці.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Жыліцкага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
У 1931 годзе арганізаваны калгас «Дняпровец», працавалі конны млын, крупадрабілка, майстэрня (з 1925 года) і гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у кастрычніку 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 1 жыхара. Савецкае войска ў кастрычніку 1943 года недалёка ад вёскі фарсіравалі раку Дняпро. 18 кастрычніка 1943 года ў бою каля вёскі загінуў Герой Савецкага Саюза камандзір сяржант М. Ф. Махаў (пахаваны ў брацкай магіле ў гарадскім мястэчку Брагін). У баю каля вёскі 17 кастрычніка 1943 года адрознілася рота пад камандаваннем Г. Я. Чарэшнева (прысвоена званне Героя Савецкага Саюза). У 1959 годзе ў складзе калгаса «Першамайскі» (цэнтр — вёска Малажын).
Насельніцтва[правіць | правіць тэкст]

Колькасць[правіць | правіць тэкст]
2004 год — 47 гаспадарак, 88 жыхароў.
Дынаміка[правіць | правіць тэкст]
1811 год — 19 двароў.
1850 год — 27 двароў, 157 жыхароў.
1897 год — 50 двароў, 284 жыхара (паводле перапісу). У маёнтак 3 двары, 21 жыхар.
1908 год — 70 двароў, 523 жыхара.
1930 год — 109 двароў, 563 жыхара.
1959 год — 518 жыхароў (паводле перапісу).
2004 год — 47 гаспадарак, 88 жыхароў.
2006 год (01.01.2006) — 46 гаспадарак, 83 чалавекі, з якіх 14 ва ўзросце да 16 гадоў, 15 — у працаздольным і 54 — старэйшым за працаздольны.
Зноскі

Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Гл. таксама[правіць | правіць тэкст]

Малыя населеныя пункты Беларусі
Гарадскія пасёлкі Беларусі
Гарады Беларусі

>>64549710

Вёска Жылічы, Брагінскі раён
Вёска
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы
Деревня Жиличи. Дом Пинчуков.JPG
Каардынаты Каардынаты: 51°42′00″ пн. ш. 30°32′00″ у. д. (G) (O) (Я)51°42′00″ пн. ш. 30°32′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Беларусь
Вобласць
Гомельская
Раён
Брагінскі
Першае згадванне
XVIII стагоддзе
Насельніцтва
88 чалавек (2004)
Часавы пояс
UTC+3
Тэлефонны код
2344
Жылічы, Брагінскі раён (Беларусь)
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён (Гомельская вобласць)
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён
Жылічы, Брагінскі раён на Вікісховішчы
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Жылічы.
Жылічы — вёска ў Малажынскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Змест [не паказваць]
1 Геаграфія
1.1 Размяшчэнне
2 Транспартная сістэма
3 Гісторыя
4 Насельніцтва
4.1 Колькасць
4.2 Дынаміка
5 Зноскі
6 Літаратура
7 Гл. таксама
Геаграфія[правіць | правіць тэкст]

Размяшчэнне[правіць | правіць тэкст]
У 24 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 52 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 143 км ад Гомелю, 1,5 км ад дзяржаўнай мяжы з Украінай.
Транспартная сістэма[правіць | правіць тэкст]

Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да яе з усходу далучаецца кароткая, дугападобная вуліца. Жылыя хаты драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. Гаспадыня аднайменнага маёнтка Кабыліцкая мела ў 1848 годзе 662 дзесяцін зямлі. У 1897 годзе ў вёсцы размяшчаліся школа граматы, хлебазапасная крама. У 1908 годзе ў Дзеражыцкай воласці.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Жыліцкага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
У 1931 годзе арганізаваны калгас «Дняпровец», працавалі конны млын, крупадрабілка, майстэрня (з 1925 года) і гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у кастрычніку 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 1 жыхара. Савецкае войска ў кастрычніку 1943 года недалёка ад вёскі фарсіравалі раку Дняпро. 18 кастрычніка 1943 года ў бою каля вёскі загінуў Герой Савецкага Саюза камандзір сяржант М. Ф. Махаў (пахаваны ў брацкай магіле ў гарадскім мястэчку Брагін). У баю каля вёскі 17 кастрычніка 1943 года адрознілася рота пад камандаваннем Г. Я. Чарэшнева (прысвоена званне Героя Савецкага Саюза). У 1959 годзе ў складзе калгаса «Першамайскі» (цэнтр — вёска Малажын).
Насельніцтва[правіць | правіць тэкст]

Колькасць[правіць | правіць тэкст]
2004 год — 47 гаспадарак, 88 жыхароў.
Дынаміка[правіць | правіць тэкст]
1811 год — 19 двароў.
1850 год — 27 двароў, 157 жыхароў.
1897 год — 50 двароў, 284 жыхара (паводле перапісу). У маёнтак 3 двары, 21 жыхар.
1908 год — 70 двароў, 523 жыхара.
1930 год — 109 двароў, 563 жыхара.
1959 год — 518 жыхароў (паводле перапісу).
2004 год — 47 гаспадарак, 88 жыхароў.
2006 год (01.01.2006) — 46 гаспадарак, 83 чалавекі, з якіх 14 ва ўзросце да 16 гадоў, 15 — у працаздольным і 54 — старэйшым за працаздольны.
Зноскі

Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0 erer
Гл. таксама[правіць | правіць тэкст]

Малыя населеныя пункты Беларусі
Гарадскія пасёлкі Беларусі
Гарады Беларусі

>>64549855
Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.

Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.

>>64549905

Следующий тред буду вайпать молдовашкой.

Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.

Модер, ебашь ты их уже по подсети.

Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
у
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.

>>64549972

Ростелеком, детка.

Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.Жан Батыст Русо
іншыя значэнні У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Русо.


Жан Батыст Русо
Жан Баты
ст Русо
(фр.: Jean-Baptiste Rousseau; 6 красавіка 1670, Парыж — 17 сакавіка 1741, Брусель) — французскі паэт.
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі малаважнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псаломаў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — « фр.: Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Творы[правіць | правіць тэкст]

Le Café, comédie en 1 acte, en prose (1694)
Jason, opéra en 5 actes, en vers (1696)
Le Flatteur, comédie en 5 actes, en prose (1698)
Vénus et Adonis, opéra en 5 actes, en vers (1697)
Le Capricieux, comédie en 5 actes, en vers (1700)
La Noce de village, mascarade (1700)
La Ceinture magique, comédie en 1 acte, en prose (1702)
Œuvres (1712)
Œuvres, 2 vol. (1723)
L'Hypocondre, comédie non représentée
La Dupe de lui-même, comédie non représentée
La Mandragore, comédie non représentée
Les Aïeux chimériques, comédie non représentée
Lettres sur différents sujets de littérature (1750)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Лагатып ВікіСховішча На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жан Батыст Русо
Руссо, Жан Батист // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.

>>64550001

Сажу можно скрыть, автохуй сучечки.

Камплексны аналіз


Графік функцыі f(x) = (x2 − 1)(x − 2 − i)2 / (x2 + 2 + 2i). Насычанасць прадстаўляе аргумент функцыі, а яркасць — модуль.
Тэорыя функцый камле
кснай зменнай (часам таксама ўжываецца тэрмін кампле
ксны аналіз) — раздзел матэматычнага аналізу, які вывучае функцыі ад камплексных лікаў. Тэорыя знаходзіць прымяненне ў многіх галінах матэматыкі, у тым ліку ў алгебраічнай геаметрыі, тэорыі лікаў, прыкладной матэматыцы, а таксама ў фізіцы, у тым ліку гідрадынаміцы, тэрмадынаміцы, машынабудаванні, электратэхніцы і квантавай оптыцы.
Тэорыя функцый камлекснай зменнай у прыватнасці займаецца аналітычнымі функцыямі камплекснай зменнай (ці, больш агульна, мераморфнымі функцыямі). Рэчаісная і ўяўная часткі любой аналітычнай функцыі павінны задавальняць ураўненне Лапласа, адсюль натуральным чынам узнікае сувязь з гарманічнымі функцыямі ад дзвюх зменных. Таму камплексны аналіз шырока ўжываецца пры рашэнні двухмерных фізічных задач.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Камплексны аналіз з'яўляецца адным з класічных раздзелаў матэматыкі і ўзнікае ў канцы 18 стагоддзя. Яго распрацоўкай і развіццём займаліся такія выдатныя навукоўцы, як Леанард Ойлер, Карл Фрыдрых Гаус, Бернхард Рыман, Агюстэн Кашы, Карл Ваерштрас, а таксама многія іншыя ў 20-м стагоддзі. Камплексны аналіз, у прыватнасці, тэорыя канформных адлюстраванняў, мае шмат фізічных прымяненняў, а таксама шырока выкарыстоўваецца ў аналітычнай тэорыі лікаў. У наш час тэорыя стала вельмі папулярнай дзякуючы камплекснай дынаміцы і выявам фракталаў, створаных шляхам ітэрацыі галаморфных функцый. Іншае важнае прымяненне камплекснага аналізу — у тэорыі струн, што вывучае конформныя інварыянты ў квантавай тэорыі поля.
Камплексныя функцыі[правіць | правіць тэкст]

Камплексная функцыя — функцыя, у якой як незалежная зменная, так і значэнне з'яўляюцца камплекснымі лікамі. Дакладней, камплекснай функцыяй называецца функцыя, абсяг вызначэння і абсяг значэнняў з'яўляюцца падмноствамі камплекснай плоскасці.
Кожная камплексная функцыя w = f(z) = f(x+iy) можа разглядацца як пара рэчаісных функцый ад дзвюх зменных:
f ( z ) = u ( x , y ) + iv ( x , y ),
якія вызначаюць яе рэчаісную і ўяўную частку адпаведна. Функцыі u, v называюцца кампанентамі камплекснай функцыі f ( z ).
Паняцце граніцы для паслядоўнасці і функцыі азначаецца так жа, як і ў рэчаісным выпадку, з заменай абсалютнай велічыні на камплексны модуль.
Існаванне граніцы камлекснай функцыі ў пункце
\lim_{z \to a + bi} f(z) = A + Bi
раўназначна адначасоваму існаванню граніц яе рэчаіснай і ўяўнай часткі:
\lim_{ x \to a , \; y \to b } u(x, y) = A,
\lim_{ x \to a , \; y \to b } v(x, y) = B.
Непарыўнасць камплекснай функцыі вызначаецца гэтак жа, як у рэчаісным выпадку, і яна эквівалентная непарыўнасці абедзвюх яе кампанент.

Формула Гэта пачатак артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Катэгорыя: Камплексны аналіз

>>64550007

На иврите скучно, а тут вроде что-то можно прочитать и рефлекторно получить отвращение к треду.

Камплексны аналіз


Графік функцыі f(x) = (x2 − 1)(x − 2 − i)2 / (x2 + 2 + 2i). Насычанасць прадстаўляе аргумент функцыі, а яркасць — модуль.
Тэорыя функцый камле
кснай зменнай (часам таксама ўжываецца тэрмін кампле
ксны аналіз) — раздзел матэматычнага аналізу, які вывучае функцыі ад камплексных лікаў. Тэорыя знаходзіць прымяненне ў многіх галінах матэматыкі, у тым ліку ў алгебраічнай геаметрыі, тэорыі лікаў, прыкладной матэматыцы, а таксама ў фізіцы, у тым ліку гідрадынаміцы, тэрмадынаміцы, машынабудаванні, электратэхніцы і квантавай оптыцы.
Тэорыя функцый камлекснай зменнай у прыватнасці займаецца аналітычнымі функцыямі камплекснай зменнай (ці, больш агульна, мераморфнымі функцыямі). Рэчаісная і ўяўная часткі любой аналітычнай функцыі павінны задавальняць ураўненне Лапласа, адсюль натуральным чынам узнікае сувязь з гарманічнымі функцыямі ад дзвюх зменных. Таму камплексны аналіз шырока ўжываецца пры рашэнні двухмерных фізічных задач.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Камплексны аналіз з'яўляецца адным з класічных раздзелаў матэматыкі і ўзнікае ў канцы 18 стагоддзя. Яго распрацоўкай і развіццём займаліся такія выдатныя навукоўцы, як Леанард Ойлер, Карл Фрыдрых Гаус, Бернхард Рыман, Агюстэн Кашы, Карл Ваерштрас, а таксама многія іншыя ў 20-м стагоддзі. Камплексны аналіз, у прыватнасці, тэорыя канформных адлюстраванняў, мае шмат фізічных прымяненняў, а таксама шырока выкарыстоўваецца ў аналітычнай тэорыі лікаў. У наш час тэорыя стала вельмі папулярнай дзякуючы камплекснай дынаміцы і выявам фракталаў, створаных шляхам ітэрацыі галаморфных функцый. Іншае важнае прымяненне камплекснага аналізу — у тэорыі струн, што вывучае конформныя інварыянты ў квантавай тэорыі поля.
Камплексныя функцыі[правіць | правіць тэкст]

Камплексная функцыя — функцыя, у якой як незалежная зменная, так і значэнне з'яўляюцца камплекснымі лікамі. Дакладней, камплекснай функцыяй называецца функцыя, абсяг вызначэння і абсяг значэнняў з'яўляюцца падмноствамі камплекснай плоскасці.
Кожная камплексная функцыя w = f(z) = f(x+iy) можа разглядацца як пара рэчаісных функцый ад дзвюх зменных:
f ( z ) = u ( x , y ) + iv ( x , y ),
якія вызначаюць яе рэчаісную і ўяўную частку адпаведна. Функцыі u, v называюцца кампанентамі камплекснай функцыі f ( z ).
Паняцце граніцы для паслядоўнасці і функцыі азначаецца так жа, як і ў рэчаісным выпадку, з заменай абсалютнай велічыні на камплексны модуль.
Існаванне граніцы камлекснай функцыі ў пункце
\lim_{z \to a + bi} f(z) = A + Bi
раўназначна адначасоваму існаванню граніц яе рэчаіснай і ўяўнай часткі:
\lim_{ x \to a , \; y \to b } u(x, y) = A,
\lim_{ x \to a , \; y \to b } v(x, y) = B.
Непарыўнасць камплекснай функцыі вызначаецца гэтак жа, як у рэчаісным выпадку, і яна эквівалентная непарыўнасці абедзвюх яе кампанент.

Формула Гэта пачатак артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Катэгорыя: Камплексны аналізКамплексны аналіз


Графік функцыі f(x) = (x2 − 1)(x − 2 − i)2 / (x2 + 2 + 2i). Насычанасць прадстаўляе аргумент функцыі, а яркасць — модуль.
Тэорыя функцый камле
кснай зменнай (часам таксама ўжываецца тэрмін кампле
ксны аналіз) — раздзел матэматычнага аналізу, які вывучае функцыі ад камплексных лікаў. Тэорыя знаходзіць прымяненне ў многіх галінах матэматыкі, у тым ліку ў алгебраічнай геаметрыі, тэорыі лікаў, прыкладной матэматыцы, а таксама ў фізіцы, у тым ліку гідрадынаміцы, тэрмадынаміцы, машынабудаванні, электратэхніцы і квантавай оптыцы.
Тэорыя функцый камлекснай зменнай у прыватнасці займаецца аналітычнымі функцыямі камплекснай зменнай (ці, больш агульна, мераморфнымі функцыямі). Рэчаісная і ўяўная часткі любой аналітычнай функцыі павінны задавальняць ураўненне Лапласа, адсюль натуральным чынам узнікае сувязь з гарманічнымі функцыямі ад дзвюх зменных. Таму камплексны аналіз шырока ўжываецца пры рашэнні двухмерных фізічных задач.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Камплексны аналіз з'яўляецца адным з класічных раздзелаў матэматыкі і ўзнікае ў канцы 18 стагоддзя. Яго распрацоўкай і развіццём займаліся такія выдатныя навукоўцы, як Леанард Ойлер, Карл Фрыдрых Гаус, Бернхард Рыман, Агюстэн Кашы, Карл Ваерштрас, а таксама многія іншыя ў 20-м стагоддзі. Камплексны аналіз, у прыватнасці, тэорыя канформных адлюстраванняў, мае шмат фізічных прымяненняў, а таксама шырока выкарыстоўваецца ў аналітычнай тэорыі лікаў. У наш час тэорыя стала вельмі папулярнай дзякуючы камплекснай дынаміцы і выявам фракталаў, створаных шляхам ітэрацыі галаморфных функцый. Іншае важнае прымяненне камплекснага аналізу — у тэорыі струн, што вывучае конформныя інварыянты ў квантавай тэорыі поля.
Камплексныя функцыі[правіць | правіць тэкст]

Камплексная функцыя — функцыя, у якой як незалежная зменная, так і значэнне з'яўляюцца камплекснымі лікамі. Дакладней, камплекснай функцыяй называецца функцыя, абсяг вызначэння і абсяг значэнняў з'яўляюцца падмноствамі камплекснай плоскасці.
Кожная камплексная функцыя w = f(z) = f(x+iy) можа разглядацца як пара рэчаісных функцый ад дзвюх зменных:
f ( z ) = u ( x , y ) + iv ( x , y ),
якія вызначаюць яе рэчаісную і ўяўную частку адпаведна. Функцыі u, v называюцца кампанентамі камплекснай функцыі f ( z ).
Паняцце граніцы для паслядоўнасці і функцыі азначаецца так жа, як і ў рэчаісным выпадку, з заменай абсалютнай велічыні на камплексны модуль.
Існаванне граніцы камлекснай функцыі ў пункце
\lim_{z \to a + bi} f(z) = A + Bi
раўназначна адначасоваму існаванню граніц яе рэчаіснай і ўяўнай часткі:
\lim_{ x \to a , \; y \to b } u(x, y) = A,
\lim_{ x \to a , \; y \to b } v(x, y) = B.
Непарыўнасць камплекснай функцыі вызначаецца гэтак жа, як у рэчаісным выпадку, і яна эквівалентная непарыўнасці абедзвюх яе кампанент.

Формула Гэта пачатак артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Катэгорыя: Камплексны аналіз

>>64550024

Ке-ке-ке...

Камплексны аналіз


Графік функцыі f(x) = (x2 − 1)(x − 2 − i)2 / (x2 + 2 + 2i). Насычанасць прадстаўляе аргумент функцыі, а яркасць — модуль.
Тэорыя функцый камле
кснай зменнай (часам таксама ўжываецца тэрмін кампле
ксны аналіз) — раздзел матэматычнага аналізу, які вывучае функцыі ад камплексных лікаў. Тэорыя знаходзіць прымяненне ў многіх галінах матэматыкі, у тым ліку ў алгебраічнай геаметрыі, тэорыі лікаў, прыкладной матэматыцы, а таксама ў фізіцы, у тым ліку гідрадынаміцы, тэрмадынаміцы, машынабудаванні, электратэхніцы і квантавай оптыцы.
Тэорыя функцый камлекснай зменнай у прыватнасці займаецца аналітычнымі функцыямі камплекснай зменнай (ці, больш агульна, мераморфнымі функцыямі). Рэчаісная і ўяўная часткі любой аналітычнай функцыі павінны задавальняць ураўненне Лапласа, адсюль натуральным чынам узнікае сувязь з гарманічнымі функцыямі ад дзвюх зменных. Таму камплексны аналіз шырока ўжываецца пры рашэнні двухмерных фізічных задач.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Камплексны аналіз з'яўляецца адным з класічных раздзелаў матэматыкі і ўзнікае ў канцы 18 стагоддзя. Яго распрацоўкай і развіццём займаліся такія выдатныя навукоўцы, як Леанард Ойлер, Карл Фрыдрых Гаус, Бернхард Рыман, Агюстэн Кашы, Карл Ваерштрас, а таксама многія іншыя ў 20-м стагоддзі. Камплексны аналіз, у прыватнасці, тэорыя канформных адлюстраванняў, мае шмат фізічных прымяненняў, а таксама шырока выкарыстоўваецца ў аналітычнай тэорыі лікаў. У наш час тэорыя стала вельмі папулярнай дзякуючы камплекснай дынаміцы і выявам фракталаў, створаных шляхам ітэрацыі галаморфных функцый. Іншае важнае прымяненне камплекснага аналізу — у тэорыі струн, што вывучае конформныя інварыянты ў квантавай тэорыі поля.
Камплексныя функцыі[правіць | правіць тэкст]

Камплексная функцыя — функцыя, у якой як незалежная зменная, так і значэнне з'яўляюцца камплекснымі лікамі. Дакладней, камплекснай функцыяй называецца функцыя, абсяг вызначэння і абсяг значэнняў з'яўляюцца падмноствамі камплекснай плоскасці.
Кожная камплексная функцыя w = f(z) = f(x+iy) можа разглядацца як пара рэчаісных функцый ад дзвюх зменных:
f ( z ) = u ( x , y ) + iv ( x , y ),
якія вызначаюць яе рэчаісную і ўяўную частку адпаведна. Функцыі u, v называюцца кампанентамі камплекснай функцыі f ( z ).
Паняцце граніцы для паслядоўнасці і функцыі азначаецца так жа, як і ў рэчаісным выпадку, з заменай абсалютнай велічыні на камплексны модуль.
Існаванне граніцы камлекснай функцыі ў пункце
\lim_{z \to a + bi} f(z) = A + Bi
раўназначна адначасоваму існаванню граніц яе рэчаіснай і ўяўнай часткі:
\lim_{ x \to a , \; y \to b } u(x, y) = A,
\lim_{ x \to a , \; y \to b } v(x, y) = B.
Непарыўнасць камплекснай функцыі вызначаецца гэтак жа, як у рэчаісным выпадку, і яна эквівалентная непарыўнасці абедзвюх яе кампанент.

Формула Гэта пачатак артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Катэгорыя: Камплексны аналізКамплексны аналіз


Графік функцыі f(x) = (x2 − 1)(x − 2 − i)2 / (x2 + 2 + 2i). Насычанасць прадстаўляе аргумент функцыі, а яркасць — модуль.
Тэорыя функцый камле
кснай зменнай (часам таксама ўжываецца тэрмін кампле
ксны аналіз) — раздзел матэматычнага аналізу, які вывучае функцыі ад камплексных лікаў. Тэорыя знаходзіць прымяненне ў многіх галінах матэматыкі, у тым ліку ў алгебраічнай геаметрыі, тэорыі лікаў, прыкладной матэматыцы, а таксама ў фізіцы, у тым ліку гідрадынаміцы, тэрмадынаміцы, машынабудаванні, электратэхніцы і квантавай оптыцы.
Тэорыя функцый камлекснай зменнай у прыватнасці займаецца аналітычнымі функцыямі камплекснай зменнай (ці, больш агульна, мераморфнымі функцыямі). Рэчаісная і ўяўная часткі любой аналітычнай функцыі павінны задавальняць ураўненне Лапласа, адсюль натуральным чынам узнікае сувязь з гарманічнымі функцыямі ад дзвюх зменных. Таму камплексны аналіз шырока ўжываецца пры рашэнні двухмерных фізічных задач.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Камплексны аналіз з'яўляецца адным з класічных раздзелаў матэматыкі і ўзнікае ў канцы 18 стагоддзя. Яго распрацоўкай і развіццём займаліся такія выдатныя навукоўцы, як Леанард Ойлер, Карл Фрыдрых Гаус, Бернхард Рыман, Агюстэн Кашы, Карл Ваерштрас, а таксама многія іншыя ў 20-м стагоддзі. Камплексны аналіз, у прыватнасці, тэорыя канформных адлюстраванняў, мае шмат фізічных прымяненняў, а таксама шырока выкарыстоўваецца ў аналітычнай тэорыі лікаў. У наш час тэорыя стала вельмі папулярнай дзякуючы камплекснай дынаміцы і выявам фракталаў, створаных шляхам ітэрацыі галаморфных функцый. Іншае важнае прымяненне камплекснага аналізу — у тэорыі струн, што вывучае конформныя інварыянты ў квантавай тэорыі поля.
Камплексныя функцыі[правіць | правіць тэкст]

Камплексная функцыя — функцыя, у якой як незалежная зменная, так і значэнне з'яўляюцца камплекснымі лікамі. Дакладней, камплекснай функцыяй называецца функцыя, абсяг вызначэння і абсяг значэнняў з'яўляюцца падмноствамі камплекснай плоскасці.
Кожная камплексная функцыя w = f(z) = f(x+iy) можа разглядацца як пара рэчаісных функцый ад дзвюх зменных:
f ( z ) = u ( x , y ) + iv ( x , y ),
якія вызначаюць яе рэчаісную і ўяўную частку адпаведна. Функцыі u, v называюцца кампанентамі камплекснай функцыі f ( z ).
Паняцце граніцы для паслядоўнасці і функцыі азначаецца так жа, як і ў рэчаісным выпадку, з заменай абсалютнай велічыні на камплексны модуль.
Існаванне граніцы камлекснай функцыі ў пункце
\lim_{z \to a + bi} f(z) = A + Bi
раўназначна адначасоваму існаванню граніц яе рэчаіснай і ўяўнай часткі:
\lim_{ x \to a , \; y \to b } u(x, y) = A,
\lim_{ x \to a , \; y \to b } v(x, y) = B.
Непарыўнасць камплекснай функцыі вызначаецца гэтак жа, як у рэчаісным выпадку, і яна эквівалентная непарыўнасці абедзвюх яе кампанент.

Формула Гэта пачатак артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Катэгорыя: Камплексны аналіз

>>64550051

Крымчанин порвался

Камплексны аналіз


Графік функцыі f(x) = (x2 − 1)(x − 2 − i)2 / (x2 + 2 + 2i). Насычанасць прадстаўляе аргумент функцыі, а яркасць — модуль.
Тэорыя функцый камле
кснай зменнай (часам таксама ўжываецца тэрмін кампле
ксны аналіз) — раздзел матэматычнага аналізу, які вывучае функцыі ад камплексных лікаў. Тэорыя знаходзіць прымяненне ў многіх галінах матэматыкі, у тым ліку ў алгебраічнай геаметрыі, тэорыі лікаў, прыкладной матэматыцы, а таксама ў фізіцы, у тым ліку гідрадынаміцы, тэрмадынаміцы, машынабудаванні, электратэхніцы і квантавай оптыцы.
Тэорыя функцый камлекснай зменнай у прыватнасці займаецца аналітычнымі функцыямі камплекснай зменнай (ці, больш агульна, мераморфнымі функцыямі). Рэчаісная і ўяўная часткі любой аналітычнай функцыі павінны задавальняць ураўненне Лапласа, адсюль натуральным чынам узнікае сувязь з гарманічнымі функцыямі ад дзвюх зменных. Таму камплексны аналіз шырока ўжываецца пры рашэнні двухмерных фізічных задач.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Камплексны аналіз з'яўляецца адным з класічных раздзелаў матэматыкі і ўзнікае ў канцы 18 стагоддзя. Яго распрацоўкай і развіццём займаліся такія выдатныя навукоўцы, як Леанард Ойлер, Карл Фрыдрых Гаус, Бернхард Рыман, Агюстэн Кашы, Карл Ваерштрас, а таксама многія іншыя ў 20-м стагоддзі. Камплексны аналіз, у прыватнасці, тэорыя канформных адлюстраванняў, мае шмат фізічных прымяненняў, а таксама шырока выкарыстоўваецца ў аналітычнай тэорыі лікаў. У наш час тэорыя стала вельмі папулярнай дзякуючы камплекснай дынаміцы і выявам фракталаў, створаных шляхам ітэрацыі галаморфных функцый. Іншае важнае прымяненне камплекснага аналізу — у тэорыі струн, што вывучае конформныя інварыянты ў квантавай тэорыі поля.
Камплексныя функцыі[правіць | правіць тэкст]

Камплексная функцыя — функцыя, у якой як незалежная зменная, так і значэнне з'яўляюцца камплекснымі лікамі. Дакладней, камплекснай функцыяй называецца функцыя, абсяг вызначэння і абсяг значэнняў з'яўляюцца падмноствамі камплекснай плоскасці.
Кожная камплексная функцыя w = f(z) = f(x+iy) можа разглядацца як пара рэчаісных функцый ад дзвюх зменных:
f ( z ) = u ( x , y ) + iv ( x , y ),
якія вызначаюць яе рэчаісную і ўяўную частку адпаведна. Функцыі u, v называюцца кампанентамі камплекснай функцыі f ( z ).
Паняцце граніцы для паслядоўнасці і функцыі азначаецца так жа, як і ў рэчаісным выпадку, з заменай абсалютнай велічыні на камплексны модуль.
Існаванне граніцы камлекснай функцыі ў пункце
\lim_{z \to a + bi} f(z) = A + Bi
раўназначна адначасоваму існаванню граніц яе рэчаіснай і ўяўнай часткі:
\lim_{ x \to a , \; y \to b } u(x, y) = A,
\lim_{ x \to a , \; y \to b } v(x, y) = B.
Непарыўнасць камплекснай функцыі вызначаецца гэтак жа, як у рэчаісным выпадку, і яна эквівалентная непарыўнасці абедзвюх яе кампанент.

Формула Гэта пачатак артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Катэгорыя: Камплексны аналізКамплексны аналіз


Графік функцыі f(x) = (x2 − 1)(x − 2 − i)2 / (x2 + 2 + 2i). Насычанасць прадстаўляе аргумент функцыі, а яркасць — модуль.
Тэорыя функцый камле
кснай зменнай (часам таксама ўжываецца тэрмін кампле
ксны аналіз) — раздзел матэматычнага аналізу, які вывучае функцыі ад камплексных лікаў. Тэорыя знаходзіць прымяненне ў многіх галінах матэматыкі, у тым ліку ў алгебраічнай геаметрыі, тэорыі лікаў, прыкладной матэматыцы, а таксама ў фізіцы, у тым ліку гідрадынаміцы, тэрмадынаміцы, машынабудаванні, электратэхніцы і квантавай оптыцы.
Тэорыя функцый камлекснай зменнай у прыватнасці займаецца аналітычнымі функцыямі камплекснай зменнай (ці, больш агульна, мераморфнымі функцыямі). Рэчаісная і ўяўная часткі любой аналітычнай функцыі павінны задавальняць ураўненне Лапласа, адсюль натуральным чынам узнікае сувязь з гарманічнымі функцыямі ад дзвюх зменных. Таму камплексны аналіз шырока ўжываецца пры рашэнні двухмерных фізічных задач.
Гісторыя[правіць | правіць тэкст]

Камплексны аналіз з'яўляецца адным з класічных раздзелаў матэматыкі і ўзнікае ў канцы 18 стагоддзя. Яго распрацоўкай і развіццём займаліся такія выдатныя навукоўцы, як Леанард Ойлер, Карл Фрыдрых Гаус, Бернхард Рыман, Агюстэн Кашы, Карл Ваерштрас, а таксама многія іншыя ў 20-м стагоддзі. Камплексны аналіз, у прыватнасці, тэорыя канформных адлюстраванняў, мае шмат фізічных прымяненняў, а таксама шырока выкарыстоўваецца ў аналітычнай тэорыі лікаў. У наш час тэорыя стала вельмі папулярнай дзякуючы камплекснай дынаміцы і выявам фракталаў, створаных шляхам ітэрацыі галаморфных функцый. Іншае важнае прымяненне камплекснага аналізу — у тэорыі струн, што вывучае конформныя інварыянты ў квантавай тэорыі поля.
Камплексныя функцыі[правіць | правіць тэкст]

Камплексная функцыя — функцыя, у якой як незалежная зменная, так і значэнне з'яўляюцца камплекснымі лікамі. Дакладней, камплекснай функцыяй называецца функцыя, абсяг вызначэння і абсяг значэнняў з'яўляюцца падмноствамі камплекснай плоскасці.
Кожная камплексная функцыя w = f(z) = f(x+iy) можа разглядацца як пара рэчаісных функцый ад дзвюх зменных:
f ( z ) = u ( x , y ) + iv ( x , y ),
якія вызначаюць яе рэчаісную і ўяўную частку адпаведна. Функцыі u, v называюцца кампанентамі камплекснай функцыі f ( z ).
Паняцце граніцы для паслядоўнасці і функцыі азначаецца так жа, як і ў рэчаісным выпадку, з заменай абсалютнай велічыні на камплексны модуль.
Існаванне граніцы камлекснай функцыі ў пункце
\lim_{z \to a + bi} f(z) = A + Bi
раўназначна адначасоваму існаванню граніц яе рэчаіснай і ўяўнай часткі:
\lim_{ x \to a , \; y \to b } u(x, y) = A,
\lim_{ x \to a , \; y \to b } v(x, y) = B.
Непарыўнасць камплекснай функцыі вызначаецца гэтак жа, як у рэчаісным выпадку, і яна эквівалентная непарыўнасці абедзвюх яе кампанент.

Формула Гэта пачатак артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Катэгорыя: Камплексны аналіз

>>64550124

луууууууууууууууууууууууллллл!!!!!!!!!

Бардыя
Бардыя, Смердыс
Папярэднік: ?
Пераемнік: Эсфендадат

Веравызнанне: зараастрызм
Дынастыя: Ахеменіды
Бацька: Кір II
Маці: Касандана
Дзеці: Парміс
Бардыя (стар.-перс.: ) або Смердыс (стар.-грэч.: Σμ�ρδις) — прадстаўнік роду Ахеменідаў, малодшы сын Кіра Вялікага.
Змест [не паказваць]
1 Імя
2 Жыццё
3 Гл. таксама
4 Літаратура
Імя[правіць | правіць тэкст]

Па-персідску яго імя гучала як Бардыя, у той самы час грэкі прыводзяць іншыя варыянты: Ктэсій — Таніяксарх, Ксенафонт — Танааксар, Юстын — Мергіс, а Эсхіл — Мардас. Найбольш жа замацавалася імя Смердыс, якое прыводзяць у сваіх творах Анакрэонт і Алкей.
Жыццё[правіць | правіць тэкст]

Быў прызначаны ім кіраваць усходнімі правінцыямі (Бактрыяй і іншым). Паводле афіцыйнае версіі персідскай гістарыяграфіі (якую паўтарае Герадот), ён быў забіты па загаду старэйшага брата Камбіза перад адбыццём апошняга ў Егіпет.
Асцерагаючыся хваляванняў, Камбіз трымаў яго смерць у сакрэце, што дазволіла самазванцу-магу, чыё праўдзівае імя было Гаўмата, абвясціць сябе каралём (11 сакавіка 522 да н.э.), заручыцца падтрымкай незадаволенага Камбізам насельніцтва і кіраваць Персідскай імперыяй на працягу сямі месяцаў. Пэўнага аб гэтым часе вядома мала, за выключэннем указанняў на тое, што Бардыя-Гаўмата на тры гады скасаваў падаткі і ваенную павіннасць, перанёс сталіцу ў Мідыю і разбурыў нейкія храмы.
Бардыя-Гаўмата быў замардаваны 29 верасня змоўшчыкамі на чале з Дарыем, які ўзяў стырны кіравання ў свае рукі, узаконіў сваю ўладу шляхам шлюбу з Парміс, дачкой сапраўднага Смердыса, і ўсталяваў штогадовае свята «збіцця магаў», падчас якога «ніводнаму магу нельга з'яўляцца на вуліцы, і ўсе яны сядзяць дома» (Герадот). Пытанне аб тым, ці быў Бардыя самазванцам, застаецца адкрытым, бо адзінай крыніцай звестак антычных гісторыкаў, відаць, быў сам Дарый і яго Бехістунскі надпіс.
Прыхільнікі традыцыйнае версіі засноўваюцца на тым, што сам Камбіз перад смерцю прызнаўся ў братазабойстве і выкрыў самазванства Гаўматы. Гор Відал, сярод іншых, мяркуе, што гісторыя аб самазванцу была вынайдзеная Дарыем для апраўдання захопу ўлады. Як бы то ні было, Гаўмата не быў апошнім Ілжэбардыем: яшчэ адзін самазванец (Вах'яздата) быў захоплены ратнікамі Дарыя праз год пасля яго прыходу да ўлады.
Гл. таксама[правіць | правіць тэкст]

Гаўмата
Вах'яздата
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Pierre Briant: From Cyrus to Alexander. Winona Lake 2002.
Alexander Demandt: Darius und der «falsche Smerdis». In: Alexander Demandt (Hg.): Das Attentat in der Geschichte, Berlin/Wien 1996, S. 1ff.
Josef Wiesehöfer: Der Aufstand Gaum
tas und die Anfänge Dareios' I. Bonn 1978.Бардыя
Бардыя, Смердыс
Папярэднік: ?
Пераемнік: Эсфендадат

Веравызнанне: зараастрызм
Дынастыя: Ахеменіды
Бацька: Кір II
Маці: Касандана
Дзеці: Парміс
Бардыя (стар.-перс.: ) або Смердыс (стар.-грэч.: Σμ�ρδις) — прадстаўнік роду Ахеменідаў, малодшы сын Кіра Вялікага.
Змест [не паказваць]
1 Імя
2 Жыццё
3 Гл. таксама
4 Літаратура
Імя[правіць | правіць тэкст]

Па-персідску яго імя гучала як Бардыя, у той самы час грэкі прыводзяць іншыя варыянты: Ктэсій — Таніяксарх, Ксенафонт — Танааксар, Юстын — Мергіс, а Эсхіл — Мардас. Найбольш жа замацавалася імя Смердыс, якое прыводзяць у сваіх творах Анакрэонт і Алкей.
Жыццё[правіць | правіць тэкст]

Быў прызначаны ім кіраваць усходнімі правінцыямі (Бактрыяй і іншым). Паводле афіцыйнае версіі персідскай гістарыяграфіі (якую паўтарае Герадот), ён быў забіты па загаду старэйшага брата Камбіза перад адбыццём апошняга ў Егіпет.
Асцерагаючыся хваляванняў, Камбіз трымаў яго смерць у сакрэце, што дазволіла самазванцу-магу, чыё праўдзівае імя было Гаўмата, абвясціць сябе каралём (11 сакавіка 522 да н.э.), заручыцца падтрымкай незадаволенага Камбізам насельніцтва і кіраваць Персідскай імперыяй на працягу сямі месяцаў. Пэўнага аб гэтым часе вядома мала, за выключэннем указанняў на тое, што Бардыя-Гаўмата на тры гады скасаваў падаткі і ваенную павіннасць, перанёс сталіцу ў Мідыю і разбурыў нейкія храмы.
Бардыя-Гаўмата быў замардаваны 29 верасня змоўшчыкамі на чале з Дарыем, які ўзяў стырны кіравання ў свае рукі, узаконіў сваю ўладу шляхам шлюбу з Парміс, дачкой сапраўднага Смердыса, і ўсталяваў штогадовае свята «збіцця магаў», падчас якога «ніводнаму магу нельга з'яўляцца на вуліцы, і ўсе яны сядзяць дома» (Герадот). Пытанне аб тым, ці быў Бардыя самазванцам, застаецца адкрытым, бо адзінай крыніцай звестак антычных гісторыкаў, відаць, быў сам Дарый і яго Бехістунскі надпіс.
Прыхільнікі традыцыйнае версіі засноўваюцца на тым, што сам Камбіз перад смерцю прызнаўся ў братазабойстве і выкрыў самазванства Гаўматы. Гор Відал, сярод іншых, мяркуе, што гісторыя аб самазванцу была вынайдзеная Дарыем для апраўдання захопу ўлады. Як бы то ні было, Гаўмата не быў апошнім Ілжэбардыем: яшчэ адзін самазванец (Вах'яздата) быў захоплены ратнікамі Дарыя праз год пасля яго прыходу да ўлады.
Гл. таксама[правіць | правіць тэкст]

Гаўмата
Вах'яздата
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Pierre Briant: From Cyrus to Alexander. Winona Lake 2002.
Alexander Demandt: Darius und der «falsche Smerdis». In: Alexander Demandt (Hg.): Das Attentat in der Geschichte, Berlin/Wien 1996, S. 1ff.
Josef Wiesehöfer: Der Aufstand Gaum
tas und die Anfänge Dareios' I. Bonn 1978.

Бардыя
Бардыя, Смердыс
Папярэднік: ?
Пераемнік: Эсфендадат

Веравызнанне: зараастрызм
Дынастыя: Ахеменіды
Бацька: Кір II
Маці: Касандана
Дзеці: Парміс
Бардыя (стар.-перс.: ) або Смердыс (стар.-грэч.: Σμ�ρδις) — прадстаўнік роду Ахеменідаў, малодшы сын Кіра Вялікага.
Змест [не паказваць]
1 Імя
2 Жыццё
3 Гл. таксама
4 Літаратура
Імя[правіць | правіць тэкст]

Па-персідску яго імя гучала як Бардыя, у той самы час грэкі прыводзяць іншыя варыянты: Ктэсій — Таніяксарх, Ксенафонт — Танааксар, Юстын — Мергіс, а Эсхіл — Мардас. Найбольш жа замацавалася імя Смердыс, якое прыводзяць у сваіх творах Анакрэонт і Алкей.
Жыццё[правіць | правіць тэкст]

Быў прызначаны ім кіраваць усходнімі правінцыямі (Бактрыяй і іншым). Паводле афіцыйнае версіі персідскай гістарыяграфіі (якую паўтарае Герадот), ён быў забіты па загаду старэйшага брата Камбіза перад адбыццём апошняга ў Егіпет.
Асцерагаючыся хваляванняў, Камбіз трымаў яго смерць у сакрэце, што дазволіла самазванцу-магу, чыё праўдзівае імя было Гаўмата, абвясціць сябе каралём (11 сакавіка 522 да н.э.), заручыцца падтрымкай незадаволенага Камбізам насельніцтва і кіраваць Персідскай імперыяй на працягу сямі месяцаў. Пэўнага аб гэтым часе вядома мала, за выключэннем указанняў на тое, што Бардыя-Гаўмата на тры гады скасаваў падаткі і ваенную павіннасць, перанёс сталіцу ў Мідыю і разбурыў нейкія храмы.
Бардыя-Гаўмата быў замардаваны 29 верасня змоўшчыкамі на чале з Дарыем, які ўзяў стырны кіравання ў свае рукі, узаконіў сваю ўладу шляхам шлюбу з Парміс, дачкой сапраўднага Смердыса, і ўсталяваў штогадовае свята «збіцця магаў», падчас якога «ніводнаму магу нельга з'яўляцца на вуліцы, і ўсе яны сядзяць дома» (Герадот). Пытанне аб тым, ці быў Бардыя самазванцам, застаецца адкрытым, бо адзінай крыніцай звестак антычных гісторыкаў, відаць, быў сам Дарый і яго Бехістунскі надпіс.
Прыхільнікі традыцыйнае версіі засноўваюцца на тым, што сам Камбіз перад смерцю прызнаўся ў братазабойстве і выкрыў самазванства Гаўматы. Гор Відал, сярод іншых, мяркуе, што гісторыя аб самазванцу была вынайдзеная Дарыем для апраўдання захопу ўлады. Як бы то ні было, Гаўмата не быў апошнім Ілжэбардыем: яшчэ адзін самазванец (Вах'яздата) быў захоплены ратнікамі Дарыя праз год пасля яго прыходу да ўлады.
Гл. таксама[правіць | правіць тэкст]

Гаўмата
Вах'яздата
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Pierre Briant: From Cyrus to Alexander. Winona Lake 2002.
Alexander Demandt: Darius und der «falsche Smerdis». In: Alexander Demandt (Hg.): Das Attentat in der Geschichte, Berlin/Wien 1996, S. 1ff.
Josef Wiesehöfer: Der Aufstand Gaum
tas und die Anfänge Dareios' I. Bonn 1978.Бардыя
Бардыя, Смердыс
Папярэднік: ?
Пераемнік: Эсфендадат

Веравызнанне: зараастрызм
Дынастыя: Ахеменіды
Бацька: Кір II
Маці: Касандана
Дзеці: Парміс
Бардыя (стар.-перс.: ) або Смердыс (стар.-грэч.: Σμ�ρδις) — прадстаўнік роду Ахеменідаў, малодшы сын Кіра Вялікага.
Змест [не паказваць]
1 Імя
2 Жыццё
3 Гл. таксама
4 Літаратура
Імя[правіць | правіць тэкст]

Па-персідску яго імя гучала як Бардыя, у той самы час грэкі прыводзяць іншыя варыянты: Ктэсій — Таніяксарх, Ксенафонт — Танааксар, Юстын — Мергіс, а Эсхіл — Мардас. Найбольш жа замацавалася імя Смердыс, якое прыводзяць у сваіх творах Анакрэонт і Алкей.
Жыццё[правіць | правіць тэкст]

Быў прызначаны ім кіраваць усходнімі правінцыямі (Бактрыяй і іншым). Паводле афіцыйнае версіі персідскай гістарыяграфіі (якую паўтарае Герадот), ён быў забіты па загаду старэйшага брата Камбіза перад адбыццём апошняга ў Егіпет.
Асцерагаючыся хваляванняў, Камбіз трымаў яго смерць у сакрэце, што дазволіла самазванцу-магу, чыё праўдзівае імя было Гаўмата, абвясціць сябе каралём (11 сакавіка 522 да н.э.), заручыцца падтрымкай незадаволенага Камбізам насельніцтва і кіраваць Персідскай імперыяй на працягу сямі месяцаў. Пэўнага аб гэтым часе вядома мала, за выключэннем указанняў на тое, што Бардыя-Гаўмата на тры гады скасаваў падаткі і ваенную павіннасць, перанёс сталіцу ў Мідыю і разбурыў нейкія храмы.
Бардыя-Гаўмата быў замардаваны 29 верасня змоўшчыкамі на чале з Дарыем, які ўзяў стырны кіравання ў свае рукі, узаконіў сваю ўладу шляхам шлюбу з Парміс, дачкой сапраўднага Смердыса, і ўсталяваў штогадовае свята «збіцця магаў», падчас якога «ніводнаму магу нельга з'яўляцца на вуліцы, і ўсе яны сядзяць дома» (Герадот). Пытанне аб тым, ці быў Бардыя самазванцам, застаецца адкрытым, бо адзінай крыніцай звестак антычных гісторыкаў, відаць, быў сам Дарый і яго Бехістунскі надпіс.
Прыхільнікі традыцыйнае версіі засноўваюцца на тым, што сам Камбіз перад смерцю прызнаўся ў братазабойстве і выкрыў самазванства Гаўматы. Гор Відал, сярод іншых, мяркуе, што гісторыя аб самазванцу была вынайдзеная Дарыем для апраўдання захопу ўлады. Як бы то ні было, Гаўмата не быў апошнім Ілжэбардыем: яшчэ адзін самазванец (Вах'яздата) быў захоплены ратнікамі Дарыя праз год пасля яго прыходу да ўлады.
Гл. таксама[правіць | правіць тэкст]

Гаўмата
Вах'яздата
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Pierre Briant: From Cyrus to Alexander. Winona Lake 2002.
Alexander Demandt: Darius und der «falsche Smerdis». In: Alexander Demandt (Hg.): Das Attentat in der Geschichte, Berlin/Wien 1996, S. 1ff.
Josef Wiesehöfer: Der Aufstand Gaum
tas und die Anfänge Dareios' I. Bonn 1978.Бардыя
Бардыя, Смердыс
Папярэднік: ?
Пераемнік: Эсфендадат

Веравызнанне: зараастрызм
Дынастыя: Ахеменіды
Бацька: Кір II
Маці: Касандана
Дзеці: Парміс
Бардыя (стар.-перс.: ) або Смердыс (стар.-грэч.: Σμ�ρδις) — прадстаўнік роду Ахеменідаў, малодшы сын Кіра Вялікага.
Змест [не паказваць]
1 Імя
2 Жыццё
3 Гл. таксама
4 Літаратура
Імя[правіць | правіць тэкст]

Па-персідску яго імя гучала як Бардыя, у той самы час грэкі прыводзяць іншыя варыянты: Ктэсій — Таніяксарх, Ксенафонт — Танааксар, Юстын — Мергіс, а Эсхіл — Мардас. Найбольш жа замацавалася імя Смердыс, якое прыводзяць у сваіх творах Анакрэонт і Алкей.
Жыццё[правіць | правіць тэкст]

Быў прызначаны ім кіраваць усходнімі правінцыямі (Бактрыяй і іншым). Паводле афіцыйнае версіі персідскай гістарыяграфіі (якую паўтарае Герадот), ён быў забіты па загаду старэйшага брата Камбіза перад адбыццём апошняга ў Егіпет.
Асцерагаючыся хваляванняў, Камбіз трымаў яго смерць у сакрэце, што дазволіла самазванцу-магу, чыё праўдзівае імя было Гаўмата, абвясціць сябе каралём (11 сакавіка 522 да н.э.), заручыцца падтрымкай незадаволенага Камбізам насельніцтва і кіраваць Персідскай імперыяй на працягу сямі месяцаў. Пэўнага аб гэтым часе вядома мала, за выключэннем указанняў на тое, што Бардыя-Гаўмата на тры гады скасаваў падаткі і ваенную павіннасць, перанёс сталіцу ў Мідыю і разбурыў нейкія храмы.
Бардыя-Гаўмата быў замардаваны 29 верасня змоўшчыкамі на чале з Дарыем, які ўзяў стырны кіравання ў свае рукі, узаконіў сваю ўладу шляхам шлюбу з Парміс, дачкой сапраўднага Смердыса, і ўсталяваў штогадовае свята «збіцця магаў», падчас якога «ніводнаму магу нельга з'яўляцца на вуліцы, і ўсе яны сядзяць дома» (Герадот). Пытанне аб тым, ці быў Бардыя самазванцам, застаецца адкрытым, бо адзінай крыніцай звестак антычных гісторыкаў, відаць, быў сам Дарый і яго Бехістунскі надпіс.
Прыхільнікі традыцыйнае версіі засноўваюцца на тым, што сам Камбіз перад смерцю прызнаўся ў братазабойстве і выкрыў самазванства Гаўматы. Гор Відал, сярод іншых, мяркуе, што гісторыя аб самазванцу была вынайдзеная Дарыем для апраўдання захопу ўлады. Як бы то ні было, Гаўмата не быў апошнім Ілжэбардыем: яшчэ адзін самазванец (Вах'яздата) быў захоплены ратнікамі Дарыя праз год пасля яго прыходу да ўлады.
Гл. таксама[правіць | правіць тэкст]

Гаўмата
Вах'яздата
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Pierre Briant: From Cyrus to Alexander. Winona Lake 2002.
Alexander Demandt: Darius und der «falsche Smerdis». In: Alexander Demandt (Hg.): Das Attentat in der Geschichte, Berlin/Wien 1996, S. 1ff.
Josef Wiesehöfer: Der Aufstand Gaum
tas und die Anfänge Dareios' I. Bonn 1978.

ща новую пасту принесу, не расходитесь.

Раніца, 1921
На гэтай старонцы паказваюцца неправераныя зменыНеправераная
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Раніца, значэнні.
«Раніца» (1921) – грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 22 снежня 1921 да 16 лютага 1922 гг. у Вільні на беларускай мове штодзённа. Рэдактар-выдавец В.Адамовіч. Надрукавала стэнаграму Беларускага з’езда, скліканага ў снежні 1921 г. у Вільні прыхільнікамі Польшчы. Насуперак рашэнню Беларускага нацыянальнага камітэта аб байкоце беларусамі выбараў у Віленскі сейм агітавала насельніцтва за ўдзел у выбарах і выставіла спіс сваіх кандыдатаў у дэпутаты. Пасля выбараў інфармавала аб дыскусіях у сейме пра будучы лёс Віленшчыны. Шмат увагі аддавала пытанням рээвакуацыі бежанцаў з Савецкай Расіі, якія пакінулі Заходнюю Беларусь у час 1-й сусветнай вайны. Публікавала дыскусійныя матэрыялы («Аб рэлігійнай уніі на Беларусі» М.Каляды, «Беларуская інтэлігенцыя і будаўніцтва Беларусі» пад крыптанінам «С-с» і нш.), агляды міжнароднага становішча, выказванні і інтэрв’ю членаў польскага ўрада, весткі з Савецкай Беларусі. Змясціла творы Я.Піліпава, В.Адамовіча (пад псеўданімам Дзяргач), А.Шуляка і інш. Закрыта ў сувязі з завяршэннем акцыі афіцыйнага далучэння Віленшчыны да Польшчы. Выйшлі 32 нумары.
[схаваць] г р п
Беларускія перыядычныя выданні 1776—1945
Перыядычныя выданні, якія выдаваліся ў 1776—1945 гады на тэрыторыі, якая цяпер уваходзіць у склад Рэспублікі Беларусь, а таксама беларускамоўныя па-за ёй.
1776—1900
Gazeta GrodzieDska (1776) • Wiadomo[ci GrodzieDskie (1792) • Mu|yckaja prauda (1862) • GBos z Litwy (1864) • Могилёвские епархиальные ведомости (1883) • Гоман (1884) • Мінскі лісток (1886)
1900—1910
Свабода (1902) • Белая Русь (1906) • Голас нізу (1906) • Мінскае слова (1906) • Минский летучий листок (1906) • Наша доля (1906)* • Наша ніва (1906)* • Минское слово (1906) • Могилевский вестник (1906) • Могилёвский голос (1906) • Stra| imienia Marii (1906) • Окраина (1907) • Минское эхо (1908) • Полесская жизнь (1909) • Полесская мысль (1909) • Беларускі голас (1910)
1910—1920
Гомельская копейка (1911) • Паўночна-Заходняе жыццё (1911) • Минское русское слово (1912) • Наше утро (1912) • Отклики (1912) • Саха (1912) • Беларус (1913)* • Гомельская мысль (1913) • Минчанин (1913) • Вестник Минского губернского земства (1914) • Лучынка (1914) • Новое варшавское утро (1915) • Оршанский вестник (1915) • Вестник комитета Западного фронта Всероссийского земского союза (1916) • Гоман (1916)* • Светач (1916)* • Беларуская крыніца (1917)* • Вестник Минского губернского комиссара (1917) • Вольная Беларусь (1917) • Голос III армии • Голос X армии • Гомельская праўда (1917) • Звязда (1917) • Товарищ (1917) • Молот (1917) • Мстиславский голос (1917) • Социалист-революционер (1917) • Рабочая мысль (1917) • Революционная ставка (1917) • Известия армейского Совета депутатов X армии • Wie[ i Za[cianek (1917) • MBot (1918) • Белорусская земля (1918) • Беларускі шлях (1918) • Белорусское эхо (1918) • Варта (1918) • Крывічанін (1918)* • Могилевский голос (1918) • Pochodnia (1919) • Бацькаўшчына (1919) • Беларускае жыццё (1919) • Беларуская думка (1919) • Беларусь (1919, Гродна) • Беларусь (1919, Мінск) • Варта Бацькаўшчыны (1919) • Весткі Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўраду Беларусі (1919) • Грамадзянін (1919)* • Незалежная Беларусь (1919) • Родны край (1919) • Наша ніва (1920) • Пагоня (1920) • Рунь (1920) • Савецкая Беларусь (1920) • Работніцка-сялянская Беларусь (1920) • Nad ZwisBocz
1920—1930
Беларускае слова (1920) •Беларускія ведамасці (1921) • Беларускі звон (1921) • Вестник Народного комиссариата просвещения (1921) • Сялянская доля (1921) • Чырвоная змена (1921) • Раніца (1921) • Голос революционного студенчества (1923) • Беларуская думка (1930) • Беларускі кліч (1930) • Беларускі сцяг (1922) • Беларускі шлях (1922) • Полымя (1922) • Беларускі студэнт (1923) • Вольны Сцяг (1923) • Воля народу (1923) • Крывіч (1923) • Наш Сцяг (1923) • Наша Жыццё (1923) • Голас беларуса (1924) • Малады камуніст • Народная асвета (1924) • Работніца і сялянка (1924) • Сын беларуса (1924) • Сялянская праўда (1924) • Беларуская доля (1925) • Беларуская ніва (1925) • Голас беларуса (1925) • Жыццё Беларуса (1925) • Наш край (1925) • Сялянская ніва (1925) • Трыбуна мастацтва (1925) • Narodny zwon (1926)* • Orka (1926) • Беларускае слова (1926) • Беларуская справа (1926) • Беларуская хата (1926) • Беларуская школа ў Латвіі (1926) • Наша справа (1926) • Беларуская культура (1927) • Беларускі дзень (1927) • Беларуская доля (1927) • Беларускі радны (1927) • Да працы (1927) • Народ (1927) • Наша воля (1927) • Родныя гоні (1927) • Праваслаўная Беларусь (1927) • Беларуская зарніца (1928) • Наперад (1929) • Раніца (1929) • Шлях моладзі (1929)
1930—1940
На варце (1930) • Малады змагар Беларускі звон (1931) • Жаноцкая справа (1931) • Голас праваслаўнага беларуса • Да злучэння (1932)* • Літаратура і мастацтва (1932) • Шлях (1932) • Беларуская газета (1933) • Беларускі летапіс (1933) • Весткі з СССР (1933) • Асва • Беларуская борць (1934) • Калоссе (1935) • Беларускі фронт (1936) • Беларуская звязда (1939) • Віленская праўда (1939) • Раніца (1939)
1940—1945
Баранавіцкая газета (1941)* • Беларуская газета (1941) • За Савецкую Беларусь (1941) • Голас вёскі (1941) • Беларуская школа (1942)* • Беларускі голас (1942)* • Беларускі праваслаўны патэрык (1942) • Беларускі студэнт (1942) • Мінскер цайтунг (1942) • Новая дарога (1942) • За свабодную Беларусь (1942) • Беларускі работнік (1943) • Беларус на варце (1943) • Беларускае слова (1941) • Гаспадар (1943) • Родныя вытокі (1943) • Беларусь (1944) • За праўду (1944) • Вожык (1945) • Нёман (1945)• Пагоня (1945)
* — у тым ліку лацінкай

>>64550165
>Пока не начнут майдан 3.0 по свержению нынешних уебков
Скоро начнут. Правые попытаются взять всю власть, это к гадалке не ходи. Плюс, они не рыпаются, пока их кормят, перестанут кормить, тут то пиздец и начнётся.

>>64550278

я белобилетник.

Раніца, 1921
На гэтай старонцы паказваюцца неправераныя зменыНеправераная
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Раніца, значэнні.
«Раніца» (1921) – грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 22 снежня 1921 да 16 лютага 1922 гг. у Вільні на беларускай мове штодзённа. Рэдактар-выдавец В.Адамовіч. Надрукавала стэнаграму Беларускага з’езда, скліканага ў снежні 1921 г. у Вільні прыхільнікамі Польшчы. Насуперак рашэнню Беларускага нацыянальнага камітэта аб байкоце беларусамі выбараў у Віленскі сейм агітавала насельніцтва за ўдзел у выбарах і выставіла спіс сваіх кандыдатаў у дэпутаты. Пасля выбараў інфармавала аб дыскусіях у сейме пра будучы лёс Віленшчыны. Шмат увагі аддавала пытанням рээвакуацыі бежанцаў з Савецкай Расіі, якія пакінулі Заходнюю Беларусь у час 1-й сусветнай вайны. Публікавала дыскусійныя матэрыялы («Аб рэлігійнай уніі на Беларусі» М.Каляды, «Беларуская інтэлігенцыя і будаўніцтва Беларусі» пад крыптанінам «С-с» і нш.), агляды міжнароднага становішча, выказванні і інтэрв’ю членаў польскага ўрада, весткі з Савецкай Беларусі. Змясціла творы Я.Піліпава, В.Адамовіча (пад псеўданімам Дзяргач), А.Шуляка і інш. Закрыта ў сувязі з завяршэннем акцыі афіцыйнага далучэння Віленшчыны да Польшчы. Выйшлі 32 нумары.
[схаваць] г р п
Беларускія перыядычныя выданні 1776—1945
Перыядычныя выданні, якія выдаваліся ў 1776—1945 гады на тэрыторыі, якая цяпер уваходзіць у склад Рэспублікі Беларусь, а таксама беларускамоўныя па-за ёй.
1776—1900
Gazeta GrodzieDska (1776) • Wiadomo[ci GrodzieDskie (1792) • Mu|yckaja prauda (1862) • GBos z Litwy (1864) • Могилёвские епархиальные ведомости (1883) • Гоман (1884) • Мінскі лісток (1886)
1900—1910
Свабода (1902) • Белая Русь (1906) • Голас нізу (1906) • Мінскае слова (1906) • Минский летучий листок (1906) • Наша доля (1906)* • Наша ніва (1906)* • Минское слово (1906) • Могилевский вестник (1906) • Могилёвский голос (1906) • Stra| imienia Marii (1906) • Окраина (1907) • Минское эхо (1908) • Полесская жизнь (1909) • Полесская мысль (1909) • Беларускі голас (1910)
1910—1920
Гомельская копейка (1911) • Паўночна-Заходняе жыццё (1911) • Минское русское слово (1912) • Наше утро (1912) • Отклики (1912) • Саха (1912) • Беларус (1913)* • Гомельская мысль (1913) • Минчанин (1913) • Вестник Минского губернского земства (1914) • Лучынка (1914) • Новое варшавское утро (1915) • Оршанский вестник (1915) • Вестник комитета Западного фронта Всероссийского земского союза (1916) • Гоман (1916)* • Светач (1916)* • Беларуская крыніца (1917)* • Вестник Минского губернского комиссара (1917) • Вольная Беларусь (1917) • Голос III армии • Голос X армии • Гомельская праўда (1917) • Звязда (1917) • Товарищ (1917) • Молот (1917) • Мстиславский голос (1917) • Социалист-революционер (1917) • Рабочая мысль (1917) • Революционная ставка (1917) • Известия армейского Совета депутатов X армии • Wie[ i Za[cianek (1917) • MBot (1918) • Белорусская земля (1918) • Беларускі шлях (1918) • Белорусское эхо (1918) • Варта (1918) • Крывічанін (1918)* • Могилевский голос (1918) • Pochodnia (1919) • Бацькаўшчына (1919) • Беларускае жыццё (1919) • Беларуская думка (1919) • Беларусь (1919, Гродна) • Беларусь (1919, Мінск) • Варта Бацькаўшчыны (1919) • Весткі Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўраду Беларусі (1919) • Грамадзянін (1919)* • Незалежная Беларусь (1919) • Родны край (1919) • Наша ніва (1920) • Пагоня (1920) • Рунь (1920) • Савецкая Беларусь (1920) • Работніцка-сялянская Беларусь (1920) • Nad ZwisBocz
1920—1930
Беларускае слова (1920) •Беларускія ведамасці (1921) • Беларускі звон (1921) • Вестник Народного комиссариата просвещения (1921) • Сялянская доля (1921) • Чырвоная змена (1921) • Раніца (1921) • Голос революционного студенчества (1923) • Беларуская думка (1930) • Беларускі кліч (1930) • Беларускі сцяг (1922) • Беларускі шлях (1922) • Полымя (1922) • Беларускі студэнт (1923) • Вольны Сцяг (1923) • Воля народу (1923) • Крывіч (1923) • Наш Сцяг (1923) • Наша Жыццё (1923) • Голас беларуса (1924) • Малады камуніст • Народная асвета (1924) • Работніца і сялянка (1924) • Сын беларуса (1924) • Сялянская праўда (1924) • Беларуская доля (1925) • Беларуская ніва (1925) • Голас беларуса (1925) • Жыццё Беларуса (1925) • Наш край (1925) • Сялянская ніва (1925) • Трыбуна мастацтва (1925) • Narodny zwon (1926)* • Orka (1926) • Беларускае слова (1926) • Беларуская справа (1926) • Беларуская хата (1926) • Беларуская школа ў Латвіі (1926) • Наша справа (1926) • Беларуская культура (1927) • Беларускі дзень (1927) • Беларуская доля (1927) • Беларускі радны (1927) • Да працы (1927) • Народ (1927) • Наша воля (1927) • Родныя гоні (1927) • Праваслаўная Беларусь (1927) • Беларуская зарніца (1928) • Наперад (1929) • Раніца (1929) • Шлях моладзі (1929)
1930—1940
На варце (1930) • Малады змагар Беларускі звон (1931) • Жаноцкая справа (1931) • Голас праваслаўнага беларуса • Да злучэння (1932)* • Літаратура і мастацтва (1932) • Шлях (1932) • Беларуская газета (1933) • Беларускі летапіс (1933) • Весткі з СССР (1933) • Асва • Беларуская борць (1934) • Калоссе (1935) • Беларускі фронт (1936) • Беларуская звязда (1939) • Віленская праўда (1939) • Раніца (1939)
1940—1945
Баранавіцкая газета (1941)* • Беларуская газета (1941) • За Савецкую Беларусь (1941) • Голас вёскі (1941) • Беларуская школа (1942)* • Беларускі голас (1942)* • Беларускі праваслаўны патэрык (1942) • Беларускі студэнт (1942) • Мінскер цайтунг (1942) • Новая дарога (1942) • За свабодную Беларусь (1942) • Беларускі работнік (1943) • Беларус на варце (1943) • Беларускае слова (1941) • Гаспадар (1943) • Родныя вытокі (1943) • Беларусь (1944) • За праўду (1944) • Вожык (1945) • Нёман (1945)• Пагоня (1945)
* — у тым ліку лацінкайРаніца, 1921
На гэтай старонцы паказваюцца неправераныя зменыНеправераная
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Раніца, значэнні.
«Раніца» (1921) – грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 22 снежня 1921 да 16 лютага 1922 гг. у Вільні на беларускай мове штодзённа. Рэдактар-выдавец В.Адамовіч. Надрукавала стэнаграму Беларускага з’езда, скліканага ў снежні 1921 г. у Вільні прыхільнікамі Польшчы. Насуперак рашэнню Беларускага нацыянальнага камітэта аб байкоце беларусамі выбараў у Віленскі сейм агітавала насельніцтва за ўдзел у выбарах і выставіла спіс сваіх кандыдатаў у дэпутаты. Пасля выбараў інфармавала аб дыскусіях у сейме пра будучы лёс Віленшчыны. Шмат увагі аддавала пытанням рээвакуацыі бежанцаў з Савецкай Расіі, якія пакінулі Заходнюю Беларусь у час 1-й сусветнай вайны. Публікавала дыскусійныя матэрыялы («Аб рэлігійнай уніі на Беларусі» М.Каляды, «Беларуская інтэлігенцыя і будаўніцтва Беларусі» пад крыптанінам «С-с» і нш.), агляды міжнароднага становішча, выказванні і інтэрв’ю членаў польскага ўрада, весткі з Савецкай Беларусі. Змясціла творы Я.Піліпава, В.Адамовіча (пад псеўданімам Дзяргач), А.Шуляка і інш. Закрыта ў сувязі з завяршэннем акцыі афіцыйнага далучэння Віленшчыны да Польшчы. Выйшлі 32 нумары.
[схаваць] г р п
Беларускія перыядычныя выданні 1776—1945
Перыядычныя выданні, якія выдаваліся ў 1776—1945 гады на тэрыторыі, якая цяпер уваходзіць у склад Рэспублікі Беларусь, а таксама беларускамоўныя па-за ёй.
1776—1900
Gazeta GrodzieDska (1776) • Wiadomo[ci GrodzieDskie (1792) • Mu|yckaja prauda (1862) • GBos z Litwy (1864) • Могилёвские епархиальные ведомости (1883) • Гоман (1884) • Мінскі лісток (1886)
1900—1910
Свабода (1902) • Белая Русь (1906) • Голас нізу (1906) • Мінскае слова (1906) • Минский летучий листок (1906) • Наша доля (1906)* • Наша ніва (1906)* • Минское слово (1906) • Могилевский вестник (1906) • Могилёвский голос (1906) • Stra| imienia Marii (1906) • Окраина (1907) • Минское эхо (1908) • Полесская жизнь (1909) • Полесская мысль (1909) • Беларускі голас (1910)
1910—1920
Гомельская копейка (1911) • Паўночна-Заходняе жыццё (1911) • Минское русское слово (1912) • Наше утро (1912) • Отклики (1912) • Саха (1912) • Беларус (1913)* • Гомельская мысль (1913) • Минчанин (1913) • Вестник Минского губернского земства (1914) • Лучынка (1914) • Новое варшавское утро (1915) • Оршанский вестник (1915) • Вестник комитета Западного фронта Всероссийского земского союза (1916) • Гоман (1916)* • Светач (1916)* • Беларуская крыніца (1917)* • Вестник Минского губернского комиссара (1917) • Вольная Беларусь (1917) • Голос III армии • Голос X армии • Гомельская праўда (1917) • Звязда (1917) • Товарищ (1917) • Молот (1917) • Мстиславский голос (1917) • Социалист-революционер (1917) • Рабочая мысль (1917) • Революционная ставка (1917) • Известия армейского Совета депутатов X армии • Wie[ i Za[cianek (1917) • MBot (1918) • Белорусская земля (1918) • Беларускі шлях (1918) • Белорусское эхо (1918) • Ва

>>64550315
Дай линк на куклу, пожалуйста.

>>64550315

вас полтора на тред, и вам хуй за такой тред 15-рублей дадут. Я тебя затролировановал!

Раніца, 1921
На гэтай старонцы паказваюцца неправераныя зменыНеправераная
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Раніца, значэнні.
«Раніца» (1921) – грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 22 снежня 1921 да 16 лютага 1922 гг. у Вільні на беларускай мове штодзённа. Рэдактар-выдавец В.Адамовіч. Надрукавала стэнаграму Беларускага з’езда, скліканага ў снежні 1921 г. у Вільні прыхільнікамі Польшчы. Насуперак рашэнню Беларускага нацыянальнага камітэта аб байкоце беларусамі выбараў у Віленскі сейм агітавала насельніцтва за ўдзел у выбарах і выставіла спіс сваіх кандыдатаў у дэпутаты. Пасля выбараў інфармавала аб дыскусіях у сейме пра будучы лёс Віленшчыны. Шмат увагі аддавала пытанням рээвакуацыі бежанцаў з Савецкай Расіі, якія пакінулі Заходнюю Беларусь у час 1-й сусветнай вайны. Публікавала дыскусійныя матэрыялы («Аб рэлігійнай уніі на Беларусі» М.Каляды, «Беларуская інтэлігенцыя і будаўніцтва Беларусі» пад крыптанінам «С-с» і нш.), агляды міжнароднага становішча, выказванні і інтэрв’ю членаў польскага ўрада, весткі з Савецкай Беларусі. Змясціла творы Я.Піліпава, В.Адамовіча (пад псеўданімам Дзяргач), А.Шуляка і інш. Закрыта ў сувязі з завяршэннем акцыі афіцыйнага далучэння Віленшчыны да Польшчы. Выйшлі 32 нумары.
[схаваць] г р п
Беларускія перыядычныя выданні 1776—1945
Перыядычныя выданні, якія выдаваліся ў 1776—1945 гады на тэрыторыі, якая цяпер уваходзіць у склад Рэспублікі Беларусь, а таксама беларускамоўныя па-за ёй.
1776—1900
Gazeta GrodzieDska (1776) • Wiadomo[ci GrodzieDskie (1792) • Mu|yckaja prauda (1862) • GBos z Litwy (1864) • Могилёвские епархиальные ведомости (1883) • Гоман (1884) • Мінскі лісток (1886)
1900—1910
Свабода (1902) • Белая Русь (1906) • Голас нізу (1906) • Мінскае слова (1906) • Минский летучий листок (1906) • Наша доля (1906)* • Наша ніва (1906)* • Минское слово (1906) • Могилевский вестник (1906) • Могилёвский голос (1906) • Stra| imienia Marii (1906) • Окраина (1907) • Минское эхо (1908) • Полесская жизнь (1909) • Полесская мысль (1909) • Беларускі голас (1910)
1910—1920
Гомельская копейка (1911) • Паўночна-Заходняе жыццё (1911) • Минское русское слово (1912) • Наше утро (1912) • Отклики (1912) • Саха (1912) • Беларус (1913)* • Гомельская мысль (1913) • Минчанин (1913) • Вестник Минского губернского земства (1914) • Лучынка (1914) • Новое варшавское утро (1915) • Оршанский вестник (1915) • Вестник комитета Западного фронта Всероссийского земского союза (1916) • Гоман (1916)* • Светач (1916)* • Беларуская крыніца (1917)* • Вестник Минского губернского комиссара (1917) • Вольная Беларусь (1917) • Голос III армии • Голос X армии • Гомельская праўда (1917) • Звязда (1917) • Товарищ (1917) • Молот (1917) • Мстиславский голос (1917) • Социалист-революционер (1917) • Рабочая мысль (1917) • Революционная ставка (1917) • Известия армейского Совета депутатов X армии • Wie[ i Za[cianek (1917) • MBot (1918) • Белорусская земля (1918) • Беларускі шлях (1918) • Белорусское эхо (1918) • Варта (1918) • Крывічанін (1918)* • Могилевский голос (1918) • Pochodnia (1919) • Бацькаўшчына (1919) • Беларускае жыццё (1919) • Беларуская думка (1919) • Беларусь (1919, Гродна) • Беларусь (1919, Мінск) • Варта Бацькаўшчыны (1919) • Весткі Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўраду Беларусі (1919) • Грамадзянін (1919)* • Незалежная Беларусь (1919) • Родны край (1919) • Наша ніва (1920) • Пагоня (1920) • Рунь (1920) • Савецкая Беларусь (1920) • Работніцка-сялянская Беларусь (1920) • Nad ZwisBocz
1920—1930
Беларускае слова (1920) •Беларускія ведамасці (1921) • Беларускі звон (1921) • Вестник Народного комиссариата просвещения (1921) • Сялянская доля (1921) • Чырвоная змена (1921) • Раніца (1921) • Голос революционного студенчества (1923) • Беларуская думка (1930) • Беларускі кліч (1930) • Беларускі сцяг (1922) • Беларускі шлях (1922) • Полымя (1922) • Беларускі студэнт (1923) • Вольны Сцяг (1923) • Воля народу (1923) • Крывіч (1923) • Наш Сцяг (1923) • Наша Жыццё (1923) • Голас беларуса (1924) • Малады камуніст • Народная асвета (1924) • Работніца і сялянка (1924) • Сын беларуса (1924) • Сялянская праўда (1924) • Беларуская доля (1925) • Беларуская ніва (1925) • Голас беларуса (1925) • Жыццё Беларуса (1925) • Наш край (1925) • Сялянская ніва (1925) • Трыбуна мастацтва (1925) • Narodny zwon (1926)* • Orka (1926) • Беларускае слова (1926) • Беларуская справа (1926) • Беларуская хата (1926) • Беларуская школа ў Латвіі (1926) • Наша справа (1926) • Беларуская культура (1927) • Беларускі дзень (1927) • Беларуская доля (1927) • Беларускі радны (1927) • Да працы (1927) • Народ (1927) • Наша воля (1927) • Родныя гоні (1927) • Праваслаўная Беларусь (1927) • Беларуская зарніца (1928) • Наперад (1929) • Раніца (1929) • Шлях моладзі (1929)
1930—1940
На варце (1930) • Малады змагар Беларускі звон (1931) • Жаноцкая справа (1931) • Голас праваслаўнага беларуса • Да злучэння (1932)* • Літаратура і мастацтва (1932) • Шлях (1932) • Беларуская газета (1933) • Беларускі летапіс (1933) • Весткі з СССР (1933) • Асва • Беларуская борць (1934) • Калоссе (1935) • Беларускі фронт (1936) • Беларуская звязда (1939) • Віленская праўда (1939) • Раніца (1939)
1940—1945
Баранавіцкая газета (1941)* • Беларуская газета (1941) • За Савецкую Беларусь (1941) • Голас вёскі (1941) • Беларуская школа (1942)* • Беларускі голас (1942)* • Беларускі праваслаўны патэрык (1942) • Беларускі студэнт (1942) • Мінскер цайтунг (1942) • Новая дарога (1942) • За свабодную Беларусь (1942) • Беларускі работнік (1943) • Беларус на варце (1943) • Беларускае слова (1941) • Гаспадар (1943) • Родныя вытокі (1943) • Беларусь (1944) • За праўду (1944) • Вожык (1945) • Нёман (1945)• Пагоня (1945)
* — у тым ліку лацінкайРаніца, 1921
На гэтай старонцы паказваюцца неправераныя зменыНеправераная
іншыя значэнні У гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Раніца, значэнні.
«Раніца» (1921) – грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 22 снежня 1921 да 16 лютага 1922 гг. у Вільні на беларускай мове штодзённа. Рэдактар-выдавец В.Адамовіч. Надрукавала стэнаграму Беларускага з’езда, скліканага ў снежні 1921 г. у Вільні прыхільнікамі Польшчы. Насуперак рашэнню Беларускага нацыянальнага камітэта аб байкоце беларусамі выбараў у Віленскі сейм агітавала насельніцтва за ўдзел у выбарах і выставіла спіс сваіх кандыдатаў у дэпутаты. Пасля выбараў інфармавала аб дыскусіях у сейме пра будучы лёс Віленшчыны. Шмат увагі аддавала пытанням рээвакуацыі бежанцаў з Савецкай Расіі, якія пакінулі Заходнюю Беларусь у час 1-й сусветнай вайны. Публікавала дыскусійныя матэрыялы («Аб рэлігійнай уніі на Беларусі» М.Каляды, «Беларуская інтэлігенцыя і будаўніцтва Беларусі» пад крыптанінам «С-с» і нш.), агляды міжнароднага становішча, выказванні і інтэрв’ю членаў польскага ўрада, весткі з Савецкай Беларусі. Змясціла творы Я.Піліпава, В.Адамовіча (пад псеўданімам Дзяргач), А.Шуляка і інш. Закрыта ў сувязі з завяршэннем акцыі афіцыйнага далучэння Віленшчыны да Польшчы. Выйшлі 32 нумары.
[схаваць] г р п
Беларускія перыядычныя выданні 1776—1945
Перыядычныя выданні, якія выдаваліся ў 1776—1945 гады на тэрыторыі, якая цяпер уваходзіць у склад Рэспублікі Беларусь, а таксама беларускамоўныя па-за ёй.
1776—1900
Gazeta GrodzieDska (1776) • Wiadomo[ci GrodzieDskie (1792) • Mu|yckaja prauda (1862) • GBos z Litwy (1864) • Могилёвские епархиальные ведомости (1883) • Гоман (1884) • Мінскі лісток (1886)
1900—1910
Свабода (1902) • Белая Русь (1906) • Голас нізу (1906) • Мінскае слова (1906) • Минский летучий листок (1906) • Наша доля (1906)* • Наша ніва (1906)* • Минское слово (1906) • Могилевский вестник (1906) • Могилёвский голос (1906) • Stra| imienia Marii (1906) • Окраина (1907) • Минское эхо (1908) • Полесская жизнь (1909) • Полесская мысль (1909) • Беларускі голас (1910)
1910—1920
Гомельская копейка (1911) • Паўночна-Заходняе жыццё (1911) • Минское русское слово (1912) • Наше утро (1912) • Отклики (1912) • Саха (1912) • Беларус (1913)* • Гомельская мысль (1913) • Минчанин (1913) • Вестник Минского губернского земства (1914) • Лучынка (1914) • Новое варшавское утро (1915) • Оршанский вестник (1915) • Вестник комитета Западного фронта Всероссийского земского союза (1916

>>64550378

Возера Рычы
Рычы
Каардынаты: 55, 42 (G) (O) (Я)
Краіна
Flag of Belarus.svg Беларусь
Вышыня над узроўнем мора
146 м
Даўжыня
6,27 км
Шырыня
3,73 км
Плошча
12,83 км²
Аб'ём
0,131 км³
Даўжыня берагавой лініі
33,4 км
Найбольшая глыбіня
51,9 м
Сярэдняя глыбіня
9,7 м
Салёнасць
0,22 ‰
Празрыстасць
5,3 м
Плошча вадазбору
123 км²
Выцякаюць
рака Рычанка
Рычы (Беларусь)
Рычы
Рычы
Рычы (Латвія)
Рычы
Рычы
Каардынаты: 55°42′00″ пн. ш. 26°42′00″ у. д. (G) (O) (Я)Ры
чы, Рыча, Рычу — возера ў Беларусі (Браслаўскі раён Віцебскай вобласці) і Латвіі. Знаходзіцца ў басейне ракі Дрысвята, за 20 км на паўночны захад ад горада Браслаў.
Плошча паверхні возера 12,83 км². Найбольшая глыбіня 51,9 м. Даўжыня 6,27 км. Найбольшая шырыня 3,73 км. Даўжыня берагавой лініі 33,4 км. Аб'ём вады 131 млн. м³. Плошча вадазбору 123 км². Другое па глыбіні возера на Беларусі (пасля Доўгага)[1].
Катлавіна возера складанага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 10—20 м, параслі хмызняком і лесам. Берагі высокія, пясчаныя, участкамі нізкія, на ўсходзе зліваюцца са схіламі. Глыбакаводныя ўпадзіны чаргуюцца з мелямі. У залівах дно адносна плоскае, глыбіні 10—15 м. На возеры 5 астравоў агульнай плошчай 5,7 га. Мелкаводдзе пясчанае і пясчана-галечнае, на ўсходзе пад валунамі. Пяскі і апясчаненыя адклады пашыраны да глыбіні 10—12 м, у залівах да 2—5 м. Астатняя частка ложа сапрапелістая, месцамі ілістая. Найбольш зарастаюць залівы, пераважна падводнай расліннасцю. Да глыбіні 9 м растуць імхі.
Упадаюць некалькі ручаёў, у т. л. з азёр Кракіна, Угарынка, Чарнова, Сіла, выцякае рака Рычанка.
У возеры жывуць рэлікты ледавіковага перыяду (лімнакалянус, понтапарэя, бакаплаў Паласа), занесеныя ў рэспубліканскую Чырвоную кнігу.
3 1979 возера і прылеглая да яго зона абвешчаны азёрным заказнікам.
Зноскі

Jump up ↑ Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Рычы // Блакітная кніга Беларусі : энцыклапедыя / рэдкал. Н. А. Дзісько [і інш.]. — Мн., 1994. — С. 315—316.
Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Витебская область / Редактор Г. Г. Науменко — Мінск: РУП «Белкартография», 2010. — С. 16. — 72 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-136-5.(руск.)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]
Возера Рычы
Рычы
Каардынаты: 55, 42 (G) (O) (Я)
Краіна
Flag of Belarus.svg Беларусь
Вышыня над узроўнем мора
146 м
Даўжыня
6,27 км
Шырыня
3,73 км
Плошча
12,83 км²
Аб'ём
0,131 км³
Даўжыня берагавой лініі
33,4 км
Найбольшая глыбіня
51,9 м
Сярэдняя глыбіня
9,7 м
Салёнасць
0,22 ‰
Празрыстасць
5,3 м
Плошча вадазбору
123 км²
Выцякаюць
рака Рычанка
Рычы (Беларусь)
Рычы
Рычы
Рычы (Латвія)
Рычы
Рычы
Каардынаты: 55°42′00″ пн. ш. 26°42′00″ у. д. (G) (O) (Я)Ры
чы, Рыча, Рычу — возера ў Беларусі (Браслаўскі раён Віцебскай вобласці) і Латвіі. Знаходзіцца ў басейне ракі Дрысвята, за 20 км на паўночны захад ад горада Браслаў.
Плошча паверхні возера 12,83 км². Найбольшая глыбіня 51,9 м. Даўжыня 6,27 км. Найбольшая шырыня 3,73 км. Даўжыня берагавой лініі 33,4 км. Аб'ём вады 131 млн. м³. Плошча вадазбору 123 км². Другое па глыбіні возера на Беларусі (пасля Доўгага)[1].
Катлавіна возера складанага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 10—20 м, параслі хмызняком і лесам. Берагі высокія, пясчаныя, участкамі нізкія, на ўсходзе зліваюцца са схіламі. Глыбакаводныя ўпадзіны чаргуюцца з мелямі. У залівах дно адносна плоскае, глыбіні 10—15 м. На возеры 5 астравоў агульнай плошчай 5,7 га. Мелкаводдзе пясчанае і пясчана-галечнае, на ўсходзе пад валунамі. Пяскі і апясчаненыя адклады пашыраны да глыбіні 10—12 м, у залівах да 2—5 м. Астатняя частка ложа сапрапелістая, месцамі ілістая. Найбольш зарастаюць залівы, пераважна падводнай расліннасцю. Да глыбіні 9 м растуць імхі.
Упадаюць некалькі ручаёў, у т. л. з азёр Кракіна, Угарынка, Чарнова, Сіла, выцякае рака Рычанка.
У возеры жывуць рэлікты ледавіковага перыяду (лімнакалянус, понтапарэя, бакаплаў Паласа), занесеныя ў рэспубліканскую Чырвоную кнігу.
3 1979 возера і прылеглая да яго зона абвешчаны азёрным заказнікам.
Зноскі

Jump up ↑ Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Рычы // Блакітная кніга Беларусі : энцыклапедыя / рэдкал. Н. А. Дзісько [і інш.]. — Мн., 1994. — С. 315—316.
Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Витебская область / Редактор Г. Г. Науменко — Мінск: РУП «Белкартография», 2010. — С. 16. — 72 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-136-5.(руск.)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

>>64550011
В глаза ебусь. Добра!

Возера Рычы
Рычы
Каардынаты: 55, 42 (G) (O) (Я)
Краіна
Flag of Belarus.svg Беларусь
Вышыня над узроўнем мора
146 м
Даўжыня
6,27 км
Шырыня
3,73 км
Плошча
12,83 км²
Аб'ём
0,131 км³
Даўжыня берагавой лініі
33,4 км
Найбольшая глыбіня
51,9 м
Сярэдняя глыбіня
9,7 м
Салёнасць
0,22 ‰
Празрыстасць
5,3 м
Плошча вадазбору
123 км²
Выцякаюць
рака Рычанка
Рычы (Беларусь)
Рычы
Рычы
Рычы (Латвія)
Рычы
Рычы
Каардынаты: 55°42′00″ пн. ш. 26°42′00″ у. д. (G) (O) (Я)Ры
чы, Рыча, Рычу — возера ў Беларусі (Браслаўскі раён Віцебскай вобласці) і Латвіі. Знаходзіцца ў басейне ракі Дрысвята, за 20 км на паўночны захад ад горада Браслаў.
Плошча паверхні возера 12,83 км². Найбольшая глыбіня 51,9 м. Даўжыня 6,27 км. Найбольшая шырыня 3,73 км. Даўжыня берагавой лініі 33,4 км. Аб'ём вады 131 млн. м³. Плошча вадазбору 123 км². Другое па глыбіні возера на Беларусі (пасля Доўгага)[1].
Катлавіна возера складанага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 10—20 м, параслі хмызняком і лесам. Берагі высокія, пясчаныя, участкамі нізкія, на ўсходзе зліваюцца са схіламі. Глыбакаводныя ўпадзіны чаргуюцца з мелямі. У залівах дно адносна плоскае, глыбіні 10—15 м. На возеры 5 астравоў агульнай плошчай 5,7 га. Мелкаводдзе пясчанае і пясчана-галечнае, на ўсходзе пад валунамі. Пяскі і апясчаненыя адклады пашыраны да глыбіні 10—12 м, у залівах да 2—5 м. Астатняя частка ложа сапрапелістая, месцамі ілістая. Найбольш зарастаюць залівы, пераважна падводнай расліннасцю. Да глыбіні 9 м растуць імхі.
Упадаюць некалькі ручаёў, у т. л. з азёр Кракіна, Угарынка, Чарнова, Сіла, выцякае рака Рычанка.
У возеры жывуць рэлікты ледавіковага перыяду (лімнакалянус, понтапарэя, бакаплаў Паласа), занесеныя ў рэспубліканскую Чырвоную кнігу.
3 1979 возера і прылеглая да яго зона абвешчаны азёрным заказнікам.
Зноскі

Jump up ↑ Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Рычы // Блакітная кніга Беларусі : энцыклапедыя / рэдкал. Н. А. Дзісько [і інш.]. — Мн., 1994. — С. 315—316.
Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Витебская область / Редактор Г. Г. Науменко — Мінск: РУП «Белкартография», 2010. — С. 16. — 72 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-136-5.(руск.)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]
Возера Рычы
Рычы
Каардынаты: 55, 42 (G) (O) (Я)
Краіна
Flag of Belarus.svg Беларусь
Вышыня над узроўнем мора
146 м
Даўжыня
6,27 км
Шырыня
3,73 км
Плошча
12,83 км²
Аб'ём
0,131 км³
Даўжыня берагавой лініі
33,4 км
Найбольшая глыбіня
51,9 м
Сярэдняя глыбіня
9,7 м
Салёнасць
0,22 ‰
Празрыстасць
5,3 м
Плошча вадазбору
123 км²
Выцякаюць
рака Рычанка
Рычы (Беларусь)
Рычы
Рычы
Рычы (Латвія)
Рычы
Рычы
Каардынаты: 55°42′00″ пн. ш. 26°42′00″ у. д. (G) (O) (Я)Ры
чы, Рыча, Рычу — возера ў Беларусі (Браслаўскі раён Віцебскай вобласці) і Латвіі. Знаходзіцца ў басейне ракі Дрысвята, за 20 км на паўночны захад ад горада Браслаў.
Плошча паверхні возера 12,83 км². Найбольшая глыбіня 51,9 м. Даўжыня 6,27 км. Найбольшая шырыня 3,73 км. Даўжыня берагавой лініі 33,4 км. Аб'ём вады 131 млн. м³. Плошча вадазбору 123 км². Другое па глыбіні возера на Беларусі (пасля Доўгага)[1].
Катлавіна возера складанага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 10—20 м, параслі хмызняком і лесам. Берагі высокія, пясчаныя, участкамі нізкія, на ўсходзе зліваюцца са схіламі. Глыбакаводныя ўпадзіны чаргуюцца з мелямі. У залівах дно адносна плоскае, глыбіні 10—15 м. На возеры 5 астравоў агульнай плошчай 5,7 га. Мелкаводдзе пясчанае і пясчана-галечнае, на ўсходзе пад валунамі. Пяскі і апясчаненыя адклады пашыраны да глыбіні 10—12 м, у залівах да 2—5 м. Астатняя частка ложа сапрапелістая, месцамі ілістая. Найбольш зарастаюць залівы, пераважна падводнай расліннасцю. Да глыбіні 9 м растуць імхі.
Упадаюць некалькі ручаёў, у т. л. з азёр Кракіна, Угарынка, Чарнова, Сіла, выцякае рака Рычанка.
У возеры жывуць рэлікты ледавіковага перыяду (лімнакалянус, понтапарэя, бакаплаў Паласа), занесеныя ў рэспубліканскую Чырвоную кнігу.
3 1979 возера і прылеглая да яго зона абвешчаны азёрным заказнікам.
Зноскі

Jump up ↑ Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Рычы // Блакітная кніга Беларусі : энцыклапедыя / рэдкал. Н. А. Дзісько [і інш.]. — Мн., 1994. — С. 315—316.
Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Витебская область / Редактор Г. Г. Науменко — Мінск: РУП «Белкартография», 2010. — С. 16. — 72 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-136-5.(руск.)
Спасылкі[правіць | правіць тэкст]

Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.

>>64550551

/po

Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.

>>64550566

я рашкованин и олтфак

Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.Націск
На
ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове[правіць | правіць тэкст]

У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха
та, ха
це, ха
тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля
— зе
млі, бу
сел — буслы
).
Націск дапамагае адрозніваць значэнні словаў: ка
са — каса
, лю
бы — любы
).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро
казахва
тны, сво
еасаблі
вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а
нтыдэмакраты
чны, у
льтрафіяле
тавы.
Літаратура[правіць | правіць тэкст]

Галіна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор'евай — Мінск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-339-00950-5.

>>64550580

туточки мы

Крысціян IX
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Крысціян.
Крысціян IX
Christian 9.
Крысціян IX
сцяг
50-ы кароль Даніі
сцяг
15 лістапада 1863 — 29 студзеня 1906
Папярэднік: Фрэдэрык VII
Пераемнік: Фрэдэрык VIII

Нараджэнне: 8 красавіка 1818
замак Готарп
Смерць: 29 студзеня 1906 (87 гадоў)
Капенгаген
Пахаваны: Роскільскі сабор
Род: Глюксбургі
Бацька: Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі
Маці: Луіза Караліна Гесэн-Касельская
Жонка: Луіза Гесэн-Касельская
Дзеці: Фрэдэрык, Аляксандра, Георг, Дагмара, Ціра, Вальдэмар

Узнагароды:
Кавалер ордэна Нарвежскага льва
Крысціян IX на ВікіСховішчы
Крысціян IX (дацк.: Christian 9.) (8 красавіка 1818, Готарп, — 29 студзеня 1906, Капенгаген) — кароль Даніі з 1863 па 1906, з дынастыі Глюксбургаў.
Змест [не паказваць]
1 Абвяшчэнне спадчыннікам
2 Знешняя палітыка
3 Унутраная палітыка
4 Роднасныя сувязі
5 Продкі
6 Спасылкі
Абвяшчэнне спадчыннікам[правіць | правіць тэкст]

Крысціян быў першым прадстаўніком Глюксбургскай лініі Ольдэнбургскай дынастыі на дацкім прастоле. Бацька — Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі, маці — Луіза Караліна Гесэн-Касельская, унучка караля Фрэдэрыка V. Ад нараджэнні не быўшы прамым спадчыннікам дацкага прастола, у 1847 быў абвешчаны па волі караля Крысціяна VIII, на пляменніцы якога Луізе быў жанаты, пераемнікам будучага Фрыдэрыка VII, з прычыны таго, што апошні не мог мець дзяцей. Гэта рашэнне было падтрымана буйнымі дзяржавамі Еўропы.
Знешняя палітыка[правіць | правіць тэкст]

Узыйшоўшы на прастол у 1863, Крысціян IX практычна адразу ж апынуўся ўвязаны ў барацьбу з Прусіяй з-за праблемы атрымання ў спадчыну герцагства Шлезвіг-Гольштэйн, якая скончылася дацка-прускай вайной у 1864. З прычыны таго, што Крысціян не быў спадчыннікам ранейшых дацкіх каралёў па мужчынскай лініі, ён не мог атрымаць у спадчыну Шлезвіг-Гольштэйн па салічнаму закону. Прусія (і шлезвігскія немцы) выставілі супраць Даніі нямецкага спадчынніка герцагства — Фрыдрыха Аўгустэнбургскага, пазней цесця Вільгельма II (бацькі імператрыцы Аўгусты Вікторыі). Па выніках вайны Данія страціла як Шлезвіг, так і Гольштэйн; апошняе не было агаворана Прусіяй з яе саюзніцай Аўстрыяй і прывяло ўжо да аўстра-прускай вайны. Крысціян у далейшым захоўваў адмоўныя пачуцці да Германскай імперыі, якая ўзнікла ў выніку гэтых войн.
Унутраная палітыка[правіць | правіць тэкст]

Крысціян быў кансерватарам, якія неахвотна ішоў на парламенцкія рэформы. Да канца кіравання ён даў аўтаномію Ісландыі і дэмакратызаваў склад Фалькетынга. У 1891 былі ўведзены пенсіі па ўзросце, у 1892 — дапамога беспрацоўным.
Роднасныя сувязі[правіць | правіць тэкст]

З 1842 года Крысціян ажаніўся з Луізай Гесэн-Касельскай (1817—1898), пляменніцай караля Крысціяна VIII. У шлюбе нарадзілася пяцёра дзяцей:
Фрэдэрык (1843—1912), кароль Даніі Фрыдэрык VIII з 1906 па 1912;
Аляксандра (1844—1925), замужам за каралём Вялікабрытаніі Эдуардам VII;
Георг (1845—1913), кароль Грэцыі Георг I з 1863 па 1913;
Дагмара (1847—1928), у шлюбе з Расійскім імператарам Аляксандрам III;
Ціра (1853—1933), у шлюбе з прынцам Гановерскім Эрнстам Аўгустам II;
Вальдэмар (1858—1939), у шлюбе з Марыяй Арлеанскай (1865—1909).
Кароль Крысціян знаходзіўся ў цесных роднасных сувязях з каралеўскімі дамамі Еўропы. Ён быў бацькам двух каралёў — свайго пераемніка Фрыдэрыка VIII і караля Грэцыі Георга I, брытанскай каралевы Аляксандры, жонкі Эдуарда VII, і расійскай імператрыцы Марыі Фёдараўны, жонкі Аляксандра III.
Крысціян даводзіўся, такім чынам, дзедам Мікалаю II, які зваў яго ў сваім дзённіку Апапа
(«Дзядуля», французскае дзіцячае слова). Сярод іншых унукаў Крысціяна — Канстанцін I Грэчаскі, Георг V Вялікабрытанскі, Хокан VII Нарвежскі. Гэты неверагодны поспех нашчадства Крысціяна і Луізы — «цесця» і «цешчы Еўропы», як іх звалі — злучаюць не з талентамі караля, а з дынастычнымі амбіцыямі яго жонкі.
У наш час большасць манархаў Еўропы з'яўляецца прамымі нашчадкамі Крысціяна IX.
Продкі[правіць | правіць тэкст]



















16. Пётр Аўгуст Фрыдрых Гольштэйн-Бекскі







8. Карл Антон Аўгуст Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекскі











17. Сафія Гесэн-Філіпстальская







4. Фрыдрых Карл Людвіг, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекскі














18. граф Альбрэхт Крыстаф Дона-Шлобітэн-Лейстэнау







9. Фрыдэрыка Дона-Шлобітэн











19. Сафія Генрыэта Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекская







2. Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі

















20. Георг Адам фон Шлібен







10. Карл Леапольд фон Шлібен











21. Катарына Даратэя Фінк фон Фінкенштэйн







5. Фрыдэрыка фон Шлібен














22. --







11. Марыя Элеанора фон Лендарф

>>64550647

да, няша везде уже каклы мерещатся?

Крысціян IX
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Крысціян.
Крысціян IX
Christian 9.
Крысціян IX
сцяг
50-ы кароль Даніі
сцяг
15 лістапада 1863 — 29 студзеня 1906
Папярэднік: Фрэдэрык VII
Пераемнік: Фрэдэрык VIII

Нараджэнне: 8 красавіка 1818
замак Готарп
Смерць: 29 студзеня 1906 (87 гадоў)
Капенгаген
Пахаваны: Роскільскі сабор
Род: Глюксбургі
Бацька: Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі
Маці: Луіза Караліна Гесэн-Касельская
Жонка: Луіза Гесэн-Касельская
Дзеці: Фрэдэрык, Аляксандра, Георг, Дагмара, Ціра, Вальдэмар

Узнагароды:
Кавалер ордэна Нарвежскага льва
Крысціян IX на ВікіСховішчы
Крысціян IX (дацк.: Christian 9.) (8 красавіка 1818, Готарп, — 29 студзеня 1906, Капенгаген) — кароль Даніі з 1863 па 1906, з дынастыі Глюксбургаў.
Змест [не паказваць]
1 Абвяшчэнне спадчыннікам
2 Знешняя палітыка
3 Унутраная палітыка
4 Роднасныя сувязі
5 Продкі
6 Спасылкі
Абвяшчэнне спадчыннікам[правіць | правіць тэкст]

Крысціян быў першым прадстаўніком Глюксбургскай лініі Ольдэнбургскай дынастыі на дацкім прастоле. Бацька — Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі, маці — Луіза Караліна Гесэн-Касельская, унучка караля Фрэдэрыка V. Ад нараджэнні не быўшы прамым спадчыннікам дацкага прастола, у 1847 быў абвешчаны па волі караля Крысціяна VIII, на пляменніцы якога Луізе быў жанаты, пераемнікам будучага Фрыдэрыка VII, з прычыны таго, што апошні не мог мець дзяцей. Гэта рашэнне было падтрымана буйнымі дзяржавамі Еўропы.
Знешняя палітыка[правіць | правіць тэкст]

Узыйшоўшы на прастол у 1863, Крысціян IX практычна адразу ж апынуўся ўвязаны ў барацьбу з Прусіяй з-за праблемы атрымання ў спадчыну герцагства Шлезвіг-Гольштэйн, якая скончылася дацка-прускай вайной у 1864. З прычыны таго, што Крысціян не быў спадчыннікам ранейшых дацкіх каралёў па мужчынскай лініі, ён не мог атрымаць у спадчыну Шлезвіг-Гольштэйн па салічнаму закону. Прусія (і шлезвігскія немцы) выставілі супраць Даніі нямецкага спадчынніка герцагства — Фрыдрыха Аўгустэнбургскага, пазней цесця Вільгельма II (бацькі імператрыцы Аўгусты Вікторыі). Па выніках вайны Данія страціла як Шлезвіг, так і Гольштэйн; апошняе не было агаворана Прусіяй з яе саюзніцай Аўстрыяй і прывяло ўжо да аўстра-прускай вайны. Крысціян у далейшым захоўваў адмоўныя пачуцці да Германскай імперыі, якая ўзнікла ў выніку гэтых войн.
Унутраная палітыка[правіць | правіць тэкст]

Крысціян быў кансерватарам, якія неахвотна ішоў на парламенцкія рэформы. Да канца кіравання ён даў аўтаномію Ісландыі і дэмакратызаваў склад Фалькетынга. У 1891 былі ўведзены пенсіі па ўзросце, у 1892 — дапамога беспрацоўным.
Роднасныя сувязі[правіць | правіць тэкст]

З 1842 года Крысціян ажаніўся з Луізай Гесэн-Касельскай (1817—1898), пляменніцай караля Крысціяна VIII. У шлюбе нарадзілася пяцёра дзяцей:
Фрэдэрык (1843—1912), кароль Даніі Фрыдэрык VIII з 1906 па 1912;
Аляксандра (1844—1925), замужам за каралём Вялікабрытаніі Эдуардам VII;
Георг (1845—1913), кароль Грэцыі Георг I з 1863 па 1913;
Дагмара (1847—1928), у шлюбе з Расійскім імператарам Аляксандрам III;
Ціра (1853—1933), у шлюбе з прынцам Гановерскім Эрнстам Аўгустам II;
Вальдэмар (1858—1939), у шлюбе з Марыяй Арлеанскай (1865—1909).
Кароль Крысціян знаходзіўся ў цесных роднасных сувязях з каралеўскімі дамамі Еўропы. Ён быў бацькам двух каралёў — свайго пераемніка Фрыдэрыка VIII і караля Грэцыі Георга I, брытанскай каралевы Аляксандры, жонкі Эдуарда VII, і расійскай імператрыцы Марыі Фёдараўны, жонкі Аляксандра III.
Крысціян даводзіўся, такім чынам, дзедам Мікалаю II, які зваў яго ў сваім дзённіку Апапа
(«Дзядуля», французскае дзіцячае слова). Сярод іншых унукаў Крысціяна — Канстанцін I Грэчаскі, Георг V Вялікабрытанскі, Хокан VII Нарвежскі. Гэты неверагодны поспех нашчадства Крысціяна і Луізы — «цесця» і «цешчы Еўропы», як іх звалі — злучаюць не з талентамі караля, а з дынастычнымі амбіцыямі яго жонкі.
У наш час большасць манархаў Еўропы з'яўляецца прамымі нашчадкамі Крысціяна IX.
Продкі[правіць | правіць тэкст]



















16. Пётр Аўгуст Фрыдрых Гольштэйн-Бекскі







8. Карл Антон Аўгуст Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекскі











17. Сафія Гесэн-Філіпстальская







4. Фрыдрых Карл Людвіг, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекскі














18. граф Альбрэхт Крыстаф Дона-Шлобітэн-Лейстэнау







9. Фрыдэрыка Дона-Шлобітэн











19. Сафія Генрыэта Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекская







2. Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі

















20. Георг Адам фон Шлібен







10. Карл Леапольд фон Шлібен











21. Катарына Даратэя Фінк фон Фінкенштэйн







5. Фрыдэрыка фон Шлібен














22. --







11. Марыя Элеанора фон Лендарф

>>64550738

чючюдь

Крысціян IX
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Крысціян.
Крысціян IX
Christian 9.
Крысціян IX
сцяг
50-ы кароль Даніі
сцяг
15 лістапада 1863 — 29 студзеня 1906
Папярэднік: Фрэдэрык VII
Пераемнік: Фрэдэрык VIII

Нараджэнне: 8 красавіка 1818
замак Готарп
Смерць: 29 студзеня 1906 (87 гадоў)
Капенгаген
Пахаваны: Роскільскі сабор
Род: Глюксбургі
Бацька: Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі
Маці: Луіза Караліна Гесэн-Касельская
Жонка: Луіза Гесэн-Касельская
Дзеці: Фрэдэрык, Аляксандра, Георг, Дагмара, Ціра, Вальдэмар

Узнагароды:
Кавалер ордэна Нарвежскага льва
Крысціян IX на ВікіСховішчы
Крысціян IX (дацк.: Christian 9.) (8 красавіка 1818, Готарп, — 29 студзеня 1906, Капенгаген) — кароль Даніі з 1863 па 1906, з дынастыі Глюксбургаў.
Змест [не паказваць]
1 Абвяшчэнне спадчыннікам
2 Знешняя палітыка
3 Унутраная палітыка
4 Роднасныя сувязі
5 Продкі
6 Спасылкі
Абвяшчэнне спадчыннікам[правіць | правіць тэкст]

Крысціян быў першым прадстаўніком Глюксбургскай лініі Ольдэнбургскай дынастыі на дацкім прастоле. Бацька — Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі, маці — Луіза Караліна Гесэн-Касельская, унучка караля Фрэдэрыка V. Ад нараджэнні не быўшы прамым спадчыннікам дацкага прастола, у 1847 быў абвешчаны па волі караля Крысціяна VIII, на пляменніцы якога Луізе быў жанаты, пераемнікам будучага Фрыдэрыка VII, з прычыны таго, што апошні не мог мець дзяцей. Гэта рашэнне было падтрымана буйнымі дзяржавамі Еўропы.
Знешняя палітыка[правіць | правіць тэкст]

Узыйшоўшы на прастол у 1863, Крысціян IX практычна адразу ж апынуўся ўвязаны ў барацьбу з Прусіяй з-за праблемы атрымання ў спадчыну герцагства Шлезвіг-Гольштэйн, якая скончылася дацка-прускай вайной у 1864. З прычыны таго, што Крысціян не быў спадчыннікам ранейшых дацкіх каралёў па мужчынскай лініі, ён не мог атрымаць у спадчыну Шлезвіг-Гольштэйн па салічнаму закону. Прусія (і шлезвігскія немцы) выставілі супраць Даніі нямецкага спадчынніка герцагства — Фрыдрыха Аўгустэнбургскага, пазней цесця Вільгельма II (бацькі імператрыцы Аўгусты Вікторыі). Па выніках вайны Данія страціла як Шлезвіг, так і Гольштэйн; апошняе не было агаворана Прусіяй з яе саюзніцай Аўстрыяй і прывяло ўжо да аўстра-прускай вайны. Крысціян у далейшым захоўваў адмоўныя пачуцці да Германскай імперыі, якая ўзнікла ў выніку гэтых войн.
Унутраная палітыка[правіць | правіць тэкст]

Крысціян быў кансерватарам, якія неахвотна ішоў на парламенцкія рэформы. Да канца кіравання ён даў аўтаномію Ісландыі і дэмакратызаваў склад Фалькетынга. У 1891 былі ўведзены пенсіі па ўзросце, у 1892 — дапамога беспрацоўным.
Роднасныя сувязі[правіць | правіць тэкст]

З 1842 года Крысціян ажаніўся з Луізай Гесэн-Касельскай (1817—1898), пляменніцай караля Крысціяна VIII. У шлюбе нарадзілася пяцёра дзяцей:
Фрэдэрык (1843—1912), кароль Даніі Фрыдэрык VIII з 1906 па 1912;
Аляксандра (1844—1925), замужам за каралём Вялікабрытаніі Эдуардам VII;
Георг (1845—1913), кароль Грэцыі Георг I з 1863 па 1913;
Дагмара (1847—1928), у шлюбе з Расійскім імператарам Аляксандрам III;
Ціра (1853—1933), у шлюбе з прынцам Гановерскім Эрнстам Аўгустам II;
Вальдэмар (1858—1939), у шлюбе з Марыяй Арлеанскай (1865—1909).
Кароль Крысціян знаходзіўся ў цесных роднасных сувязях з каралеўскімі дамамі Еўропы. Ён быў бацькам двух каралёў — свайго пераемніка Фрыдэрыка VIII і караля Грэцыі Георга I, брытанскай каралевы Аляксандры, жонкі Эдуарда VII, і расійскай імператрыцы Марыі Фёдараўны, жонкі Аляксандра III.
Крысціян даводзіўся, такім чынам, дзедам Мікалаю II, які зваў яго ў сваім дзённіку Апапа
(«Дзядуля», французскае дзіцячае слова). Сярод іншых унукаў Крысціяна — Канстанцін I Грэчаскі, Георг V Вялікабрытанскі, Хокан VII Нарвежскі. Гэты неверагодны поспех нашчадства Крысціяна і Луізы — «цесця» і «цешчы Еўропы», як іх звалі — злучаюць не з талентамі караля, а з дынастычнымі амбіцыямі яго жонкі.
У наш час большасць манархаў Еўропы з'яўляецца прамымі нашчадкамі Крысціяна IX.
Продкі[правіць | правіць тэкст]



















16. Пётр Аўгуст Фрыдрых Гольштэйн-Бекскі







8. Карл Антон Аўгуст Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекскі











17. Сафія Гесэн-Філіпстальская







4. Фрыдрых Карл Людвіг, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекскі














18. граф Альбрэхт Крыстаф Дона-Шлобітэн-Лейстэнау







9. Фрыдэрыка Дона-Шлобітэн











19. Сафія Генрыэта Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Бекская







2. Фрыдрых Вільгельм, герцаг Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургскі

















20. Георг Адам фон Шлібен







10. Карл Леапольд фон Шлібен











21. Катарына Даратэя Фінк фон Фінкенштэйн







5. Фрыдэрыка фон Шлібен














22. --







11. Марыя Элеанора фон Лендарф

Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.

Вайпера зойбанели, спосите!!!!!

Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.

Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.ыквуапцукы

>>64550866

я не хохол, я жид рашкинский.

Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.Горад Халеб
Горад
Халеб (Алепа)
араб.: حلب
Aleppo-collage-2011.JPG
Каардынаты: 36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)36°12′00″ пн. ш. 37°09′00″ у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Сірыя
Мухафаза
Халеб (Алепа)
Першае згадванне
2500 год да н.э.
Ранейшыя назвы
Халман, Бероя
Вышыня цэнтра
390 м
Афіцыйная мова
арабская
Насельніцтва (2008)
больш 2,4 млн чалавек
Канфесійны склад
мусульмане, хрысціяне
Часавы пояс
UTC+2, улетку UTC+3
Тэлефонны код
21
Афіцыйны сайт
http://www.aleppo-city.gov.sy/
Мянушкі
Халеб аш-Шахба
Халеб (Алепа) (Сірыя)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа)
Халеб (Алепа) на Вікісховішчы
Халеб (Алепа) — найбуйнейшы горад Сірыі і цэнтр аднайменнай самай населенай мухафазы краіны. З насельніцтвам у 2.301 570 жыхароў (2005) Алепа з'яўляецца і адным з самых буйных гарадоў Леванта. На працягу многіх стагоддзяў Алепа быў самым буйным горадам у Вялікай Сірыі і трэцім па велічыні ў Атаманскай імперыі, пасля Канстанцінопаля і Каіра.
Алепа - адзін з самых старажытных пастаянна населеных гарадоў свету, ён быў заселены ўжо, хутчэй за ўсё, да 6 тысячагоддзя да нашай эры. Раскопкі ў Тэль ас-Сауда і Тэль аль-Ансары (поўдзень старой часткі горада) паказваюць, што вобласць была заселеная сама меней у другой палове III тысячагоддзя да нашай эры. Алепа згадваецца ў хецкіх надпісах, у надпісах Мары на Еўфраце, у цэнтральнай Анатоліі, і ў горадзе Эбла, дзе ён апісваецца як адзін з галоўных цэнтраў гандлю і горад ваеннага мастацтва.
Горад мае значнае месца ў гісторыі, бо размешчаны на Вялікім шаўковым шляху, які праходзіў праз Сярэднюю Азію і Месапатамію. Калі ў 1869 быў адкрыты Суэцкі канал, грузы пачалі перавозіць па вадзе і роля Алепа як гандлёвага горада знізілася. Зараз Алепа перажывае адраджэнне і паступова вяртаецца ў цэнтр увагі. Нядаўна горад заваяваў тытул «Сталіца ісламскай культуры 2006».
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавы рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднай ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.

Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу! Ручные вайпы православны и угодны Абу!