vents[edit]
26 December - The world's first feature film, The Story of the Kelly Gang, is released.
Films released in 1906[edit]
Aladdin, or the Wonderful Lamp, directed by Ferdinand Zecca
The Automobile Thieves, directed by J. Stuart Blackton
Dream of a Rarebit Fiend, directed by Edwin S. Porter
The Gans-Nelson Contest
The Hilarious Poster, directed by Georges Melies
Humorous Phases of Funny Faces, directed by J. Stuart Blackton
Magic Rose, directed by Segundo de Chomon
The Merry Frolics of Satan, directed by Georges Melies
The Mysterious Retort, directed by Georges Melies
The '?' Motorist, directed by Robert W. Paul
San Francisco: Aftermath Of Earthquake, directed by Robert K. Bonine
The Scheming Gambler's Paradise, directed by Georges Melies
The Story of the Kelly Gang, directed by Charles Tait
A Trip Down Market Street, directed by the Miles Brothers
A Visit To Peek Frean and Co's Biscuit Works
Whitsuntide Fair At Preston, produced by Mitchell and Kenyon
A Winter Straw Ride, directed by Edwin S. Porter
Solser en Hesse, directed by M.H. Laddé
Births[edit]
January 14 - William Bendix, actor (d. 1964)
February 5 - John Carradine, actor (d. 1988)
February 7 - Colette Darfeuil, actress (d. 1998)
February 10 - Lon Chaney, Jr., actor (d. 1973)
February 17 - Mary Brian, actress (d. 2002)
February 21 - Jeanne Aubert, actress, singer (d. 1988)
February 26 - Madeleine Carroll, actress (d. 1987)
March 1 - Camilla Spira, actress (d. 1997)
March 6 - Lou Costello, comedian, actor (d. 1959)
April 22 - Eddie Albert, actor (d. 2005)
April 26 - Renate Müller, actress (d. 1937)
May 1 - Josephine Dunn, actress (d. 1983)
May 3 - Mary Astor, actress (d. 1987)
May 8 - Roberto Rossellini, film director (d. 1977)
May 19 - Bruce Bennett, actor (d. 2007)
May 21 - Lola Lane, singer, actress (d. 1981)
May 30 - Lyda Roberti, actress (d. 1938)
June 22 - Billy Wilder, director, screenwriter (d. 2002)
June 26 - Alberto Rabagliati, singer, actor (d. 1974)
July 3 - George Sanders, actor (d. 1972)
August 5
Joan Hickson, actress (d. 1998)
John Huston, director, actor (d. 1987)
August 9 - Dorothy Jordan, actress (d. 1988)
August 29 - Lurene Tuttle, actress (d. 1986)
August 30 - Joan Blondell, actress (d. 1979)
September 4 - Dita Parlo, actress (d. 1971)
September 15 - Jacques Becker, director (d. 1960)
October 6 - Janet Gaynor, actress (d. 1984)
November 2 - Luchino Visconti, Italian director (d. 1976)
November 14 - Louise Brooks, actress (d. 1985)
December 6 - Onest Conley, actor (d. 1989)
December 25 - Lew Grade, producer (d. 1998)
December 27 - Oscar Levant, composer, screenwriter, actor (d. 1972)
December 30 - Carol Reed, director (d. 1976)

Early years[edit]
Alf was born in Nashville on February 6, 1902 to Vernon Hibbett Sharpe and Lorene Seleney Dandridge. Sharpe attended Montgomery Bell Academy with later Vanderbilt teammate Doc Kuhn. His younger brother Vernon Sharpe was also a Vanderbilt football player, selected All-Southern in 1927.
Vanderbilt University[edit]
At Vanderbilt University, Sharpe was a member of the Delta Tau Delta fraternity.[1] In an interview by Edwin Thomas Wood of Robert Penn Warren, Warren spoke of Sharpe:[2]
Warren: When I was there [at Vanderbilt] we had some fine teams. There was Alf Sharp—he was an All-Southern center at one time. He looked like a badly formed pirate; he was really a menacing looking man. He was two years ahead of me, and then I taught his younger brother [Walter Sharp, who later taught at Vanderbilt. He was instrumental in founding the Department of Fine Arts, of which he was Chairman from 1955 to 1960] when brother came up one day and said, "You're not going to believe this, but I have documentation: my big brother was writing poems secretly the whole time he was here" So I saw the poems years later when the younger brother betrayed him.
Wood: Any good?
Warren: Well, as a matter of fact, they were skillful. They were close imitations of Housman. Very skillfully done, totally unoriginal. But the man had this need, hidden under that murderous exterior, to write poems.
Football[edit]
Sharpe was a prominent member of Dan McGugin's Vanderbilt Commodores as a center on teams which won three straight conference titles.
1921[edit]
Main article: 1921 Vanderbilt Commodores football team
In a 42 to 0 victory over Mercer, Sharpe recovered a Vanderbilt fumble in the endzone.[3] He was ejected for slugging the following week against Kentucky.[4]
1922[edit]
Main article: 1922 Vanderbilt Commodores football team
He was a starter for the scoreless tie with the Michigan Wolverines at the dedication of Dudley Field.[5] Sharpe was expected to start the game on the sidelines due to a hurt shoulder.[6] During that game, "Thousands of cheering Vanderbilt fans inspired the surge of center Alf Sharp, guard Gus Morrow, tackle Tex Bradford, and end Lynn Bomar, who stopped Michigan cold in four attempts."[7] Sharpe netted an interception the next week in a 20 to 10 victory over the Texas Longhorns.[8]
1923[edit]
Main article: 1923 Vanderbilt Commodores football team
Sharpe recovered a fumble in the endzone in a 17 to 0 victory over Tulane.[9] He was cited along with Lynn Bomar and Bob Rives for holding the Tennessee Volunteers to only 7 in a 51 to 7 romp.[10] Sharpe intercepted a pass off the receiver's finger tips during the 35 to 7 victory over Georgia, of which Morgan Blake, sportswriter in the Atlanta Journal, wrote "No southern team has given the Georgia Bulldogs such a licking in a decade."[11]

The Great Wall International Music Academy, founded in 2005 and taking place annually in Beijing, China, was "the first festival of its kind to bring together the best of Western and Chinese musicians."[1] It is a month-long classical music education summer institute for gifted string players aged 10 to 25 from China, the United States, Taiwan, Hong Kong, Singapore, Europe and around the world. The academy began with a focus on strings only, founded by violinist Kurt Sassmannshaus, and added a piano department in 2013. Faculty come to Beijing for the academy from music schools in Asia, America, and Europe.
Academy students focus only on performing chamber music and solo repertoire. The academy takes place in a hotel complex outside of Beijing. Students and faculty perform daily concerts at the academy and several concerts in downtown Beijing throughout the month.

Astronomy is a natural science which is the study of celestial objects (such as stars, galaxies, planets, moons, asteroids, comets and nebulae), the physics, chemistry, and evolution of such objects, and phenomena that originate outside the atmosphere of Earth, including supernovae explosions, gamma ray bursts, and cosmic microwave background radiation. A related but distinct subject, physical cosmology, is concerned with studying the universe as a whole.[1]
Astronomy is one of the oldest sciences. The early civilizations in recorded history, such as the Babylonians, Greeks, Indians, Egyptians, Nubians, Iranians, Chinese, and Maya performed methodical observations of the night sky. However, the invention of the telescope was required before astronomy was able to develop into a modern science. Historically, astronomy has included disciplines as diverse as astrometry, celestial navigation, observational astronomy and the making of calendars, but professional astronomy is nowadays often considered to be synonymous with astrophysics.[2]
During the 20th century, the field of professional astronomy split into observational and theoretical branches. Observational astronomy is focused on acquiring data from observations of astronomical objects, which is then analyzed using basic principles of physics. Theoretical astronomy is oriented toward the development of computer or analytical models to describe astronomical objects and phenomena. The two fields complement each other, with theoretical astronomy seeking to explain the observational results and observations being used to confirm theoretical results.
Astronomy is one of the few sciences where amateurs can still play an active role, especially in the discovery and observation of transient phenomena and Amateur astronomers have made and contributed to many important astronomical discoveries.
Contents [hide]
1 Etymology
1.1 Use of terms "astronomy" and "astrophysics"
2 History
2.1 Scientific revolution
3 Observational astronomy
3.1 Radio astronomy
3.2 Infrared astronomy
3.3 Optical astronomy
3.4 Ultraviolet astronomy
3.5 X-ray astronomy
3.6 Gamma-ray astronomy
3.7 Fields not based on the electromagnetic spectrum
3.8 Astrometry and celestial mechanics
4 Theoretical astronomy
5 Specific subfields
5.1 Solar astronomy
5.2 Planetary science
5.3 Stellar astronomy
5.4 Galactic astronomy
5.5 Extragalactic astronomy
5.6 Cosmology
6 Interdisciplinary studies
7 Amateur astronomy
8 Unsolved problems in astronomy
9 See also
10 References
11 Bibliography
12 External links
Etymology[edit]

19th century Sydney Observatory, Australia (1873) [3]

19th century Quito Astronomical Observatory is located 12 minutes south of the Equator in Quito, Ecuador.[4]
Astronomy (from the Greek ἀστρονομία from ἄστρον astron, "star" and -νομία -nomia from νόμος nomos, "law" or "culture") means "law of the stars" (or "culture of the stars" depending on the translation). Astronomy should not be confused with astrology, the belief system which claims that human affairs are correlated with the positions of celestial objects.[5] Although the two fields share a common origin they are now entirely distinct.[6]
Use of terms "astronomy" and "astrophysics"[edit]
Generally, either the term "astronomy" or "astrophysics" may be used to refer to this subject.[7][8][9] Based on strict dictionary definitions, "astronomy" refers to "the study of objects and matter outside the Earth's atmosphere and of their physical and chemical properties"[10] and "astrophysics" refers to the branch of astronomy dealing with "the behavior, physical properties, and dynamic processes of celestial objects and phenomena".[11] In some cases, as in the introduction of the introductory textbook The Physical Universe by Frank Shu, "astronomy" may be used to describe the qualitative study of the subject, whereas "astrophysics" is used to describe the physics-oriented version of the subject.[12] However, since most modern astronomical research deals with subjects related to physics, modern astronomy could actually be called astrophysics.[7] Few fields, such as astrometry, are purely astronomy rather than also astrophysics. Various departments in which scientists carry out research on this subject may use "astronomy" and "astrophysics," partly depending on whether the department is historically affiliated with a physics department,[8] and many professional astronomers have physics rather than astronomy degrees.[9] One of the leading scientific journals in the field is the European journal named Astronomy and Astrophysics. The leading American journals are The Astrophysical Journal and The Astronomical Journal.
History[edit]
Main article: History of astronomy
Further information: Archaeoastronomy and List of astronomers

A celestial map from the 17th century, by the Dutch cartographer Frederik de Wit.
In early times, astronomy only comprised the observation and predictions of the motions of objects visible to the naked eye. In some locations, early cultures assembled massive artifacts that possibly had some astronomical purpose. In addition to their ceremonial uses, these observatories could be employed to determine the seasons, an important factor in knowing when to plant crops, as well as in understanding the length of the year.[13]
Before tools such as the telescope were invented, early study of the stars was conducted using the naked eye. As civilizations developed, most notably in Mesopotamia, Greece, India, China, Egypt, and Central America, astronomical observatories were assembled, and ideas on the nature of the universe began to be explored. Most of early astronomy actually consisted of mapping the positions of the stars and planets, a science now referred to as astrometry. From these observations, early ideas about the motions of the planets were formed, and the nature of the Sun, Moon and the Earth in the universe were explored philosophically. The Earth was believed to be the center of the universe with the Sun, the Moon and the stars rotating around it. This is known as the geocentric model of the universe, or the Ptolemaic system, named after Ptolemy.[14]
A particularly important early development was the beginning of mathematical and scientific astronomy, which began among the Babylonians, who laid the foundations for the later astronomical traditions that developed in many other civilizations.[15] The Babylonians discovered that lunar eclipses recurred in a repeating cycle known as a saros.[16]

Greek equatorial sun dial, Alexandria on the Oxus, present-day Afghanistan 3rd–2nd century BCE.
Following the Babylonians, significant advances in astronomy were made in ancient Greece and the Hellenistic world. Greek astronomy is characterized from the start by seeking a rational, physical explanation for celestial phenomena.[17] In the 3rd century BC, Aristarchus of Samos estimated the size and distance of the Moon and Sun, and was the first to propose a heliocentric model of the solar system.[18] In the 2nd century BC, Hipparchus discovered precession, calculated the size and distance of the Moon and invented the earliest known astronomical devices such as the astrolabe.[19] Hipparchus also created a comprehensive catalog of 1020 stars, and most of the constellations of the northern hemisphere derive from Greek astronomy.[20] The Antikythera mechanism (c. 150–80 BC) was an early analog computer designed to calculate the location of the Sun, Moon, and planets for a given date. Technological artifacts of similar complexity did not reappear until the 14th century, when mechanical astronomical clocks appeared in Europe.[21]
During the Middle Ages, astronomy was mostly stagnant in medieval Europe, at least until the 13th century. However, astronomy flourished in the Islamic world and other parts of the world. This led to the emergence of the first astronomical observatories in the Muslim world by the early 9th century.[22][23][24] In 964, the Andromeda Galaxy, the largest galaxy in the Local Group, was discovered by the Persian astronomer Azophi and first described in his Book of Fixed Stars.[25] The SN 1006 supernova, the brightest apparent magnitude stellar event in recorded history, was observed by the Egyptian Arabic astronomer Ali ibn Ridwan and the Chinese astronomers in 1006. Some of the prominent Islamic (mostly Persian and Arab) astronomers who made significant contributions to the science include Al-Battani, Thebit, Azophi, Albumasar, Biruni, Arzachel, Al-Birjandi, and the astronomers of the Maragheh and Samarkand observatories. Astronomers during that time introduced many Arabic names now used for individual stars.[26][27] It is also believed that the ruins at Great Zimbabwe and Timbuktu[28] may have housed an astronomical observatory.[29] Europeans had previously believed that there had been no astronomical observation in pre-colonial Middle Ages sub-Saharan Africa but modern discoveries show otherwise.[30][31][32][33]
The Roman Catholic Church gave more financial and social support to the study of astronomy for over six centuries, from the recovery of ancient learning during the late Middle Ages into the Enlightenment, than any other, and, probably, all other, institutions. Among the Church's motives was finding the date for Easter.[34]
Scientific revolution[edit]

Die Oorlog van die Byl (ook bekend as die Amatola-oorlog) van 16 Maart 1846 tot Desember 1847 was die sewende in die reeks van nege Kaapse grensoorloë wat in die jare 1779 tot 1877 tussen die Westerse koloniseerders en die Xhosa-stamme gevoer is.
Inhoud [versteek]
1 Redes
2 Oorlog
3 Gevolge
4 Bibliografie
5 Sien ook
Redes[wysig | wysig bron]
Lord Charles Glenelg, die Britse minister van kolonies, se filantropiese beleid om verdrae met die Xhosa op die oosgrens te sluit het geen einde aan die onrussituasie gebring nie. Dit het die lewe vir die blanke grensbewoners net meer ondraaglik gemaak. Latere wysigings in die verdrae deur goewerneurs sir George Napier en sir Peregrine Maitland het ook nie die toestand verbeter nie. Die wyfelende Glenleg-verdragstelsel lei tot allerlei grensinsidente en hierdie sewende grensoorlog was 'n direkte gevolg daarvan. Voedselskaarste weens die aanhoudende ernstige droogte het tot groter veediefstalle glei. Die oorsake van hierdie oorlog kan toegeskryf word aan opbouende spanning veroorsaak deur moorde, veediefstalle, grondhonger, onderlinge wantroue en kultuurverskille.
Oorlog[wysig | wysig bron]
'n Xhosa-man genaamd Kleintje het in Fort Beaufort 'n byl gesteel, is gearresteer en onder begeleiding van twee Khoikhoi-wagte na die hof in Grahamstad gestuur. Hoofman Tola eis Kleintje se vrylating en stuur 40 krygers om hom te bevry. Kleintje word ontset en een van die wagte vermoor. Die vonk wat die oorlog laat losbars, was toe die uitdagende Rarabe-opperhoof Sandile weier om die moordenaar uit te lewer. Kol. John Hare tree vinnig op, waarsku die boere, versprei vuurwapens, versterk die garnisoene te Fort Beaufort en Fort Peddie en die handelaars vlug weswaarts. Die sendelinge bly op hul pos. Vir die koloniste begin die oorlog rampspoedig. Hare en kol. Henry Somerset se 125 ossewaens met krysvoorraad en rantsoene word in April 1846 by Burnshill in 'n hinderlaag gelok en die helfte van die voorraad gaan aan die Xhosa verlore. Die Xhosa stroom oor die grens en laat 'n spoor van verwoesting agter. Soldate in die forte langs die Groot-Visrivier kan weinig doen om die stroom beeste wat ooswaarts langs die forte gejaag word, teen te hou. Die Xhosa was in beheer van die situasie, het ook nou ook oor moderne vuurwapens beskik en was duidelik meer doeltreffend as in die vorige oorloë en hul getalsterkte was tienmaal groter as die gekombineerde mag van die die Britse troepe, die Fingo, die setlaars en sir Andries Stockenström se burgerkommando's. 'n Xhosa-opmars na Grahamstad is deur Somerset by Fort Peddie gekeer. Die Britse en die koloniale troepe is deur die droogte gekniehalter en is verplig om hulp te aanvaar van die plaaslike kommando's. Hierdie manne is meer doeltreffend as die soldate, weens hulle deeglike kennis van die plaaslike omstandighede. Stockenström en sy kommando's behaal 'n reeks oorwinnings, dring oor die Groot-Keirivier ooswaarts deur, dwing die Galeka- hoof Kreli om gesteelde beeste terug te gee en af te sien van alle grond wes van die Groot-Keirivier. Die einde van die oorlog is deur verskeie faktore vertraag. 'n Onverklaarde wapenstilstand het ingetree. Weens die droogte kon die koloniale troepe nie opvolgoperasies uitvoer nie. In hierdie oorlog was daar ook vir die eerste maal 'n duidelike gebrek aan samewerking tussen die koloniale troepe en die burgerkommando's. Ten spyte van die beleid van verskroeide aarde wat deur beide kante gevoer is, het verskeie stamme hulle tot guerrilla-taktiek gewend. Op 25 November 1846 het die Xhosa-hoofman Makoma hom oorgegee. In Desember 1847 was Kreli (Sarili), opperhoof van alle Xhosas en hoof van die Galeka-stam, die laaste om hom oor te gee. En dit bloot omdat daar geplant moes word om hongersnood te voorkom.
Gevolge[wysig | wysig bron]
Die nuwe goewerneur, sir Harry Smith, het die Keiskammarivier tot nuwe oosgrens van die Kaapkolonie geproklameer. Brits-Kaffraria en Victoria-Oos is gevorm. Na die oorlog was die opperhoofde gegrief en haatdraend teenoor die koloniale bewind. Hul woongebiede was oorbevolk en weens die droogte het die landhonger toegeneem. Daar het geen duursame vrede gekom nie. Smith se nuwe grensreëlings is te oorhaastig ingestel en het nie die Xhosa se kultuur en tradisies eerbiedig nie. Na hierdie oorlog was die verhouding tussen die Britse bewindhebbers aan die Kaap en die blanke grensboere op 'n laagtepunt.

Sasha Son - kunstenaarsnaam van (Russies) Dmitry Shavrov, (Litaus) Dmitrijus Šavrovas, kort Dima Šavrovas, buite Oos-Europa ook bekend as Sasha Song[1], * 18 September 1983 in Vilnius, Litause SSR - is 'n Litause sanger van Russies-Litause afkoms. Sy kunstenaarsnaam is 'n kombinasie van die Russiese roepnaam vir Aleksander ("Sasha") en die Russiese woord son ("droom").
Terwyl hy in sy tuisland reeds een van die bekendste musikale kunstenaars is wat groot invloed op die Litause popmusiek uitoefen, het hy in die buiteland veral danksy sy optredes tydens internasionale musiekfeeste en die Eurovision-sangfees van 2009 in Moskou bekendheid verwerf.
Inhoud [versteek]
1 Biografie
1.1 Vroeë lewe
1.2 Beroepslewe
1.3 Musikale invloede
2 Diskografie
2.1 Langspelers
3 Verwysings
4 Eksterne skakels
Biografie[wysig | wysig bron]
Vroeë lewe[wysig | wysig bron]
Dima Šavrovas het reeds op 12-jarige ouderdom 'n groot treffer met sy snit Mamai ("Vir Ma") en die album Svajonių Laivas ("Die Skip van Drome") behaal en was die jongste sanger ooit wat die Bravo-musiekprys vir die "lied van die jaar" met Mamai gewen het. Op 15-jarige ouderdom het hy na die Verenigde Koninkryk verhuis waar hy 'n sekondêre skool bygewoon en 'n musikale opleiding ontvang het.
Beroepslewe[wysig | wysig bron]

Sasha Son tydens die Eurovision-sangfees-eindronde in Moskou, Mei 2009
Nadat sy groep Unconventional Soul nie die verwagte sukses behaal het nie en ook geen platekontrak kon ontvang nie, het Dima Šavrovas ná agt jaar in die Verenigde Koninkryk na Litaue teruggekeer en saam met Hywel Sam die Groot Prys van die internasionale musiekfees Palanga 2005, wat in die kusstad Palanga gehou is, gewen. Sy eerste enkelsnit in twaalf jaar, Ne Uletaj (Russies: "Moenie wegvlieg nie"), wat hy saam met die Litause musiekgroep SEL opgeneem het, het die eerste plek in die Balties-Russiese top 10-radiotrefferlys behaal. Dit was dertien weke lank in die top 5- en veertien weke lank in die top 10-trefferlys.[2]
Onder sy nuwe kunstenaarsnaam Sasha Son het Dima Šavrovas Litaue in die internasionale Eurovision-sangfees in 2009 verteenwoordig. Sy lied Miss Kiss het in 2008 op die derde plek van die Litause finale rondte beland. In Moskou het hy 2009 in die halffinaal en die finaal meegeding waar hy die 23ste plek met sy lied Pasiklydęs žmogus (Russies Okinoky Geroi, Engels Love) behaal het. Die lied is in Moskou in Engels en Russies voorgedra. Die Litause weergawe het plek 1 op die Litause trefferlys behaal. Sasha Son tree gereeld voor sowel plaaslike Baltiese asook internasionale gehore op.
Sasha Son het saam met die sangeres Nora met sy lied Say Yes to Life vir die Litause finale rondte van die Eurovision-sangfees 2010 gekwalifiseer wat op 4 Maart 2010 gehou is en 'n vyfde plek behaal.[3]
Musikale invloede[wysig | wysig bron]

Sasha Son tydens 'n optrede in Vilnius op die jaarlikse Straatmusiekdag.
Sasha Son beskryf sy musiekstyle op sy MySpace Music-gebruikersbladsy as soul, rhythm & blues en alternatiewe musiek en verwys onder meer na Whitney Houston, Queen-sanger Freddie Mercury, jazz-sangeres Ella Fitzgerald, Boyz II Men en Alicia Keys as sy belangrikste musikale invloede.

Lorna Luft (ur. 21 listopada 1952) – amerykańska piosenkarka i aktorka telewizyjna, filmowa i teatralna. Córka Judy Garland i Sidneya Lufta, przyrodnia siostra Lizy Minnelli.
Spis treści [ukryj]
1 Życiorys
2 Telewizja
3 Teatr
4 Filmy
5 Autobiografia
6 Działalność charytatywna
7 Nagrania
7.1 Single
7.2 Albumy
7.3 DVD
7.4 Ścieżki dźwiękowe and składanki
7.5 Inne nagrania
7.6 Występy sceniczne
8 Przypisy
9 Linki zewnętrzne
Życiorys[edytuj | edytuj kod]
Lorna Luft urodziła się w 21 listopada 1952 roku w Santa Monica w Kalifornii. Jest jedyną córką Judy Garland i Sida Lufta. Zadebiutowała w wieku 11 lat w świątecznym odcinku programu telewizyjnego swojej matki, The Judy Garland Show[1], wraz z rodzeństwem: Lizą Minelli i Joeyem Luftem; zaśpiewała piosenkę „Santa Claus Is Coming to Town”.
Wkrótce dołączyła do letniej trasy koncertowy matki. 14-letnia wówczas Luft występowała na scenie wraz z matką i o dwa lata młodszym bratem. Punktem kulminacyjnym tej trasy był koncert w nowojorskim Palace Theatre[2], który został zarejestrowany i wydany przez ABC Records jako Judy Garland: At Home At The Palace[3].
Z małżeństwa z muzykiem i menadżerem Jakiem Hookerem ma dwójkę dzieci: Vanessę i Jessego Richardsa.
Luft mieszka ze swoim drugim mężem, muzykiem Colinem R. Freemanem[4].
Telewizja[edytuj | edytuj kod]
Luft grała rolę Siostry Libby Kegler podczas ostatniego sezonu serialu Trapper John, M.D. stacji CBS. Wystąpiła w dwóch odcinkach serialu animowanego Najszczęśliwsi geje pod słońcem.
Teatr[edytuj | edytuj kod]
W 1971 roku zadebiutowała na Broadwayu w Shubert Theatre, w musicalu Promises, Promises[5], opartym na filmie Billy'ego Wildera Garsoniera.
W 1981 roku występowała na trasie po Stanach Zjednoczonych musicalu They're Playing Our Song. W 1983 roku wystąpiła w roli Peppermint Patty na off-Broadwayowskiej produkcji Snoopy!!! The Musical[6]. W tym samym roku wystąpiła w sztuce Skrajności obok Farrah Fawcett[7][8].
Od 1992 do 1994 roku odgrywała postać Adelaide w amerykańskiej i światowej trasie musicalu Faceci i laleczki. W 1996 roku wystąpiła w irlandzkiej produkcji Follies.
W 2002 roku wystąpiła w roli Mamy Rose w musicalu Gypsy.
Od listopada 2006 do stycznia 2007 roku występowała na brytyjskiej premierze White Christmas: The Musical Irvinga Berlinga, adaptacji teatralnej opartej na filmie.
W październiku 2007 roku w Wielkiej Brytanii wydała swój debiutancki album Lorna Luft: Songs My Mother Taught Me. Producentami płyty zostali Barry Manilow i jej mąż Colin R. Freeman. W 2005 roku występowała w Irlandii ze swoim show Songs My Mother Taught Me.
W czerwcu 2006 roku zaskoczyła publiczność w Carnegie Hall wykonując w duecie z Rufusem Wainwrightem piosenkę „After You've Gone” na zakończenie koncertu Wainwrighta, który był rekonstrukcją występu Judy Garland w Carnegie Hall z 1961 roku.
Następnie wystąpiła w scenicznej adaptacji Czarnoksiężnika z Oz, filmu, w którym wystąpiła jej matka. Wystąpiła w postaci Złej Czarownicy z Zachodu, którą w obrazie z 1939 roku zagrała Margaret Hamilton.
W kwietniu 2009 roku skończyła występy w brytyjskiej trasie sztuki Hugh Whitemore'a Pack of Lies, w której zagrała rolę Helen Kroger.
1 czerwca 2009 roku wystąpiła z Johnem Barrowmanem, Frances Ruffelle i Linzi Hateley na koncercie „Lorna Luft and Friends – A Tribute to Judy Garland”.
Filmy[edytuj | edytuj kod]
Lorna Luft wystąpiła w roli Paulette Rebchuck w filmie Grease 2. Pojawiła się także m.in. w: Gdzie są ci chłopcy, Klub 54 i Mój przyjaciel olbrzym.
Autobiografia[edytuj | edytuj kod]
Jest autorką autobiografii Me and My Shadows: A Family Memoir z 1998 roku. Wyjawiła w niej m.in., że miała romans z Barrym Manilowem[4]. W 2001 roku książkę zaadaptowano na wielokrotnie nagradzany[9] miniserial telewizyjny Historia Judy Garland. Zagrali w nim m.in.: Judy Davis (dorosła Judy Garland), Tammy Blanchard (nastoletnia Garland), Hugh Laurie (Vincente Minnelli), Victor Garber (Sid Luft) i Marsha Mason (Ethel Gumm). Luft była również jednym z producentów miniserialu[10].
Działalność charytatywna[edytuj | edytuj kod]
Oprócz pracy artystycznej, Luft uczestniczy w działaniu różnych organizacji charytatywnych zajmujących się dziećmi i chorymi na AIDS, w tym: coroczny AIDS Walk w Los Angeles oraz The Children's Wish Foundation International[11]. Jest zwolenniczką leczenia odwykowego i przemawiała dla The Council on Alcohol & Drugs.
Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Luft w maju 2010
Single[edytuj | edytuj kod]
„Our Day Will Come” (Epic Records)
„Long Time”
„Born Again”
„Where the Boys Are” (CBS Records)
„The Whole World's Goin' Crazee” (CBS Records)
Albumy[edytuj | edytuj kod]
Songs My Mother Taught Me (październik 2007, Wielka Brytania)
DVD[edytuj | edytuj kod]
Lorna Live in Oz (2009, Australia)
Ścieżki dźwiękowe and składanki[edytuj | edytuj kod]
Grease 2 (ścieżka dźwiękowa)
George and Ira Gershwin's Girl Crazy: Complete Original Soundtrack
Stairway to the Stars (album koncertowy)
Cole Porter Centennial Gala (album koncertowy)
The Christmas Album... A Gift of Hope
Inne nagrania[edytuj | edytuj kod]
Wydała stworzony komputerowo singiel „Have Yourself a Merry Little Christmas”, w którym śpiewa wraz z matką.
Śpiewała chórki w albumie zespołu Blondie Eat to the Beat.
Wykonała utwór „After You've Gone” wraz z Rufusem Wainwrightem dla Rufus Does Judy at Carnegie Hall w czerwcu 2006.
Występy sceniczne[edytuj | edytuj kod]
Judy Garland: At Home at the Palace (31 lipca – 26 sierpnia 1967) (Palace Theater)
The Boy Friend (5 lipca – 14 sierpnia 1970) (Banff Centre)
Promises, Promises (członek obsady od października 1971 – stycznia 1972) (zmienniczka Jill O'Hara)
Grease (8-13 lipca 1980) (Dayton)
Carnival! (listopad 1980) (Club Benet, New Jersey)
They're Playing Our Song (luty – kwiecień 1981) (amerykańska trasa)
Snoopy!!! The Musical (21 lutego – 1 maja 1983) (Lamb's Theatre)
Skrajności (członek obsady od lipca do września 1983) (West Side Arts Center/Cheryl Crawford Theater)
Sklepik z horrorami (kwiecień 1986) (Santa Barbara)
Mame (5 grudnia 1986 – 9 stycznia 1987) (Jupiter, Floryda)
Niezatapialna Molly Brown (16 czerwca – 12 lipca 1987) (Jupiter, Floryda)
A Bawdy Evening (sierpień 1987) (Village Cabaret Theater, Kalifornia)
Zwariowana dziewczyna (17-27 maja 1988) (Birmingham, Michigan)
Jerry Herman's Broadway Years (18 marca – 7 maja 1990) (amerykańska trasa)
Hollywood & Broadway (27 lutego – 24 maja 1992) (brytyjska i europejska trasa)
Faceci i laleczki (wrzesień 1992 – kwiecień 1994) (amerykańska i światowa trasa)
Magical World of Musicals (12 kwietnia – 9 lipca 1995) (brytyjska i europejska trasa)
Follies (26 maja 1996) (Dublin)
Songs My Mother Taught Me (1999 – nadal) (one-woman show)
Caged (19 lutego 2001) (New York City Hall)
Gypsy (21-24 listopada 2002) (Richmond, Wirginia)
White Christmas (19 listopada 2006 – 12 stycznia 2008) (brytyjska trasa)
Babes in Arms (25 maja – 7 lipca 2007) (Chichester Festival Theatre)
Czarnoksiężnik z Oz (29 listopada 2008 – 4 stycznia 2009) (The Lowry)
Pack of Lies (luty – kwiecień 2009) (brytyjska trasa)
White Christmas (2011) (Paper Mill Playhouse)

Коньячный Клоп — случай, в котором поговорка «мал клоп, да вонюч» верна только в части вонючести, ибо маленьким данного монстра может назвать лишь раздобревший до неприлично высокого уровня герой, которому и Лосось Мироздания — лишь мелкая помеха на пути к вожделенному мировому господству. На самом же деле это мерзкое псевдонасекомое непрерывно растёт в течение всей своей бессмысленной жизни и могло бы стать реальной угрозой существованию всего живого (и не очень) в Годвилле, если бы не геройство настоящих героических героев.
Содержание [убрать]
1 Внешний вид
2 Особенности
3 Происхождение
4 Методы борьбы
Внешний вид
Среднестатистическая особь выглядит как пустотелый полупрозрачный резервуар с пробкоподобной головкой, по краям которого растут многочисленные членистоноги, членисторуки, членистохвосты и прочие членистоконечности. В резервуаре находится главное оружие Коньячного Клопа — жидкость, которая, попадая в геройский организм через кожные покровы, отверстия организма (естественные и не совсем), а также будучи вдыхаема в виде испарений, производит эффект, сравнимый с результатом недельных посиделок в самой забулдыжной таверне, вследствие чего герой перестаёт адекватно воспринимать происходящее и способен лишь беспомощно вопрошать: «А ты меня уважаешь?!», сопровождая неуверенную речь характерным иканием. И тут уже герою не удастся избежать многочисленных членистых конечностей монстра, хотя, как побочный эффект действия отравляющей жидкости, движения героя становятся настолько хаотичными, что он и сам не может их предугадать, что уж говорить о монстре. Так что смерть Коньячного Клопа от беспорядочного размахивания геройскими руками и ногами — явление весьма распространённое.
Особенности
Для исследователей фауны в целом и Коньячного Клопа в частности особую ценность имеет жидкость, добываемая из поверженного монстра. Поговаривают о тайных её дегустациях членами учёного совета Мабританского Университета.
Происхождение
По неподтвержденным данным агентства ОБС Коньячный Клоп является порождением мифического трёхмерного мира, где мирно паразитировали на автохтонных представителях животного мира — конях и яках. По другим сведениям, проживали с ними в обоюдополезном симбиозе, попивая звериную кровушку и взамен впрыскивая некую субстанцию, поддерживающую приподнятое настроение и неистребимый оптимизм последних. Однако, вследствие того, что, после Великого Катаклизьма, перенёсшего означенных представителей фауны в Годвилль, кони и яки постепенно вымерли, не вынеся невыносимых условий двухмерья, Коньячному Клопу пришлось эволюционировать в то, чем он и стал — оживший сладостный кошмар крепко пьющего героя.
Методы борьбы
Будьте бдительны! Не бросайтесь на запах вожделенного алкоголя в чистом поле или дремучем лесу, ибо откуда там таверна? Это коварный Коньячный Клоп приманивает свою жертву, подло играя на самых светлых чувствах героя!
Вступайте в бой только в тщательно заштопанном скафандре, дабы минимизировать воздействие отравляющей жидкости!
Не поддавайтесь предательским мыслям типа «А, всё равно воскресят, так хоть набухаюсь напоследок!»
В ближайшем городе вступите в клуб анонимных клопоголиков.

+ (pronunciado Plus) es el álbum debut del cantante y compositor inglés Ed Sheeran, dado a conocer a través de Atlantic Records, el 9 de septiembre de 2011. El álbum marca el auge comercial de Sheeran, habiendo previamente lanzado cinco EP de forma independiente. Jake Gosling produce la mayor parte del álbum, con la producción adicional del productor estadounidense de hip hop Sin ID. Tras la liberación, + debutó en la cima de la tabla de álbumes del Reino Unido con la primera semana de ventas superior a 102.000 copias.1
Interés de los medios circundante + fue impulsado de manera significativa por sus dos anteriores singles-"The A Team" y "You Need Me, I Don't Need You", que alcanzó el número tres y el número cuatro en la lista de singles del Reino Unido, respectivamente. "Lego House" fue lanzado el 11 de noviembre de 2011 como tercer single y emulado el álbum el éxito en las listas de sus predecesores, alcanzando el puesto número cinco en el Reino Unido. Fue recibido con críticas generalmente mixtas de los críticos de música.
Índice [ocultar]
1 Antecedentes y grabación
2 Recepción
2.1 Crítica
2.2 Comercial
3 Lista de canciones
4 Créditos y personal
5 Posicionamiento en listas
5.1 Semanales
5.2 Certificaciones
6 Referencias
Antecedentes y grabación[editar]
Después de dejar la escuela a los 16 años Sheeran pasó su beca de estudios en los billetes de tren en movimiento un lugar a otro se realiza en noches de micrófono abierto en todo el Reino Unido, donde iba a dormir en los sofás de los aficionados pasar el tiempo libre que libera casera EP y álbumes.2
Pero después de pasar cuatro años en la realización de la escena en vivo Sheeran conoció al cantante británico Jamie Foxx en Los Ángeles que le gustó lo suficiente como para "ponerlo [Sheeran] en el camino hacia el éxito". A principios de 2010 Sheeran tuvo lo que describió como un "mal momento" en el Reino Unido y una noche él subió y se fue a Los Ángeles para pasar un mes "para ver lo que podría suceder", y después de realizar un concierto en la ciudad fue abordado por el contacto de Foxx quien produjo noches de micrófono abierto respaldado por Foxx. Ella lo invitó a realizar a lo que él aceptó y después de la actuación fue contactado por el director de Foxx, quien luego le pidió llevar a cabo el programa de radio de Foxx. Luego, después de llevar a cabo el programa de radio Jamie Foxx dio su ofrenda número Sheeran tiempo de estudio de forma gratuita. Sheeran tuvo la oportunidad de grabar varias pistas en el estudio, y asistió a varias fiestas con Foxx describe el tiempo como "surrealista". Sin embargo, sus apariciones en YouTube también obtuvo éxito cuando ha enviado el rendimiento de pista "You Need Me, I Don't Need You", que reunió a más de medio millón de visitas convirtiéndose en "uno de los más hablado de los actos del Reino Unido".
A continuación, después de esta Sheeran firmó con Atlantic Records y firmó con el equipo de gestión de Elton John Rocket llamado que Sheeran discutido diciendo "Elton entró y dijo: '¿Dónde está Ed Sheeran? Yo estaba como,"¡Maldito infierno! ¡Él sabe mi nombre! fue surrealista, crecí escuchando su música y ahora es una de las personas que canta mis alabanzas y me ayuda con mi carrera y me anima y en realidad tiene un interés en mí". Sheeran comenzó a actuar con la guitarra acústica de 11 años y su amor por el instrumento era lo que "tengo [él] en la música y el canto". Sus inspiraciones musicales desde temprana edad emergió de The Beatles y Bob Dylan, pero señaló Damien Rice como una mayor influencia en su música a la que conoció después de una actuación íntima en Dublín. A lo largo de la producción de + Sheeran sabía "cómo [él] quería que cada canción que suene", y debido a esto sólo tomó alrededor de un día a grabar con el producto final con "el mismo sonido", que describió como un logro.3
+ Está inspirado en el hip-hop inspirado dúo Nizlopi y artista Damien Rice.4 Sheeran llevó a cabo en todo el registro con una pequeña guitarra acústica, con "ninguna banda" y "sin golpes" y The Daily Telegraph lirismo es hallado en torno a temas que le interesan en su propia vida, actuando con una "suave voz entonada y flexible" con un tema hip-hop. El disco incluye "Chipper" ritmo con riffs de guitarra, staccato en todo, se diferencia entre géneros con canciones como "Grade 8", mostrando R&B influencias obteniendo comparaciones con Bruno Mars, pero el álbum también cuenta con folk-hop inspirado canciones como "borracho" a "autocompasión, intento fallido de resucitar una relación perdida ".
Lirismo también se deriva de la propia Sheeran "dudas" escuchado en canciones como "Wake Me Up" y "Kiss Me" que ha sido comparado con el músico Van Morrison. El registro también visita a un "lado oscuro" con canciones como "The City", que muestra sin hogar vida en la calle y características Sheeran beat-boxing, el álbum concluye con las pistas, "Give Me Love" y el estilo folk-hidden track-"The Parting Glass". 5
Recepción[editar]
Crítica[editar]
El álbum recibió críticas favorables de los críticos, en Metacritic el álbum obtuvo 67 de los 100 en base a ocho críticas profesionales que indicaban una recepción generalmente buena.6 Andy Gill de The Independent le dio al álbum cuatro estrellas de encontrando que cinco Sheeran hizo bien en seguir sus propios "instintos" y no se ajustan a la música pop, diciendo que "si hubiera seguido el consejo de bajar el tono de la crackhead retrato de "The A Team", Sheeran podría haber terminado con un respetable , si la carrera predecible, como folkie corriente principal cantante y compositor meciendo los límites exteriores de Radio Dos ", pero encontró su" ágil hip-hop entrega monta una mancha de R & B groove "y sus" sensibilidades obreros cortar "después de no asistir a esas escuelas como la escuela de los británicos. Petridis Alex de The Guardian le dio al álbum tres de cinco estrellas de escritura "en su peor momento, + es un negocio bastante atractivo" encontrar lirismo de canciones como "Wake Me Up" débil pero encontró "aparte de su apelación adolescente, fuerza Sheeran es su capacidad melódica, un camino con una muy fuerte, radio-friendly melodía, como en la ciudad o el grado 8 ", pero concluyó su opinión diciendo que" no se puede dejar de desear que había puesto dijo que la capacidad con el uso de un poco más nervioso, pero por otra parte, todavía puede:. menos hay evidencia de que Ed Sheeran aún podría estar cerca cuando las chicas gritando crecen y se calme "Jon O'Brien, de Allmusic encontró que el lirismo de + se relatable pero afirmó que no "capitalizar su único punto de venta", afirmando "De hecho, la inesperada respuesta popular a llevar single" el Equipo a ", una historia dolorosamente tierno de una prostituta adicta a la heroína (que una conciencia social James Blunt) parece haber echado fuera de curso, ya que en lugar de seguir la dirección más urbano que lo diferenciaba de sus contemporáneos ".7
Natalie Shaw de BBC Music le dio al álbum una respuesta mixta llamada + a veces "precoz" y "auto-referencias" con pista "You Need Me, I Don't Need You" que se muestra como un ejemplo de esto. Pero a diferencia de lo encontrado "Drunk" ser dulce ", Grade 8" como un tema destacado y comentarios positivos en el coro de la canción "The City", en conclusión Shaw declaró "+ dará fans rabiosos Sheeran mucho amar, pero "también voy a hacer de él un blanco fácil para los críticos hambrientos de nuevas direcciones en el pop, ya que no tiene realmente gel amores del hombre de folk y rap. Si él zanjas sus bottom-of-a-escaleras mecánicas Tube-baladas (véase Kiss Me) y deja de intentar mostrar, Sheeran bien podría convertirse en una propuesta emocionante sobre todo un long-play, y no sólo en los momentos y demasiado breves de la magia."8 John Lewis del periódico Metro le dio al álbum una crítica agridulce encontrar Sheeran "está en su mejor cuando se combina ambos mundos. Acompañándose con su guitarra acústica, sus baladas enamorados de pronto se sacudirá en verbose, rimas rítmicamente complejas que muestran toda la destreza verbal de un mugre MC "pero descubrió que no pudo mantener el éxito a través de la realización de" gloopy "y" baladas anónimas ". Emily Mackay de NME le dio al álbum cuatro de cada diez marcas que cuestionan su autenticidad como músico diciendo "Tiene el toque de 'urbano' estilo con endebles hip-hop ritmos y Plan B-lite virando entre medio arsed rap y emoting boyband. tiene canciones de los "temas" (el Dido-ish, "Drunk" sensiblero, el omnipresente terror sacarina de las drogas / sin hogar / prostitución triple whammy de "The A-Team") y concluyó su examen señalando que "No hay mucho aquí que es pasa de la clase de baladistas trip-hop que abundaban en los últimos años 90".9
Comercial[editar]
En el Reino Unido, los informes de ventas entre semana mostró que + se estableció superior en el Reino Unido Álbumes Gráfico Digital Spy, pero informó que él. Pesar de los informes que todavía se enfrentan a la competencia de los álbumes Laura Marling una criatura que no lo sé A continuación, en la fecha de emisión 18 de septiembre de 2011 + Sheeran debutó sobre el UK Albums Chart con primera semana de ventas de 102.000 copias. Después de que el álbum encabezó las listas Sheeran escribió en su cuenta de Twitter "álbum N º 1 y 2 canciones en el top 20! Mental! Gracias a todos tanto!", Y luego agregó Sheeran "Aquí está mi GRACIAS por conseguir mi álbum al # 1 ! Espero que lo disfruten ", e incluyó un enlace para descargar un EP de forma gratuita. El Parlamento Europeo contó con tres pistas de ser "Alarmas de Incendio", "ella" y un remix del single "Si me necesitas, yo no te necesito". A finales de 2011 el álbum había sido certificado platino x 3 indica las ventas de más de 900.000 copias. En Australia, el álbum debutó en el número 41 en la tabla antes de caer ante el número 47, en su tercera semana el álbum alcanzó el número 21 antes de hacer su punto máximo entre los diez primeros en el número ocho. El álbum se mantuvo en el top 20 durante tres semanas en total y cuenta con la certificación Gold. En Nueva Zelanda, el álbum debutó en el número 34 y hasta el momento alcanzó el puesto número dos. El álbum ha vendido más de 2 millones de copias en todo el mundo a partir de agosto de 2012.

>>98126463
В треде, помню, упоминалось быдло и поехавшие идиоты.